 |
Ο Εφετεινός μήνας Μάρτιος, συμπίπτει με τα 200 χρόνια από την έναρξη της ελληνικής επανάστασης, που είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση της πατρίδας μας από τα δεσμά της ιδιαίτερα σκληρής οθωμανικής σκλαβιάς.
Το μεγαλειώδες ιστορικό αυτό γεγονός, η ορθόδοξη τουλάχιστον ελληνική εκκλησία, ουδέποτε έπαυσε να μνημονεύει με την αδιάκοπη δέηση σε κάθε θεία λειτουργία, περί «των υπέρ πίστεως και πατρίδος αγωνισαμένων και πεσόντων πατέρων και αδελφών» Είναι η οφειλόμενη τιμή της εκκλησίας μας, η οποία κατά τη δουλεία « ήτο η πραγματική ηγετική δύναμη του έθνους»(Ιστορικός Νικ. Σβορώνος) πού για την προσφορά της στον Ιερό εκείνο αγώνα, βόα το αίμα χιλιάδων νεομαρτύρων ( Έξι πατριαρχών, εκατοντάδων Αρχιερέων, χιλιάδων Κληρικών και Μοναχών) σύμφωνα με μαρτυρίες αγωνιστών, φιλικών, ιστορικών, απομνημονευματογράφων, καθώς και η αναγνώριση της αποφασιστικής συμβολής της πίστεως, από την πρώτη εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου.
Σαν ορθόδοξη ενορία τιμούμε και εμείς με τον πρέποντα σεβασμό την εκκλησία μας η οποία «Μέσα στον κατακλυσμόν που είχε βουλιάξει το έθνος, αυτή εστάθηκε αληθινή κιβωτός της αρχαιάς Ελληνικής γλώσσας, της αρχαίας φιλοσοφίας και της ιστορίας, φωτεινόν σημείον άμεσης επαφής των πνευμάτων,προς τα μεγάλα μνημεία της αιωνόβιας εθνικής παραδόσεως». (Σπ. Μελάς)Στεκόμαστε με ιερό δέος μπροστά στην αγχόνη, όπου «ο μέγας ποιμενάρχης των χριστιανικών λαών, εξερχόμενος από τα άγια των αγίων, εκρεμάσθη αγίαζων και αγιαζόμενος» (Σπ. Τρικούπης) και αναλογιζόμαστε τον πύρινο λόγο του ηρωικού δικαστή Γεωργίου Τερτσέτη για το θάνατο του: « Εγώ μετρώντας το καλό που προήλθε εις το έθνος μας από την θυσία του, πρώτη κοινωνία αίματος, χυμένου εις ανάστασιν ελευθερίας, δεν δειλιάζω να τον κηρύξω ως ένα των ενδοξοτάτων ανδρών της ιστορίας ,εις την αράδα των ευεργετών της ανθρωπότητος από καταβολής κόσμου»
Ως ενορία, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα της ηρωικής Επαρχίας Βάλτου παρακαλούμε τους ενορίτες μας να συμμετάσχουν στον εθνικό αυτό εορτασμό έστω και κάτω από συνθήκες ιδιαίτερα δύσκολες -διατηρώντας στη μνήμη μας, τις τρεις ιστορικές μας ημερομηνίες:
• Της 18 Ιουνίου 1821
Ημερομηνία κατά την οποία έλαβε χώρα μια ιδιαίτερα σημαντική απόκρουση από ολίγους αγωνιστές ,πού ταμπουρωμένοι στο πιο στενό πέρασμα του Μακρυνόρους περίμεναν μια μεγάλη τουρκική δύναμη, που υπό τον Ισμαήλ πασά Πλιάσα θα επιχειρούσε να διασπάση τη στρατηγική αυτή θέση την ονομαζόμενη και Θερμοπύλες της Δυτικής Ελλάδος προκειμένου να φτάσουν στο Βραχώρι και να προλάβουν την εξάπλωση της ελληνικής Επανάστασης.
Το πρωί της 18η Ιουνίου τους «άνοιξαν φωτιά». Οι τούρκοι έπεφτον πάνω
τους κατά κύματα και θερίζονταν κυριολεκτικά από τους αμυνόμενους πού
έμειναν ακλόνητοι στις θέσεις τους. Ο Ισμαήλ όταν διαπίστωσε που δεν
ήταν καθόλου εύκολο να διαρρήξει εύκολα αυτό το δυνατό μέτωπο και θα
κινδύνευε αν συνέχιζε να αποδεκατιστεί, οπισθοχώρισε ταπεινωμένος.
Η σημαντική αυτή απόκρουση ήταν σπουδαίο κατόρθωμα όχι μόνο για τη δική
μας περιοχή ,αλλά για ολόκληρο τον απελευθερωτικό αγώνα της Ελλάδος όπως
πολύ περιεκτικά τονίζει ο Γερμανός ιστορικός και σπουδαίος Ελληνιστής
Γουστάυος Χέρσπεργ:
«Δια της ασφαλούς φυλάξεως του Μακρυνόρους,
όπερ οι Οθωμανοί δεν διέβησαν πλέον η παρέλθη έτος, ο επαναστατικός
αγών πολλάς ηρυσατο ωφελείας. ου μόνον η Ρούμελη εφρουρήθη εκ τούτων
άλλα και η του Χουρσίτ μετά της Πελοποννήσου συγκοινωνία κατέστη λίαν
δυσχερής»
«Πατρίς να θυμάσαι και να λαμπρύνεις εκείνους, οπού πρωτοθυσιάστηκαν αγωνίστηκαν σαν λιοντάρια εις την Λαγκάδα, το Μακρυνόρος, οπού οι θέσεις αυτές είναι τα κλειδιά σου. Ένα η πόρτα του Μακρυνόρους και το άλλο των Θερμοπυλών. Αν διάβαιναν αυτήνη η τουρκιά τότε θα λευθέρωνε όλους τους πολιορκημένους.»
• Της 28η Σεπτεμβρίου 18 25
Ημερομηνία κατά την οποία ο Γεώργιος Καραϊσκάκης με το πολεμικό του Σώμα
χτύπησε στον Καρβασαρά την εδώ στρατοπεδευμένη τουρκική φρουρά πού με
μια δύναμη εκ 500 περίπου ανδρών και ένα τεράστιο συρμό από
300 γκαμήλες και άλλα τόσα σχεδόν άλογα και μουλάρια, αφ ενός μεν
επόπτευο το πέρασμα της σημαντικής αυτής θέσης αφ έτερου δεν είχε την
υποχρέωση ,να μεταφέρει με τα φορτηγά ζώα τεράστιες ποσότητες τροφίμων,
που έφταναν εδώ από την Ήπειρο και μεταφέρονταν στο Μεσολόγγι, όπου τα
στρατεύματα του Ρεσίτ πασά (Κιουταχή) πολιορκούσαν για μια ακόμη φορά τη
μαρτυρική αυτή πολιτεία.
Ο Καραϊσκάκης, στοχεύοντας να φέρει σε δεινή θέση τον Κιουταχή τη νύχτα της Κυριακής προς Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 1825 με τα πολεμικά του τμήματα «ωρμησεν αιφνιδίως κατά των βαρβάρων εστρατοπεδευμένων εις Καρβασαράν και επροξένησεν μεγάλην φθοράν και φρίκην.» Σύμφωνα με τα αρχειακά έγγραφα σε αυτή τη νυκτομαχία: «εφονεύθησαν από τα ελληνικά όπλα περισσότεροι από τριακοσίους εχθροί, οι δέ διασωθέντες ερρίφθησαν εις την θάλασσαν και επνίγησαν, τά δε εκείσε Ευρωπαϊκά πλοία εδόθησαν εις φυγήν. Επήραμεν καμήλια 130, εσκοτώσαμεν και υπέρ τα 150. Ομοίως άτια επήραμεν 30, ομοίως αλογομούλαρα επήραμεν 80 και χωριστά τα σκοτωμένα. Δια της βοηθείας του Υψίστου κατέστη το στρατόπεδον εκείνο γης Μαδιάμ…»
Τα αποτελέσματα αυτής της μάχης, ενθουσίασαν τους αγωνιστές, αναπτέρωσαν
τις ελπίδες τους και ενίσχυσαν το πολεμικό τους φρόνημα ενώ από την
άλλη μεριά το στρατόπεδο του Κιουταχή περιήλθε σε κατάσταση
απογοήτευσης.
• Της 26η Μαρτίου 1829
Κατά την οποία , μετά από αιματηρούς αγώνες, την εισβολή ελληνικών πλοίων στον Αμβρακικό, την παράδοση της ισχυρής τουρκικής φρουράς του Μακρυνόρους και την παράδοση του τείχους της Αρχαίας Λιμναίας στον Καρβασαρά, όπου είχαν κλειστεί 1300 τουρκαλβανοί που υποχρεώθηκαν να το εγκαταλείψουν διά συνθήκης, ελευθερώθηκε η περιοχή μας ,γεγονός πού άνοιξε το δρόμο για την απελευθέρωση του Μεσολογγίου και της Δυτικής Ελλάδας. Παρόμοια επιτεύγματα ,απαιτούν εθνική ενότητα, και όχι μίση, διαιρέσεις, ιδιοτέλειες και εμφύλιες συράξεις, από τα οποία η Ελληνική επανάσταση λίγο έλειψε να χαθεί
Ως μήνυμα του εορτασμού ας κρατήσουμε τις παραινέσεις του Π . Κανελόπουλου :
« Τ ο Έπος, το γράφει ενωμένο το Γένος η το γράφουν όσοι σε μια
κρίσιμη ώρα, εκπροσωπούν το Γένος ως ομοούσια και αδιαίρετη ιδέα σε ία
ευλογημένη τοποθεσία.
Την τραγωδία την γράφει η διχόνοια…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου