Γεωργία Παπαστάμου
Ο τυλιχτής που έγινε θρύλος – Ο Χρήστος του Λευτέρη
Ο Χρήστος Πατέστος δεν είναι απλώς ο άνθρωπος που τυλίγει τα σουβλάκια στον Λευτέρη τον Πολίτη. Είναι η φιγούρα που αναγνωρίζεις πριν καν φτάσεις στο παραθυράκι, η σταθερή παρουσία που κρατά ζωντανή μια παράδοση από το 1951.
Οι παραγγελίες πέφτουν βροχή: «Δύο χωρίς ντομάτα», «τέσσερα απ’ όλα», «πέντε απ’ όλα, τα δύο χωριστά». Κι όμως, ο Χρήστος παραμένει ατάραχος. Με μια κίνηση που μοιάζει περισσότερο με τέχνη παρά με δουλειά, ξεχωρίζει το καυτερό σουτζούκι από το κλασικό μπιφτέκι, τυλίγει, διπλώνει, παραδίδει.
Για εκείνον, το μυστικό δεν είναι μόνο στο μπιφτέκι – όσο αγνό και φρέσκο κι αν είναι. Είναι στο «πάτημα» της πίτας πάνω στο μπιφτέκι, στη φροντίδα, στην προσοχή, στο να βλέπεις τον πελάτη «σαν να είσαι εσύ».
«Με τα μάτια κλειστά μπορώ να το κάνω»
Ο καθρέφτης απέναντί του είναι το μυστικό του όπλο. Με την πλάτη στον κόσμο, ειδικά τις δύσκολες ώρες, ο Χρήστος βλέπει τα πάντα μέσα από αυτόν. Τα χέρια του κινούνται μόνα τους – πίτα, μπιφτέκι, ντομάτα, κρεμμύδι, μαϊντανός, αλάτι, κοκκινοπίπερο, τύλιγμα.
Θυμάται τον Λευτέρη, τον ιδρυτή, να κάθεται στην άκρη με τον καφέ του και να παρακολουθεί. Όχι για να διορθώσει, αλλά για να χαρεί. Κι όταν χρειαζόταν, με μια απλή σημείωση σε ένα χαρτάκι, να δείξει τον δρόμο.
Η δουλειά είναι απαιτητική: παραγγελίες των 40, των 17, των 2, των 250 σουβλακιών. Μέρες που ξεκινούν στις έντεκα και τελειώνουν στις πέντε χωρίς ανάσα. Κι όμως, ο Χρήστος δεν χάνει ποτέ την ηρεμία του.
Θυμάται πρόσωπα, γούστα, παραξενιές. «Βγάλε το κρεμμύδι και τρίψε μου λίγο αγγουράκι», του είχε πει κάποιος. Άλλος μπέρδεψε το πιπέρι με την κανέλα. Κι εκείνος, πάντα χαμογελαστός, συνεχίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου