Φωτογραφία από την παρουσίαση των οικονομικών προτάσεων.
Πίσω από τις επιμέρους εξαγγελίες του κυρίου Τσίπρα κρύβεται μια συγκεκριμένη πολιτική φιλοσοφία η οποία εστιάζει σε περισσότερες κρατικές δαπάνες, έντονες κρατικές παρεμβάσεις και μόνιμες υποχρεώσεις για τα δημόσια οικονομικά.
Υπάρχει κάτι σχεδόν νοσταλγικό στις τελευταίες εξαγγελίες του κυρίου Αλέξη Τσίπρα, όχι επειδή κομίζουν κάτι πρωτότυπο, αλλά ακριβώς για το αντίθετο, καθώς θυμίζουν μια παλαιότερη εποχή όπου η πολιτική πίστευε ακράδαντα ότι η δυσκολότερη ερώτηση του κόσμου ήταν απλώς το τι θέλουν να ακούσουν οι πολίτες και όχι το πώς θα χρηματοδοτηθεί αποτελεσματικά αυτό που τους υποσχόμαστε.
Στο πλαίσιο αυτό, ακούσαμε ξανά για την παροχή ελάχιστης εγγυημένης ποσότητας ηλεκτρικού ρεύματος σε σταθερή τιμή, τη δημιουργία ενός δημόσιου φορέα κοινωνικής διαχείρισης για τα στεγαστικά δάνεια, τη θεσμοθέτηση δωρεάν μετακινήσεων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, την πλήρη κατάργηση των Πανελλαδικών εξετάσεων, καθώς και για νέα ειδικά μισθολόγια, αυξήσεις, διευκολύνσεις και μόνιμες παρεμβάσεις.
Το πλέον ενδιαφέρον σημείο, ωστόσο, δεν εντοπίζεται αποκλειστικά στο ίδιο το περιεχόμενο των προτάσεων, αλλά στη γενικότερη φιλοσοφία η οποία τις διαπερνά από άκρη σε άκρη, καθώς πρόκειται για μια αντίληψη που αντιμετωπίζει κάθε κοινωνικό πρόβλημα ως άμεση συνέπεια μιας ανεπαρκούς κρατικής παρέμβασης και κάθε οικονομική δυσκολία ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τη δημιουργία μιας νέας δημόσιας δαπάνης.
Πρόκειται αναμφίβολα για μια πολιτική σχολή σκέψης που διακρίνεται για ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό, καθώς γνωρίζει πάντοτε με ακρίβεια ποιος πρέπει να δώσει τη λύση, αλλά σχεδόν ποτέ δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει ποιος θα πληρώσει τελικά τον λογαριασμό.
Διαβάστε το στα Παραπολιτικά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου