Doomscrolling:
Ο βραχνάς της εποχής μας
Τρεις στους τέσσερις νέους είναι «παγιδευμένοι» στην οθόνη, βυθισμένοι σε μια ατελείωτη ροή καταστροφολογίας. Και το χειρότερο; Το κάνουν εθελοντικά.
Το doomscrolling δεν είναι απλώς μια κακή συνήθεια. Είναι το νέο «εθνικό σπορ» της ψηφιακής εποχής — μια αθόρυβη, ύπουλη ρουφήχτρα που καταπίνει χρόνο, διάθεση και ψυχική αντοχή. Η ειρωνεία; Όλοι το γνωρίζουμε, και όλοι συνεχίζουμε.
στην οθόνη καθημερινά
κατανάλωσης ειδήσεων
Το doomscrolling μοιάζει με το να ανοίγεις το ψυγείο ξέροντας ότι δεν έχει τίποτα καινούργιο μέσα — μόνο που εδώ, αντί για άδειο ράφι, βρίσκεις μια νέα δόση πανικού. Κάθε swipe και μια μικρή υπενθύμιση ότι ο κόσμος καίγεται, ότι κάποιος είπε κάτι εξοργιστικό, ότι πάντα συμβαίνει κάτι τελευταία στιγμής.
Και εμείς; Σαν υπνωτισμένοι, συνεχίζουμε. Γιατί ο εγκέφαλος λατρεύει το δράμα τουλάχιστον όσο και οι αλγόριθμοι — και οι αλγόριθμοι το ξέρουν αυτό πολύ καλά.
«Το doomscrolling δεν ενημερώνει.
Αποστραγγίζει.»
Οι νέοι σήμερα δεν διαβάζουν απλώς ειδήσεις. Τις απορροφούν μέχρι να μουδιάσουν. Το doomscrolling έχει γίνει το νέο «καλημέρα» και «καληνύχτα» — ο πρώτος και ο τελευταίος τρόπος επαφής με τον κόσμο.
- ΠρωίΠριν ανοίξεις τα μάτια σωστά, το κινητό είναι ήδη στο χέρι.
- ΔρόμοςΣτο λεωφορείο, στο μετρό, σε κάθε αναμονή — η ροή δεν σταματά.
- ΔουλειάΑνάμεσα στα emails και τις συναντήσεις, μια «γρήγορη» ματιά.
- ΝύχταΔεν μπορείς να κοιμηθείς; Φυσικά — doomscrolling.
Κι ανάμεσα σε σεισμούς, πολέμους, σκάνδαλα και viral ανοησίες, χάνεται σιγά σιγά η αίσθηση του πραγματικού. Ο κόσμος μέσα από την οθόνη δεν μοιάζει με τον κόσμο έξω από αυτήν.
Το τίμημα δεν είναι απλώς χαμένος χρόνος. Είναι κάτι πιο διάχυτο: άγχος χωρίς συγκεκριμένη αιτία, κόπωση που δεν φεύγει με ύπνο, μια μόνιμη υπερδιέγερση που σε κρατά σε κατάσταση ετοιμότητας για κινδύνους που δεν είναι δικοί σου.
Ερευνητές στον τομέα της ψυχολογίας των μέσων έχουν συνδέσει την υπερβολική κατανάλωση αρνητικών ειδήσεων με αυξημένα επίπεδα κατάθλιψης, μειωμένη ικανότητα συγκέντρωσης και αίσθηση ανηδονίας. Νομίζουμε πως είμαστε «ενημερωμένοι». Στην πραγματικότητα, είμαστε κουρασμένοι.
Δεν χρειάζεται να πετάξουμε τα κινητά στη θάλασσα — αν και η εικόνα έχει κάποια ποιητική ομορφιά. Αλλά ίσως χρειαστεί να ξαναμάθουμε κάτι απλό: πότε να σταματάμε.
Μερικές μικρές αλλαγές που πραγματικά έχουν αντίκτυπο: να ορίσεις συγκεκριμένες ώρες για ειδήσεις αντί να τις αφήνεις να ρέουν όλη μέρα. Να απενεργοποιήσεις τις ειδοποιήσεις που δεν χρειάζεσαι. Να θυμίζεις στον εαυτό σου ότι δεν είναι υποχρέωσή σου να γνωρίζεις τα πάντα σε πραγματικό χρόνο.
Η ζωή δεν είναι φτιαγμένη για να τη ζούμε μέσα από μια οθόνη που ουρλιάζει καταστροφή. Ο κόσμος υπάρχει και εκεί έξω — αθόρυβα, χωρίς push notifications, χωρίς αλγόριθμο. Αξίζει μια ματιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου