Τριάντα τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Θάνου Αξαρλιάν, η μνήμη παραμένει ολοζώντανη και δεν σβήνει ποτέ.
Η Αθήνα κουβαλά ακόμη μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ. Η πόλη θυμάται εκείνο το απομεσήμερο της 14ης Ιουλίου 1992, όταν η τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη χτύπησε στο κέντρο της πρωτεύουσας, αφήνοντας πίσω της όχι μόνο συντρίμμια αλλά και μια αθώα ζωή που χάθηκε άδικα.
Ο Θάνος, μόλις 20 ετών, δεν ήταν στόχος, δεν ήταν πολιτικός, δεν ήταν μέρος κανενός σχεδίου. Ήταν ένας νέος που περπατούσε στο κέντρο της πόλης του, ζώντας μια συνηθισμένη μέρα που έμελλε να γίνει η τελευταία του.
Στις 4:10 το απόγευμα, στη συμβολή των οδών Βουλής και Καραγεώργη Σερβίας, η 17Ν εκτόξευσε μια ρουκέτα με στόχο τον τότε Υπουργό Οικονομικών Γιάννη Παλαιοκρασσά. Η ρουκέτα εκτοξεύτηκε από απόσταση περίπου 20–30 μέτρων, χτύπησε το οδόστρωμα και εξερράγη κάτω από το θωρακισμένο αυτοκίνητο του υπουργού. Η έκρηξη δημιούργησε κρατήρα 20×5 εκατοστά, διέλυσε δύο αυτοκίνητα, έσπασε τζάμια σε ακτίνα άνω των 30 μέτρων και τραυμάτισε πέντε περαστικούς. Ο Παλαιοκρασσάς και οι συνοδοί του γλίτωσαν με ελαφρά εγκαύματα. Ο Θάνος όμως χτυπήθηκε θανάσιμα από τα θραύσματα της ρουκέτας και έπεσε στο πεζοδρόμιο μπροστά στη γκαλερί «Παλέττα», μέσα σε μια λίμνη αίματος.
Η μητέρα του, φτάνοντας στο σημείο, φώναζε με σπαραγμό: «Πού είναι το παιδί μου; Πού το πήγαν;». Ήξερε. Από ένστικτο, από φόβο, από μητρική διαίσθηση. Λίγες ώρες αργότερα, η 17Ν τηλεφώνησε στην Ελευθεροτυπία και ανέλαβε την ευθύνη. Ο άγνωστος — αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν ο Δημήτρης Κουφοντίνας — εξέφρασε «λύπη» για τον θάνατο του νεαρού, χαρακτηρίζοντάς τον «παράπλευρη απώλεια». Μια φράση που πάγωσε την Ελλάδα. Γιατί κανένας άνθρωπος, κανένα παιδί, καμία ζωή δεν μπορεί να είναι «παράπλευρη απώλεια».
“ΤΑ ΝΕΑ”, 15.7.1992, Ιστορικό Αρχείο “ΤΟ ΒΗΜΑ” & “ΤΑ ΝΕΑ”
“ΤΑ ΝΕΑ”, 15.7.1992, Ιστορικό Αρχείο “ΤΟ ΒΗΜΑ” & “ΤΑ ΝΕΑ“
Η δολοφονία του Θάνου Αξαρλιάν ήταν η στιγμή που η ελληνική κοινωνία ξύπνησε απότομα. Η τρομοκρατία δεν ήταν πια μια μακρινή απειλή, δεν αφορούσε μόνο πολιτικούς ή αξιωματούχους. Αφορούσε ανθρώπους που περπατούν στον δρόμο, που ζουν τη ζωή τους, που δεν έχουν καμία σχέση με πολιτικές συγκρούσεις. Ο Θάνος δεν ήταν μέρος κανενός «παιχνιδιού». Ήταν ένας νέος που απλώς περνούσε από εκεί.
Σήμερα, 34 χρόνια μετά, η μνήμη του παραμένει ζωντανή. Στο σημείο της δολοφονίας του υπάρχει μια μικρή πλάκα. Απλή, λιτή, αλλά γεμάτη νόημα. Κάθε χρόνο, άνθρωποι αφήνουν ένα λουλούδι. Μερικοί σταματούν για λίγα δευτερόλεπτα, κοιτούν την πλάκα και συνεχίζουν. Άλλοι στέκονται περισσότερο. Η μνήμη δεν είναι τυπική υποχρέωση. Είναι πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη. Και η λήθη είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος της βίας.
Θυμόμαστε τον Θάνο για να θυμόμαστε τι σημαίνει να χάνεται μια ζωή χωρίς λόγο. Θυμόμαστε για να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά να θεωρηθεί ένας άνθρωπος «παράπλευρη απώλεια». Θυμόμαστε για να υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία, την ειρήνη, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ο Θάνος Αξαρλιάν δεν πρόλαβε να ζήσει τα όνειρά του. Αλλά η ιστορία του μάς υποχρεώνει να υπερασπιζόμαστε τα δικά μας — και των παιδιών μας — με περισσότερη ευθύνη, περισσότερη ανθρωπιά, περισσότερη μνήμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου