Οδοιπορικό στον Ορεινό Βάλτο (Της Ευδοκίας Φελώνη*)

Επαρχία Βάλτου χθες, δήμος Ινάχου για λίγο, δήμος Αμφιλοχίας σήμερα.

Για μένα, είναι, ήταν και θα είναι ο Βάλτος:

Σίγουρα έχουν γραφτεί κατά καιρούς πολλά από πολλούς για τον Ορεινό Βάλτο και δεν έχω πρόθεση να αποδομήσω το έργο τους για κανέναν λόγο.

Θέλοντας απλά από το βήμα που  "η Φωνή του Βάλτου" μου δίνει και ως γέννημα αυτού του τόπου, να προσπαθήσω να αναδείξω την ιστορία και την ομορφιά του με μια άλλη ματιά , σύντομη ασφαλώς καθώς ο χρόνος είναι συγκεκριμένος.

Περνώντας την γέφυρα του Ρίου Αντιρρίου με προορισμό τον Ορεινό Βάλτο το αυτοκίνητο τρέχει σαν να χορεύει με κέφι Βαλτινό! Όταν δε πάρει την τελική ευθεία αφήνοντας πίσω του το Καστράκι με το φράγμα του είναι πλέον στον αυτόματο.

Όπως παίρνεις τις στροφές κι αφουγκράζεσαι τους ήχους, νομίζεις ότι ακούς τα κιπροκούδουνα των γιδοπροβάτων. Κόβεις ταχύτητα και ψάχνεις με το βλέμμα σου να συναντήσεις το κοπάδι. Μα στη στροφή του δρόμου ένα αυτοκίνητο φτάνει στο αντίθετο ρεύμα κι αμέσως το σήμερα έρχεται να σου θυμίσει πως το χθες χάνεται αργά αργά χωρίς τυμπανοκρουσίες και φωνές.

Ανηφορίζοντας απολαμβάνεις τις εναλλαγές του τοπίου που πραγματικά σε αφήνουν άφωνο!! Αχόρταγη και λαίμαργη ή μάτια σου προσπαθεί να χορτάσει από αυτή τη σπάνια ομορφιά!         

Πώς θα μπορούσε να περιγράφει κανείς αυτά που η φύση δώρισε απλόχερα σ ' αυτόν τον τόπο και που μόνο οι καταγόμενοι από αυτά τα χώματα γνωρίζουν.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Το μικρά κομμάτια γης που η εκτροπή των ποταμών δημιούργησε είναι σαν διάσπαρτα εξωτικά νησάκια!

Οι εκκλησίες που συναντάς στο δρόμο σου με τα αριστουργηματικά καμπαναριά δήγματα μιας πανάρχαιης τέχνης που η μαστοριά των κτιστάδων μόνο θαυμασμό και δέος σε κάνει να νιώθεις.

Μοναδικά κοσμήματα είναι αυτά τα κτίσματα που την καταγραφή τους ίσως μου δοθεί η ευκαιρία να την αποτυπώσω σε κάποιο άλλο φύλλο της εφημερίδας ''Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ'' 

Είναι τόσες πολλές αυτές οι εκκλησίες και τέτοιου ενδιαφέροντος που δεν θα ήθελα να τις αδικήσω κάνοντας πρόχειρη αναφορά.

Το κάθε χωριό που συναντάς στο διάβα σου έχει και την δική του ξεχωριστή ομορφιά και νιώθεις σαν το σπίτι σου. Μέχρι που φτάνεις στην αγκαλιά του δάσους.. Στον αυχένα σχεδόν του βουνού που τρία χωριά σμίγουν με τρεις γειτονικούς νομούς Ευρυτανίας, Καρδίτσας και Άρτας.

Κατακτητής εκεί δεν πάτησε. Ήταν περιοχή ελεύθερη, λημέρι αρματολών και κλεφτών.

Εκεί γεννήθηκε ό οπλαρχηγός της Ελληνικής επανάστασης Γεώργιος Καραϊσκάκης όπως και τόσοι άλλοι ήρωες όπως ο  Ανδρέας Ίσκος, ο Γεώργιος Βαλτινός ο Μήτρος Σκυλοδήμος, ο αρχηγός  της Μαύρης αρμάδας Γιάννης Σταθάς και πολλοί άλλοι...

Και αν πει κανείς και για λογοτέχνες υπάρχουν αρκετοί που γεννήθηκαν σ αυτόν τόπο. Ένας από τους πολλούς ήταν ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος που αν και γεννήθηκε στο Αγρίνιο, καταγωγή είχε από τον Ορεινό Βάλτο και μάλιστα σε πολλά έργα του έκανε χρήση της Ρουμελιώτικής του διαλέκτου.

Ατενίζοντας πέρα μακριά, το βλέμμα σου σταματάει στον Ασπροπόταμο.

Τον Αχελώο.."Πατέρα" των ποταμών που επιβάλλει την παρουσία του έτσι καθώς απλώνεται σαν ένα τεράστιο χέρι κι ακουμπάει πέντε νομούς με το κάθε του δάχτυλο. Αποτελεί  δε το σημαντικότερο οικοσύστημα της χώρας. 

Το φράγμα των Κρεμαστών είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, σχηματίζοντας την μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ελλάδας. 

Οι άνθρωποι του Βάλτου είναι αυθεντικοί, καλοσυνάτοι και διαθέτουν χιούμορ, στοιχείο έξυπνων ανθρώπων.

Κάποτε μια κυρία, σημαίνον πρόσωπο της κοινωνίας του Αγρίνιου και όχι μόνο που πολλοί ίσως έχετε γνωρίσει ή ακούσει και που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, η Μαίρη η Χρυσικοπούλου, μου είχε πει σε κάποια κουβέντα μας, πως ένας δάσκαλος που είχε στα φροντιστήριά της ο όποιος έχει υπηρετήσει σε κάποια χωριά του ορεινού Βάλτου, ότι τα παιδιά αυτά ήταν από τα πιο έξυπνα μυαλά που είχε γνωρίσει!

Και ναι. Είναι έτσι:
Γιατί όμως αυτά τα δυνατά μυαλά που βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας δεν έκαναν τίποτα για τον τόπο; (Αν και κάποιοι προσπάθησαν αλλά δυστυχώς ο Βάλτος τρώει τα παιδιά του...)
Γιατί αυτός ο όμορφος τόπος να μην βρίσκεται στους πρώτους προορισμούς των ταξιδιωτών πρακτορείων; Για αυτή η ομορφιά κι αυτή η μεγάλη ιστορία αφέθηκαν στην τύχη τους;
Γιατί τέτοια αδιαφορία και εγκατάλειψη;
Πολλά είναι τα γιατί που έρχονται αμείλικτα και ζητούν απαντήσεις... Και πρέπει όλους μας να μας βάλει πλέον σε βαθύτερες σκέψεις..

Πολλά ασφαλώς έχουν χαθεί στο πέρασμα του χρόνου...Ο Βάλτος όμως είναι εκεί, στέκει περήφανος, περιμένει την αναγνώριση που τού αξίζει και σε κάθε μας επίσκεψη μας κοιτάζει σαν να μας ρωτά:
ΓΙΑΤΙ;;

Κείμενο της Ευδοκίας Φελώνη στην εφημερίδα "η Φωνή του Βάλτου" - Αρ. Φύλλου 192