Ανέκδοτο: «Επενδυτικά Προγράμματα... Πεζοδρομίου».

😂

το ανέκδοτο της ημέρας

ΩΡΑ ΓΙΑ ΓΕΛΙΟ! 🤣

Σε μια κεντρική γωνιά της πόλης, ένας καλοντυμένος κύριος είχε καθιερώσει μια ιεροτελεστία: κάθε πρωί, πηγαίνοντας για το γραφείο, σταματούσε μπροστά στον μόνιμο ζητιάνο της γειτονιάς και του άφηνε με αρχοντιά ένα ευρώ. Αυτό κράτησε μήνες, με τον ζητιάνο να τον υποδέχεται σαν ευεργέτη, σχεδόν υποκλινόμενος.

Ξαφνικά, η ταρίφα άλλαξε. Το ευρώ έγινε 50λεπτο. Ο ζητιάνος στράβωσε λίγο, αλλά δεν είπε τίποτα.

Μετά από έναν χρόνο, το 50λεπτο υποβιβάστηκε σε 20λεπτο. Στο τέλος, ο κύριος άρχισε να περνάει βιαστικός, γνέφοντας απλά ένα «καλημέρα», χωρίς να αφήνει ούτε δεκάρα.

Ο ζητιάνος, που είχε αρχίσει να υπολογίζει αυτά τα λεφτά σαν «σταθερό μισθό» στον προϋπολογισμό του, δεν άντεξε. Τον γραπώνει μια μέρα από το μανίκι και του λέει με παράπονο: — «Ρε φίλε, να σε ρωτήσω κάτι; Στην αρχή ήσουν κύριος, μου έδινες ένα ευρώ κάθε μέρα. Μετά το έκοψες στη μέση, μετά το έκανες ψίχουλα και τώρα τίποτα! Τι έγινε; Χάλασες χαρακτήρα;»

Ο τύπος σταματάει, παίρνει ένα ύφος γεμάτο έγνοιες και του εξηγεί: — «Άκου να δεις πώς έχει η κατάσταση, φίλε μου. Όταν ξεκίνησα να σου δίνω, ήμουν ελεύθερος, χωρίς υποχρεώσεις, οπότε το ευρώ περίσσευε. Μετά παντρεύτηκα... ξέρεις τώρα, η γυναίκα θέλει τα δικά της, τα έξοδα του σπιτιού ανέβηκαν, οπότε έπρεπε να το περιορίσω στα 50 λεπτά. Μετά ήρθε το πρώτο παιδί: πάνες, γάλατα, εμβόλια... αναγκαστικά έπεσα στα 20 λεπτά. Τώρα ήρθε και το δεύτερο παιδί, οι ανάγκες εκτοξεύτηκαν και δεν μου περισσεύει πια ούτε σέντ!»

Τότε ο ζητιάνος, αντί να δείξει κατανόηση, γίνεται κατακόκκινος από τα νεύρα, χτυπάει το χέρι στο πεζοδρόμιο και του ουρλιάζει: — «Καλά ρε αθεόφοβε! Με τα δικά μου τα λεφτά βρήκες να κάνεις οικογένεια;;;»