Η μνήμη έχει έναν τρόπο να φωτίζει τις πιο σκοτεινές εποχές∙ κι όταν μια γιαγιά 90 χρονών ανοίγει την καρδιά της, το χωριό ολόκληρο ανασαίνει μαζί της.
Στο μικρό χωριό Καστανούλα Αιτωλοακαρνανίας, σκαρφαλωμένο στις πλαγιές, εκεί όπου το πράσινο μπλέκει με την πέτρα και ο αέρας μυρίζει γη και ξύλο, συναντάμε την κυρά Φωτεινή. Μια γυναίκα περίπου 90 ετών, που κουβαλά στην ψυχή της έναν ολόκληρο αιώνα: φτώχεια, δουλειά, απώλειες, αλλά και μια ακατάβλητη δύναμη που χαρακτήριζε τις παλιές γενιές.
Έμεινε ορφανή από μητέρα μόλις δύο χρονών. Μεγάλωσε μέσα στη στέρηση, στα χωράφια, στα ζώα, στις δύσκολες εποχές του παλιού χωριού. Μέσα από τη μαρτυρία της ζωντανεύουν εικόνες από μια Ελλάδα που χάνεται: το ψωμί στη φωτιά, τα χαλκωματένια σκεύη, οι γάμοι του χωριού, ο φόβος του πολέμου, η απουσία της μάνας που πονούσε σαν ανοιχτή πληγή.
Η εξομολόγησή της δεν είναι απλώς μια προσωπική ιστορία∙ είναι ένα αυθεντικό αφιέρωμα ζωής, μνήμης και παράδοσης. Η κυρά Φωτεινή γίνεται φωνή όλων εκείνων που έζησαν σιωπηλά, δούλεψαν σκληρά και κράτησαν όρθια τα χωριά, όταν ο κόσμος γύρω τους άλλαζε.
Καστανούλα Αιτωλοακαρνανίας – Ένα χωριό μνήμης και χρώματος
Η Καστανούλα είναι ένα μικρό, ορεινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας, με λίγα σπίτια αλλά μεγάλες καρδιές. Πέτρινα σπίτια, αυλές με γεράνια, στενά μονοπάτια και παλιές βρύσες συνθέτουν ένα τοπίο που μοιάζει βγαλμένο από άλλη εποχή. Είναι από εκείνα τα χωριά όπου η παράδοση δεν είναι λέξη – είναι τρόπος ζωής.
Εκεί, οι άνθρωποι έμαθαν να ζουν με τα λίγα, να σέβονται τη γη, να στηρίζονται ο ένας στον άλλον. Οι ιστορίες λέγονται ακόμη δίπλα στη σόμπα, τα καλοκαίρια μυρίζουν θυμάρι και ξύλο, και οι γιορτές του χωριού είναι πάντα αφορμή για να ξανασμίξουν όσοι έφυγαν.
Σ’ αυτό το σκηνικό, η κυρά Φωτεινή δεν είναι απλώς μια ηλικιωμένη γυναίκα∙ είναι φορέας μνήμης, μια ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στο τότε και στο τώρα. Μέσα από τα λόγια της, η Καστανούλα αποκτά χρώμα, ήχο και ψυχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου