Στα πέτρινα σπίτια των χωριών, εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά με τους ρυθμούς της γης, η άνοιξη δεν μετριέται με τα φύλλα του ημερολογίου.
Δεν την αναγγέλλουν οι ημερομηνίες, αλλά οι καρδιές που περιμένουν. Για τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, η αναγέννηση της φύσης είναι το σύνθημα για μια άλλη, πιο βαθιά προσμονή.
Καθισμένοι στην άκρη του τζακιού που σιγοσβήνει ή κάτω από την παχιά σκιά της μουριάς, μετρούν τις μέρες όχι με αριθμούς, αλλά με την ελπίδα. Το βλέμμα τους είναι καρφωμένο στο δρόμο, εκεί που η σκόνη των αυτοκινήτων θα φέρει μαζί της το πιο πολύτιμο δώρο: τις φωνές και τα γέλια που θα διώξουν τη σιωπή του χειμώνα.
Η Ιεροτελεστία της Προσμονής
Το σπίτι αρχίζει να «ξυπνά» μέρες πριν. Το τραπέζι στρώνεται από νωρίς και το μπρίκι παίρνει τη θέση του στη φωτιά σαν μια γλυκιά υπόσχεση. Κάθε θρόισμα στο δρόμο κάνει την καρδιά να σκιρτά: «Ήρθαν!» Κι εκείνη η πρώτη αγκαλιά στο κατώφλι, είναι που φέρνει την αληθινή Ανάσταση.
Η Αγάπη δεν είναι «Εποχιακή»
Όμως, η αληθινή ουσία αυτής της γιορτής κρύβεται σε μια αλήθεια που συχνά λησμονούμε μέσα στη βοή της καθημερινότητας: Οι άνθρωποι αυτοί μας έχουν ανάγκη όλο το χρόνο, κι ας μην το λένε ποτέ. Η αξιοπρέπειά τους συχνά κρύβει το παράπονο της ερημιάς που ακολουθεί μετά το ξεστόλισμα της γιορτής.
Η παρουσία μας είναι το φάρμακό τους: Αν η απόσταση ή οι υποχρεώσεις δεν μας επιτρέπουν να είμαστε εκεί με τη φυσική μας παρουσία, ένα τηλεφώνημα, μια απλή ερώτηση «πώς είσαι;», είναι για εκείνους μια χαραμάδα φωτός.
Η επικοινωνία ως πράξη ευγνωμοσύνης: Δεν πρέπει να τους θυμόμαστε μόνο όταν το επιβάλλει το έθιμο ή οι μεγάλες γιορτές. Η μοναξιά δεν γνωρίζει αργίες· είναι εκεί και τις Τρίτες και τις Πέμπτες του Νοέμβρη.
Το Πραγματικό Μήνυμα
Γιατί η γιορτή δεν είναι τα φαγητά ή τα στολίσματα. Είναι η επιστροφή, η ζεστασιά και, κυρίως, η συνέπεια. Η αγάπη που δεν ξεθωριάζει με τον χρόνο είναι εκείνη που εκφράζεται με ένα «σ’ αγαπώ» σε μια τυχαία στιγμή του χρόνου.
Ας μην τους αφήνουμε να μετρούν τις μέρες μόνοι τους. Ας γίνουμε εμείς η άνοιξή τους, όχι μόνο το Πάσχα, αλλά κάθε φορά που σηκώνουμε το ακουστικό για να ακούσουμε τη φωνή τους. Την έχουν ανάγκη περισσότερο από όσο θα παραδεχτούν ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου