«Ξέρεις, το πιο σημαντικό σ’ αυτή την ιστορία δεν είναι απλά η μνήμη. Είναι η αλήθεια. Και – όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν να την ξεθωριάσουν – η αλήθεια δεν σβήνει έτσι εύκολα. Στην Κύπρο, το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» δεν είναι απλώς ένα σύνθημα. Είναι πληγή, είναι χρέος, είναι κάτι βαθύ μέσα μας, μια ηθική υποχρέωση απέναντι σε έναν λαό που πέρασε δύο φορές από τραγωδίες σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα: πρώτα το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, και μετά την αμέσως επόμενη, την τουρκική εισβολή.»
"You know, the most important thing in this story is not just memory. It is the truth. And—no matter how much some would like to fade it—the truth does not erase so easily. In Cyprus, 'I DO NOT FORGET' is not just a slogan. It is a wound, it is a duty, it is something deep within us, a moral obligation towards a people who went through tragedies twice in such a short period: first the coup of July 15, 1974, and immediately after, the Turkish invasion."
Κι όμως, πολλές φορές ακούγεται μόνο για τη δεύτερη — σαν να προσπαθούν κάποιοι να ξεχάσουν το πρώτο μέρος της αλήθειας. Να το κρύψουν κάτω από πολιτικές σκοπιμότητες, ιδεολογικές εμμονές ή βολικά παραμύθια. Αλήθεια, δεν μπορεί να γίνει έτσι. Οι «Πράσινοι-Οικολογία» το λένε απλά: η μνήμη δεν πρέπει να είναι επιλεκτική. Το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» δεν αναφέρεται μόνο στον Αττίλα· αφορά κι εκείνους που άνοιξαν τελικά την πόρτα στην καταστροφή.
And yet, we often only hear about the second part—as if some are trying to forget the first part of the truth. To hide it under political expediencies, ideological obsessions, or convenient myths. Honestly, it cannot be that way. The 'Greens-Ecology' say it simply: memory must not be selective. 'I DO NOT FORGET' does not only refer to Attila; it also concerns those who ultimately opened the door to destruction.
Archival Photo: 15 July 1974
Στις 15 Ιουλίου ’74 η χούντα της Αθήνας, μέσω των δικών της ανθρώπων στην Κύπρο — Εθνική Φρουρά, ΕΛΔΥΚ, ΕΟΚΑ Β’ — πέταξε έξω τον εκλεγμένο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Ήταν μια μέρα που άλλαξε όλη την ιστορία του νησιού και που δεν πρέπει να την ξεχνάμε. Όχι από εκδίκηση, αλλά από σεβασμό σε κάτι πολύ πιο μεγάλο: την αλήθεια.
On July 15, '74, the Athens junta, through its people in Cyprus—the National Guard, ELDYK, EOKA B—ousted the elected president of the Republic of Cyprus, Archbishop Makarios. It was a day that changed the entire history of the island, one we must not forget. Not out of revenge, but out of respect for something much greater: the truth.
Η εικόνα της επίθεσης στο Προεδρικό, οι καπνοί που σκέπαζαν τη Λευκωσία, οι φωνές των ανθρώπων που δεν ήξεραν τι θα φέρει η αυριανή μέρα — αυτά δεν είναι απλώς στιγμιότυπα της ιστορίας. Είναι η αρχή μιας αλυσίδας γεγονότων που οδήγησε σε χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους, πρόσφυγες και μια πατρίδα χωρισμένη μέχρι σήμερα.
The image of the attack on the Presidential Palace, the smoke covering Nicosia, the voices of people who did not know what tomorrow would bring—these are not just snapshots of history. They are the beginning of a chain of events that led to thousands of dead, missing, refugees, and a divided homeland to this day.
Τα Δύο Πρόσωπα της ΤραγωδίαςThe Two Phases of the Tragedy
15 Ιουλίου 1974
Το Πραξικόπημα της Χούντας στην Κύπρο.The Junta Coup d'état in Cyprus.
20 Ιουλίου 1974
Η Τουρκική Εισβολή (Σχέδιο Αττίλας).The Turkish Invasion (Attila Plan).
Δημοκρατική Αντίσταση
Ο αγώνας για τη νομιμότητα και τον Μακάριο.The struggle for legitimacy and Makarios.
Οι Συνέπειες
Προσφυγιά, αγνοούμενοι και το διχοτομημένο νησί.Refugees, missing persons, and a divided island.
15 Ιουλίου 1974
Η ελληνική χούντα των Αθηνών και οι εγχώριοι συνεργάτες της στην Κύπρο ανατρέπουν πραξικοπηματικά τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, ανοίγοντας τις κερκόπορτες για την επικείμενη καταστροφή.The Greek military junta of Athens and its local collaborators in Cyprus orchestrate a coup to depose Archbishop Makarios, opening the floodgates for the impending disaster.
Η τουρκική εισβολή ήταν ένα έγκλημα πολέμου, ό,τι κι αν πει κανείς. Μια κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Όμως το πραξικόπημα, αυτό ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Και δεν μπορεί κανείς να θυμάται μόνο τη φωτιά, ξεχνώντας εκείνη τη μικρή, λαμπερή — μα τόσο καταστροφική σπίθα.
The Turkish invasion was a war crime, no matter what anyone says. A blatant violation of international law. But the coup, that was the spark that ignited the fire. And one cannot only remember the fire while forgetting that small, bright—yet highly destructive spark.
Η Κύπρος δεν χρειάζεται άλλες σιωπές ή να της σερβίρουν μισές αλήθειες. Χρειάζεται το θάρρος να κοιτάξει κατάματα όλα όσα έγιναν. Να δεχτεί πως η τραγωδία του ’74 δεν ήταν απλά ένα πράγμα. Να θυμόμαστε πως πρώτα η Δημοκρατία ανατράπηκε από Έλληνες στρατιωτικούς και παραστρατιωτικούς, πριν την χτυπήσει ο ξένος στρατός.
Cyprus does not need more silences or half-truths served to her. She needs the courage to look directly at everything that transpired. To accept that the tragedy of '74 was not just a single event. To remember that Democracy was first overthrown by Greek military and paramilitary factions before the foreign army struck.
Archival Documentaries / Ιστορικά Ντοκιμαντέρ
Εξ Αφορμής: Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου
ΕΡΤ εκπομπή - To Πραξικόπημα στην Κύπρο – 15 Ιουλίου 1974
Το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» είναι μια υπόσχεση. Δεν είναι μόνο για τους νεκρούς της εισβολής, μα και για όσους αντιστάθηκαν στο πραξικόπημα· γι’ αυτούς που πάλεψαν για τη νομιμότητα, που είδαν στα μάτια τους τη χώρα να καταρρέει από μέσα, πριν ξαναχτυπηθεί απ’ έξω. Και, τελικά, είναι μια υπόσχεση για το αύριο: πως η μνήμη δεν θα γίνει εργαλείο ούτε σημαία σε χέρια ανθρώπων που θέλουν να ξαναγράψουν την ιστορία όπως τους βολεύει.
'I DO NOT FORGET' is a promise. It is not only for the dead of the invasion, but also for those who resisted the coup; for those who fought for legitimacy, who watched their country collapse from within before being hit again from the outside. And, ultimately, it is a promise for tomorrow: that memory will not become a tool or a flag in the hands of people who want to rewrite history as they see fit.
Η Κύπρος αξίζει μια μνήμη καθαρή, γεμάτη, αληθινή. Μια μνήμη που δεν φοβάται να πει ότι η τραγωδία του ’74 είχε δύο πρόσωπα. Μια μνήμη που δεν διαλέγει τι θα θυμάται και τι όχι. Γιατί — ειλικρινά — μόνο όταν θυμόμαστε όλη την αλήθεια, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.
Cyprus deserves a memory that is clean, complete, and true. A memory that is not afraid to state that the tragedy of '74 had two faces. A memory that does not selectively pick what to remember and what to discard. Because—honestly—only when we remember the entire truth can we say with absolute certainty: I DO NOT FORGET.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου