Ένας τύπος είχε ταλαιπωρηθεί αφάνταστα από ένα πολύ προσωπικό πρόβλημα: αιμορροΐδες.
Επειδή όμως ήταν της παλιάς σχολής και ντρεπόταν θανάσιμα να βρεθεί σε εξεταστικό κρεβάτι, αποφάσισε να το παίξει γιατρός του εαυτού του.
Θυμήθηκε, λοιπόν, μια παλιά συμβουλή της γιαγιάς του από το χωριό:
«Παιδί μου, ο καφές σφίγγει τα πάντα!».Άρχισε, λοιπόν, κάθε πρωί να κρατάει το κατακάθι από τον διπλό ελληνικό και να κάνει... τοπικές επαλείψεις.
Πέρασε μια εβδομάδα, πέρασαν δύο, αλλά αντί το πρόβλημα να υποχωρήσει, η κατάσταση έγινε «εκρηκτική». Ο πόνος ήταν τέτοιος που δεν μπορούσε ούτε να κάτσει, ούτε να σταθεί. Με τα πολλά, παίρνει τη μεγάλη απόφαση και πάει στον πρωκτολόγο.
— «Γιατρέ μου, θα σας το πω και ας γίνω ρεζίλι», ξεκινάει με κομμένη την ανάσα. «Έχω αιμορροΐδες και επειδή φοβόμουν, έβαζα κατακάθι καφέ πάνω τους. Αλλά αντί να γίνω καλά, νιώθω ότι θα εκραγώ!
Δείτε σας παρακαλώ τι γίνεται...»
Ο γιατρός, με την επαγγελματική ψυχραιμία που τον διακρίνει, του λέει να ανέβει στο κρεβάτι και να πάρει την κατάλληλη θέση. Φοράει τα γάντια του, ανάβει τον δυνατό προβολέα και σκύβει πάνω από το «πρόβλημα». Επικρατεί απόλυτη ησυχία για ένα λεπτό. Ο ασθενής, ιδρωμένος από την αγωνία, ρωτάει με τρεμάμενη φωνή:
— «Γιατρέ... βλέπετε κάτι ανησυχητικό; Είναι σοβαρά;»
Και ο γιατρός, αφού μελετάει με προσοχή τα σχήματα που είχε δημιουργήσει ο καφές, σηκώνεται αργά, βγάζει τα γάντια του και του λέει με ύφος βαθυστόχαστο: — «Κοίτα να δεις... Αν κρίνω από το κατακάθι, βλέπω ένα μακρινό ταξίδι, μια μεγάλη πόρτα που θα διαβείς σύντομα και μια ξανθιά γυναίκα που σε σκέφτεται!»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου