Η ελληνική ελαιοκομία καλείται να προσαρμοστεί στους παρατεταμένους καύσωνες και στην έλλειψη νερού, επενδύοντας σε νέες πρακτικές διαχείρισης του εδάφους, της κόμης και της άρδευσης. Οι υψηλές θερμοκρασίες, οι παρατεταμένες περίοδοι ανομβρίας και η μειωμένη διαθεσιμότητα αρδευτικού νερού διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα για την ελληνική ελαιοκομία. Από την Κρήτη και την Πελοπόννησο έως τη Στερεά Ελλάδα, την Αιτωλοακαρνανία, τα νησιά του Αιγαίου και τη βόρεια Ελλάδα, οι παραγωγοί διαπιστώνουν ότι τα ακραία καλοκαίρια δεν αποτελούν πλέον σπάνιες εξαιρέσεις.