Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια κατοχύρωσης του λειτουργήματος του φαρμακοποιού στην νεότερη Ελλάδα γίνεται το 1843 με το διάταγμα περί συστάσεως Πανεπιστημιακού Φαρμακευτικού Σχολείου, στο οποίο οι προϋποθέσεις εγγραφής και αποφοίτησης ήταν εξαιρετικά απαιτητικές.

Για να εισαχθεί κανείς στη σχολή, έπρεπε να έχει συμπληρώσει τα 18 χρόνια, να έχει περάσει τρεις τάξεις του βασιλικού Γυμνασίου έχοντας ήδη παράλληλα προϋπηρεσία σε φαρμακείο. Τη διετή φοίτηση ακολουθούσε νέα, τριετής αυτή τη φορά, Πανεπιστημιακή φοίτηση, πρακτική άσκηση ενός χρόνου σε φαρμακείο και τα… βάσανα του σπουδαστή τελείωναν με την εξέτασή του από το βασιλικό ιατροσυνέδριο, το οποίο έδινε την πολυπόθητη άδεια άσκησης επαγγέλματος φαρμακοποιού.

Φαρμακεία: Ο δημιουργός του φαρμακείου Δαμβέργη μαζί με το προσωπικό και τους επιστημονικούς συνεργάτες του

Φαρμακεία: Ο δημιουργός του φαρμακείου «Δαμβέργη» μαζί με το προσωπικό και τους επιστημονικούς συνεργάτες του.

Το φαρμακείο Πεντζίκη στη Θεσσαλονίκη αποτελεί και λογοτεχνικό στέκι της πόλης

Το φαρμακείο «Πεντζίκη» στη Θεσσαλονίκη αποτελεί και λογοτεχνικό στέκι της πόλης.

Παρά την έλλειψη επαρκών πηγών, το πρώτο φαρμακείο στην Αθήνα φαίνεται ν’ ανοίγει δυο μόλις χρόνια μετά την ανακήρυξη της πόλης ως πρωτεύουσας το 1836, από τον Σ. Κρίνο. Στεγαζόταν στην οδό Αιόλου 171-173, λειτουργούσε μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, δίνοντας, πιθανόν, τη θέση του στο κατάστημα με λουκουμάδες που μέχρι σήμερα διατηρεί το όνομα «Κρίνος».

Το φαρμακείο Μαρινόπουλου στα Χαυτεία, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα

Το φαρμακείο «Μαρινόπουλου» στα Χαυτεία, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

🔬 Εργαστήρια Αναλύσεων & Ιατρικοί Σάπωνες

Το 1850 ανοίγει στην οδό Αδριανού το φαρμακείο – χημείο του Α. Βουσάκη «Η Έλαφος», που στα τέλη του 19ου αιώνα περνάει στα χέρια του Παύλου Ζαλοκώστα. Στο συγκεκριμένο χώρο γίνονταν αναλύσεις ούρων, ουρόλιθων, γάλακτος, υδάτων, παθολογικών υγρών και πολλές μικροσκοπικές, ενώ λειτουργούσε παράλληλα και εργοστάσιο σαπουνιών κάθε είδους όπως αναφέρεται σε διαφημιστικό της εποχής: «Σάπωνες ιατρικούς, φανικού οξέως, υγροπίσσης, διττοχλωριούχου υδραργύρου, θειούχους, θυμικού οξέως και σάπωνες καλλυντικούς, πικραμυγδάλου, Αλταίας, WINDSOR».

Το δρόμο των σκαπανέων του χώρου στα φαρμακεία ακολουθούν αρκετοί, εκτοπίζοντας αργά αλλά σταθερά τους τσαρλατάνους που λυμαίνονταν την υγεία των πολιτών. Το 1852 ανοίγει φαρμακείο με το παράξενο όνομα «Ο Όφις» στην Ερμού 44, που ανήκε στους Λεοντίδη - Ξάνθο, το 1893 το φαρμακείο Λεμού στην οδό Σταδίου 17, το 1905 ο «Μαρινόπουλος», που υπάρχει μέχρι και σήμερα στα Χαυτεία και το 1906 το φαρμακείο «Δαμβέργη» στην οδό Πανεπιστημίου.

📮 Πυροτεχνήματα, Φωτογραφικά & Ταχυδρομεία

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα φαρμακεία της εποχής διέφεραν αρκετά από τα σημερινά, αφού όπως διαβάζουμε στις διαφημίσεις τους, αναγκάζονταν για λόγους επιβίωσης να πουλούν προϊόντα «…για φαρμακοποιούς, πυροτέχνες, μυρεψούς (μυροποιούς), φωτογράφους» κλπ. Λειτουργούσαν ακόμα και ως… ταχυδρομεία που πουλούσαν γραμματόσημα, ενώ στην είσοδο υπήρχε γραμματοκιβώτιο αλληλογραφίας!