Το οριστικό τέλος του Σουλίου 2 Σεπτέμβρη 1822 – Για το Σούλι και την Ελλάδα..

Το Κάστρο της Κιάφας

Μία είναι η πατρίδα, η Ελλάδα. Έλληνες είμαστε όλοι!

Ό,τι συμφέρει στην κοινή πατρίδα την Ελλάδα, αυτό συμφέρει και στην μερική, το Σούλι!

Ένας είναι ο αγώνας. Ό,τι πάθωμε θα το πάθωμε όλοι μαζί.

Του Σωτήρη Λ. Δημητρίου

 «Επρόκριναν ν’ αποθάνωσι παρά να αμαυρώσωσι το όνομά των δι’ απιστίας αποχωριζόμενοι ομοθρήσκων συμπολεμιστών». Τρικούπης. Το ίδιο γράφει και ο Σπηλιάδης.

«Την πήρανε (την επανάσταση), με την συνηθισμένη τους ορμητικότητα και αποτέλεσαν την πρωτοπορεία των πολεμιστών της θυσιάζοντες το αγαπημένο τους Σούλι και εγκαταλείποντες όλες τις παραδόσεις της φυλής τους για να ενωθούν με τους νέους Έλληνες και να πάρουν κι αυτοί το όνομα Έλληνες». Γ. Φίνλεϋ.

Έγραψαν όλοι οι Σουλιώτες μαζί ένα γράμμα στον Χουρσίτ.

«Υψηλότατε Βεζίρ Μεχμέτ Χουρσίτ Πασά,

          Το υψηλόν σου μπουγιουρδί ελάβομεν… Ευχαριστούμεν τον Θεό ότι εγνωρίσατε καλά, τα όσα άδικα έκανε εις εμάς ο προκατοχός σας Ισμαήλ Πασόμπεης…»

Και καταλήγει το γράμμα:

«…προτιμούμε χίλιες φορές να ζήσουμε με τιμή και δόξα, παρά να αμαυρώσουμε το όνομά μας με την αιώνια ντροπή της προδοσίας.

Ταύτα και σας προσκυνούμε όλοι οι Σουλιώτες μεγάλοι και μικροί.   Σούλι 7 Μάη 1822».

Έδεσαν την τύχη τους με τους Έλληνες και η απάντηση ισοδυναμεί με:

    «Θέλεις το Σούλι, έλα να το πάρεις».

Αυτή η απάντηση, δεν ξάφνιασε τον Χουρσίτ. Σκέφτηκε να ορμήσει με όλα τα ασκέρια του πάνω στο Σούλι. Κοντά του είχε όλους τους Τουρκαλβανούς του Ομέρ Βρυόνη οι οποίοι όμως δεν είχαν διάθεση για νέα πειράματα στο Σούλι. Ψυχολόγησε την κατάσταση και έστειλε μπέηδες και αγάδες στο Σούλι, να τους πείσουν να μη κάνουν πόλεμο και σκοτώνονται άδικα μα να κανονίσουν τα πράγματα μεταξύ τους.

Οι Σουλιώτες  είχαν αποφασίσει να μην έρθουν σε καμία συμφωνία μαζί του.

Άλλαξε ταχτική και άρχισε τις απειλές κι εκβιασμούς.

Τότε σηκώνεται πάνω ο Γιώτη Νταγκλής και είπε στους απεσταλμένους του Χουρσίτ:

Διαβάστε την συνέχεια πατώντας εδώ: infognomonpolitics.gr...