Ποιος ευθύνεται για την αποστροφή των νέων από την Εκκλησία;
Όχι από την πίστη — από τους ανθρώπους που υποτίθεται πως την υπηρετούν.
«Όταν ένας κληρικός, ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε θέση εξουσίας και επιρροής, επιλέγει να ντροπιάσει ένα παιδί, να το μειώσει, να το κρίνει για την εμφάνισή του, τότε δεν μιλάμε για πνευματική καθοδήγηση. Μιλάμε για κακοποίηση. Μιλάμε για εκφοβισμό. Μιλάμε για αλαζονεία ντυμένη με ράσα.»
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι νέοι δεν πατούν στην Εκκλησία. Γιατί αποστρέφονται τους κληρικούς. Γιατί νιώθουν ότι δεν έχουν θέση εκεί.
Όταν ένα παιδί δέχεται τέτοια συμπεριφορά από άνθρωπο που θα έπρεπε να το προστατεύει, να το αγκαλιάζει, να το εμπνέει, τότε η ζημιά δεν είναι απλώς προσωπική. Είναι θεσμική. Είναι κοινωνική. Είναι ηθική.
Και όσο τέτοιες συμπεριφορές μένουν ατιμώρητες, όσο αντιμετωπίζονται σαν «παρεξήγηση» ή «υπερβολή», τόσο η Εκκλησία θα συνεχίζει να χάνει το πιο πολύτιμο κομμάτι της: τους νέους, τα παιδιά, το μέλλον της.
Δεν φταίνε οι νέοι που φεύγουν. Φταίνε όσοι τους διώχνουν.
Και κάθε φορά που ένας κληρικός επιλέγει να πληγώσει αντί να στηρίξει, να κρίνει αντί να αγαπήσει, να επιβάλει αντί να καθοδηγήσει, τότε η Εκκλησία χάνει ακόμη ένα παιδί.
Και το χειρότερο; Δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου