Υπάρχουν κάτι απογεύματα που η σκέψη γυρνά επίμονα πίσω, στο χωριό. Εκεί που κάποτε η ζωή ξεχείλιζε από τα παράθυρα και οι αυλές δεν ήταν απλώς τετραγωνικά μέτρα, αλλά ολόκληρα σύμπαντα παιχνιδιού.
Το Κεραμίδι, κάποτε... Τότε που το χωριό έσφυζε από κίνηση. Τα δύο καφενεία ήταν ο χώρος μάζωξης. Εκεί όπου ο καφές είχε άλλη γεύση, οι πολιτικές συζητήσεις άναβαν για τα καλά, οι διαφωνίες των μεγάλων με τα παιδιά για την τηλεόραση, αν θα δείχνει πολιτικά και ειδήσεις η κάτι άλλο!!. Ήταν τα κέντρα του κόσμου μας. Και τα παιδιά; Μια ασταμάτητη βοή, γέλια, κλάματα, τρεχαλητά στους δρόμους, γδαρμένα γόνατα και μια ελευθερία που σήμερα φαντάζει πολυτέλεια.
Και τώρα, η ησυχία. Σήμερα, το Κεραμίδι μοιάζει να κοιμάται. Οι λιγοστοί κάτοικοι, οι «φύλακες άγγελοι» του τόπου, περπατούν σε δρόμους που πια δεν έχουν παιδικές φωνές. Το «ΤΙΠΟΤΑ» που νιώθεις δεν είναι κενό, είναι η νοσταλγία για όσα πέρασαν. Είναι η θλίψη για τα κλειστά παραθυρόφυλλα και τα σβηστά τζάκια.
Όμως, το χωριό δεν πεθαίνει όσο υπάρχει κάποιος να το θυμάται και να το πονάει. Κάθε πέτρα στο Κεραμίδι έχει τη δική της μνήμη:
Τις γιορτές που γινόμασταν όλοι μια αγκαλιά.
Τις δουλειές στα χωράφια που μας ένωναν.
Την απλότητα μιας ζωής που, αν και δύσκολη, ήταν γεμάτη.
Το χωριό μπορεί να σιώπησε, αλλά η ψυχή του παραμένει ζωντανή μέσα από εσένα. Γιατί το χωριό δεν είναι μόνο τα σπίτια και οι άνθρωποι που έφυγαν· είναι η ρίζα που μας κρατάει όρθιους, όσο μακριά κι αν βρεθούμε.
Γιώργος Γυρνάς...
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΡΑΜΙΔΙ... ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου