Στις 6 Φεβρουαρίου 2015, ο Βαγγέλης χάθηκε.
Αλλά η αλήθεια είναι πως είχε αρχίσει να «χάνεται» πολύ νωρίτερα, κάτω από το βλέμμα μιας σχολής, μιας πόλης και μιας ολόκληρης κουλτούρας που βάφτιζε τον βασανισμό «αστείο» και την κτηνωδία «λεβεντιά».
Γιατί πρέπει να εξοργιζόμαστε:
Η Κανονικοποίηση της Βίας: Ζούμε σε μια κοινωνία που εκτρέφει «νταήδες». Ανθρώπους που αντλούν δύναμη από την ταπείνωση του διπλανού τους, κρυμμένοι πίσω από παρωχημένα πρότυπα ανδρισμού.
Η Συνενοχή της Απάθειας: Το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο αυτοί που χτυπούσαν. Είναι αυτοί που έβλεπαν, που άκουγαν τους τοίχους να τρίζουν από τον φόβο ενός παιδιού και επέλεξαν να μη μιλήσουν. Η σιωπή των «φρόνιμων» είναι το λίπασμα για κάθε έγκλημα.
Το Σύστημα που «Κλείνει το Μάτι»: Από τις διοικήσεις που εθελοτυφλούσαν μέχρι τις αργόσυρτες διαδικασίες, το μήνυμα ήταν σαφές: η προστασία της «φήμης» του ιδρύματος άξιζε περισσότερο από τη ζωή ενός φοιτητή.
Δεν ήταν «bullying». Ήταν βασανιστήρια. Δεν ήταν ατύχημα. Ήταν η κατάληξη μιας συλλογικής αποτυχίας.
Το Χρέος μας
Δέκα χρόνια μετά, η οργή δεν πρέπει να καταλαγιάσει. Αν επιτρέπουμε ακόμα και σήμερα σε «παρέες» να τρομοκρατούν τον διαφορετικό, τον ευαίσθητο, τον «ήσυχο», τότε δεν έχουμε μάθει τίποτα. Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δεν χάθηκε απλώς· τον έσπρωξε στο κενό η αρρωστημένη ανοχή μας.
Καταγγέλλουμε μια κοινωνία που παράγει θύτες και θρηνεί θύματα, χωρίς να αλλάζει τις δομές που γεννούν το τέρας. Ποτέ ξανά δεν είναι αρκετό, αν δεν σπάσουμε τη σιωπή τώρα για να μην υπάρξει άλλος και άλλος Γιακουμάκης.
Γιώργος Γυρνάς....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου