— Σήκω, καμάρι μου! Πάει οκτώ, θα αργήσεις στο σχολείο! Από κάτω από τα παπλώματα ακούγεται μια φωνή γεμάτη παράπονο:
— Δεν πάω, μαμά! Μη με πιέζεις, δεν πρόκειται να πατήσω το πόδι μου εκεί μέσα σήμερα!…
— Μα τι λες τώρα; Δώσε μου δύο σοβαρούς λόγους που αρνείσαι να πας, να καταλάβω κι εγώ.
Ο γιος πετάει την κουβέρτα, με τα μαλλιά ανακατωμένα και το βλέμμα της απόγνωσης:
— Πρώτον, οι μαθητές με κοροϊδεύουν πίσω από την πλάτη μου και με λένε «σπασίκλα».
— Δεύτερον, οι καθηγητές έχουν κάνει κλίκα εναντίον μου και δεν μου μιλάνε ούτε στο διάλειμμα. Ε, δεν αντέχω άλλο αυτό το bullying!
Η μάνα τον κοιτάζει ακίνητη, με τα χέρια στη μέση: — Αυτά που λες είναι ανόητα. Σήκω αμέσως, πλύσου και βάλε το κοστούμι σου.
— Γιατί; Πες μου εσύ δύο λόγους που πρέπει οπωσδήποτε να πάω!
Κι η μάνα απαντάει με απόλυτη ηρεμία:
— Λοιπόν, άκου: Ο πρώτος λόγος είναι ότι έκλεισες τα 52 και δεν σε παίρνει να κάνεις πια τέτοιες σκηνές. Και ο δεύτερος; Είσαι ο Διευθυντής του λυκείου, χρυσό μου, αν δεν πας εσύ, δεν χτυπάει το κουδούνι!…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου