Άγγελος Παπανικολάου: Μπορεί ένας πρόεδρος ομοσπονδίας να ηγείται με σκιές οπαδικών τοποθετήσεων;
Μπορεί ένας άνθρωπος που εμφανίζεται σε παλιές αναρτήσεις να χλευάζει τον Ολυμπιακό να ηγείται σήμερα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, η οποία οφείλει να αντιμετωπίζει όλες τις ομάδες ισότιμα; Αυτό είναι το ερώτημα που προκύπτει μετά την ανάληψη της προεδρίας της ΕΟΚ από τον Άγγελο Παπανικολάου και την επαναφορά στο προσκήνιο αναρτήσεων που αποδίδονται στον ίδιο.
Οι εικόνες που κυκλοφορούν στα μέσα ενημέρωσης και στα κοινωνικά δίκτυα παρουσιάζουν αναρτήσεις παλαιότερων ετών, με ημερομηνίες το 2013, το 2014 και το 2015. Σε μία από αυτές, στις 2 Μαρτίου 2014, εμφανίζεται η φράση «Τρία τα μπαλάκια! Άντε και του χρόνου γαβράκια!». Σε άλλη, τον Οκτώβριο του 2015, γίνεται αναφορά σε «Ζουμπουρλούδικα» και σε εξόρμηση στο εξοχικό. Πρόκειται για εκφράσεις με σαφές οπαδικό περιεχόμενο, οι οποίες, εφόσον επιβεβαιώνεται η γνησιότητα και η απόδοσή τους στον νέο πρόεδρο της ΕΟΚ, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ένα ασήμαντο ζήτημα, όταν πλέον μιλάμε για τον επικεφαλής ολόκληρου του ελληνικού μπάσκετ.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να υποστηρίζει την ομάδα που αγαπά. Μπορεί να πανηγυρίζει τις νίκες της, να στενοχωριέται στις ήττες της και να εκφράζει την οπαδική του ταυτότητα. Όταν, όμως, αναλαμβάνει ένα θεσμικό αξίωμα με ευθύνη για ολόκληρο το άθλημα, τα πράγματα αλλάζουν. Ο πρόεδρος της ΕΟΚ δεν εκπροσωπεί μόνο τους φίλους μιας ομάδας ούτε διοικεί μια ομοσπονδία αποκλειστικά για λογαριασμό των δικών του προτιμήσεων. Οφείλει να εμπνέει εμπιστοσύνη σε όλους: στον Ολυμπιακό, στον Παναθηναϊκό, στις υπόλοιπες ομάδες, στα σωματεία, στους αθλητές και στους φιλάθλους τους.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Πώς μπορεί να ζητηθεί από τους φιλάθλους του Ολυμπιακού να εμπιστευτούν χωρίς επιφυλάξεις έναν πρόεδρο όταν βλέπουν να επανέρχονται δημόσιες αναρτήσεις που χλευάζουν την ομάδα τους; Δεν χρειάζεται να αποδειχθεί ότι έχει ήδη αδικηθεί ο Ολυμπιακός για να τεθεί το ζήτημα. Η θεσμική αξιοπιστία δεν αφορά μόνο το αν μια απόφαση είναι τελικά δίκαιη, αλλά και το αν εκείνοι που επηρεάζονται από αυτήν έχουν βάσιμους λόγους να εμπιστεύονται τον άνθρωπο που τη λαμβάνει ή τον οργανισμό που την εγγυάται.
Βεβαίως, οι συγκεκριμένες αναρτήσεις από μόνες τους δεν αποδεικνύουν ότι ο Άγγελος Παπανικολάου θα μεροληπτήσει εις βάρος οποιασδήποτε ομάδας. Αυτό θα κριθεί από τις πράξεις, τις αποφάσεις και τη συνολική στάση του στη διοίκηση της Ομοσπονδίας. Όμως, η απουσία αποδεδειγμένης μεροληψίας δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται να τεθούν ερωτήματα. Αντίθετα, όταν κάποιος αναλαμβάνει μια τόσο σημαντική θέση, οφείλει να αντιλαμβάνεται ότι το παρελθόν του, ιδίως όταν αφορά δημόσιες τοποθετήσεις, θα αξιολογηθεί υπό το πρίσμα των νέων ευθυνών του.
Τι θα συμβεί, λοιπόν, όταν ο Ολυμπιακός βρεθεί στο επίκεντρο μιας απόφασης της ΕΟΚ; Ο Άγγελος Παπανικολάου μπορεί να μην εμφανιστεί στις εξέδρες σε αγώνες του Ολυμπιακού, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα αποφύγει τις αντιδράσεις. Οι παλιές αναρτήσεις που του αποδίδονται είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν οργή σε μερίδα των φιλάθλων και είναι πολύ πιθανό να ακουστούν υβριστικά συνθήματα σε βάρος του. Και τότε, αν υπάρξουν πειθαρχικές κυρώσεις για τη συμπεριφορά της εξέδρας, θα προκύψει ένα ακόμη ερώτημα: θα πληρώσει τελικά η ομάδα τις αντιδράσεις των οπαδών της; Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οξύνει ακόμη περισσότερο την ένταση, αντί να συμβάλει στην αποκλιμάκωσή της.
Οι φίλαθλοι έχουν δικαίωμα να κρίνουν, να διαμαρτύρονται και να ζητούν εξηγήσεις. Δεν έχουν, όμως, κανένα δικαίωμα να μετατρέπουν την κριτική σε απειλές ή προσωπικές επιθέσεις. Το ίδιο ισχύει και για τους θεσμούς: δεν αρκεί να απαιτούν από τους οπαδούς αυτοσυγκράτηση, αν οι ίδιοι δεν φροντίζουν να εκπέμπουν την εικόνα της ισονομίας και της ουδετερότητας. Η ευθύνη του προέδρου είναι να αποδεικνύει στην πράξη ότι μπορεί να σταθεί πάνω από τις αντιπαλότητες και όχι να αφήνει τις παλιές αναρτήσεις να σκιάζουν κάθε νέα του κίνηση.
Και μέσα σε όλα αυτά, δεν μπορούμε να μη σταθούμε στη γενικότερη εικόνα που παρουσιάζει ο ελληνικός αθλητισμός. Αντί να συζητάμε για την ανάπτυξη του μπάσκετ, για τα παιδιά που γεμίζουν τα γήπεδα, για τις ακαδημίες, τις υποδομές και την προστασία του αθλήματος από τη βία και τον φανατισμό, βρισκόμαστε ξανά να αναρωτιόμαστε αν οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν κορυφαίες θέσεις μπορούν να εγγυηθούν την εμπιστοσύνη όλων. Η καχυποψία γίνεται κανονικότητα και η θεσμική αξιοπιστία μοιάζει διαρκώς να δοκιμάζεται.
Τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν ο Άγγελος Παπανικολάου έχει δικαίωμα να υποστηρίζει τον Παναθηναϊκό. Φυσικά και έχει. Το ζήτημα είναι αν μπορεί, με το παρελθόν των συγκεκριμένων αναρτήσεων να βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο, να πείσει ότι ως πρόεδρος της ΕΟΚ θα αντιμετωπίζει κάθε σύλλογο με την ίδια απόσταση, την ίδια σοβαρότητα και την ίδια θεσμική ευθύνη. Αυτό δεν αποδεικνύεται με τίτλους και αξιώματα, αλλά με καθημερινές πράξεις, καθαρές αποφάσεις και ίση μεταχείριση.
Μέχρι τότε, τα ερωτήματα θα παραμένουν. Και σε μια χώρα όπου η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζεται ξανά και ξανά, κάθε νέα αφορμή για καχυποψία μοιάζει να μας πηγαίνει ένα βήμα πίσω.
Άντε και του χρόνου και στα δικά μας, να ζήσουμε να τον θυμόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου