«Το πράσινο τρίκυκλο με το κίτρινο και πορτοκαλί αστέρι στην πόρτα στέκεται σαν ζωντανό μνημείο μιας άλλης Ελλάδας, τότε που οι δρόμοι δεν είχαν άσφαλτο αλλά χώμα και οι γειτονιές αντηχούσαν από το ρυθμικό, βαρύ κροτάλισμα των μηχανών τους. Στο τιμόνι αυτού του οχήματος κάθεται ο κυρ-Ζαχαρίας, ένας άνθρωπος που κουβαλάει στις πλάτες του ολόκληρη την ιστορία της ελληνικής υπαίθρου, έχοντας ζήσει το χωριό του από τα χρόνια που έσφυζε από ζωή, γεμάτο κόσμο, μαγαζιά, καπνά και πανηγύρια.»