Ο Πρωτογενής τομέας στο περιθώριο: Ένα διαρκές Έγκλημα απ΄όλους....

Τα τελευταία χρόνια, ανεξαρτήτως κυβερνητικών εναλλαγών, ο πρωτογενής τομέας της χώρας αντιμετωπίζεται από το ελληνικό κράτος ως μια υποχρέωση χαμηλής προτεραιότητας, σχεδόν ως ένα ενοχλητικό κατάλοιπο του παρελθόντος. 

Κι όμως, πρόκειται για τον θεμέλιο λίθο της επισιτιστικής ασφάλειας, της περιφερειακής συνοχής και της εθνικής οικονομικής αυτάρκειας.

Η ελληνική ύπαιθρος αδειάζει. Οι νέοι εγκαταλείπουν τη γη, όχι από επιλογή αλλά από αδιέξοδο.

Οι παραγωγοί παλεύουν με δυσβάσταχτο κόστος ενέργειας, καυσίμων, ζωοτροφών και εφοδίων, ενώ την ίδια στιγμή οι αποζημιώσεις καθυστερούν, οι ενισχύσεις μειώνονται και η γραφειοκρατία λειτουργεί τιμωρητικά αντί υποστηρικτικά.

Πολιτική αδιαφορία ή συνειδητή εγκατάλειψη;

Η ερώτηση δεν είναι πλέον αν η Πολιτεία στηρίζει τον πρωτογενή τομέα. Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: δεν τον στηρίζει. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί.

Γιατί δεν υπάρχει μακροπρόθεσμο εθνικό σχέδιο για την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή;
Γιατί οι αγρότες αντιμετωπίζονται μόνο ως αριθμοί σε ευρωπαϊκές εκθέσεις και όχι ως ζωντανά κύτταρα της κοινωνίας;
Γιατί κάθε κρίση (πανδημία, φυσικές καταστροφές, ζωονόσοι, ενεργειακή ακρίβεια) βρίσκει τον πρωτογενή τομέα απροστάτευτο;

Η απάντηση είναι σκληρή: γιατί ο πρωτογενής τομέας δεν αποφέρει άμεσα πολιτικά οφέλη, δεν «πουλάει» επικοινωνιακά και δεν εξυπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα.

Από την αυτάρκεια στην εξάρτηση

Η Ελλάδα, μια χώρα με πλούσια γη, κλίμα και παράδοση, μετατρέπεται σταδιακά σε εισαγωγέα βασικών αγαθών. Αυτό δεν είναι απλώς οικονομική αποτυχία· είναι εθνική ήττα. Χωρίς ισχυρό πρωτογενή τομέα, καμία χώρα δεν μπορεί να σταθεί όρθια σε περιόδους κρίσης.

Κι όμως, αντί για ουσιαστική στήριξη:

• βλέπουμε αποσπασματικά μέτρα,

• επικοινωνιακές εξαγγελίες χωρίς εφαρμογή,

• και παραγωγούς εξαντλημένους, απογοητευμένους, μόνος.

Η ευθύνη είναι πολιτική

Η ευθύνη δεν βαραίνει τη γη, ούτε τους ανθρώπους της. Βαραίνει τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, που επέλεξαν να αφήσουν τον πρωτογενή τομέα να φθίνει, θεωρώντας τον «παρωχημένο». Η πραγματικότητα όμως εκδικείται: χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει οικονομία, χωρίς ύπαιθρο δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή, χωρίς αγρότη δεν υπάρχει μέλλον.

Ήρθε η ώρα η Πολιτεία να πάψει να βλέπει τον πρωτογενή τομέα ως πρόβλημα και να τον αντιμετωπίσει ως στρατηγική εθνική προτεραιότητα. Κάθε άλλη επιλογή είναι συνειδητή εγκατάλειψη.

Αν η εγκατάλειψη του πρωτογενούς τομέα δεν είναι ανικανότητα, τότε είναι συνειδητή επιλογή. Επιλογή που οδηγεί χωριά στο μαρασμό, παραγωγούς στην απόγνωση και τη χώρα σε πλήρη εξάρτηση. Η Πολιτεία δεν μπορεί πια να κρύβεται πίσω από αριθμούς, ευρωπαϊκές οδηγίες και δελτία Τύπου. Όσο ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος παλεύουν μόνοι τους, τόσο η κυβέρνηση –κάθε κυβέρνηση των τελευταίων ετών– θα φέρει ακέραια την ευθύνη για το ξεκλήρισμα της ελληνικής υπαίθρου. Και αυτή η ευθύνη δεν ξεχνιέται, δεν συμψηφίζεται και δεν διαγράφεται. Είναι πολιτική, ιστορική και βαραίνει όσους επέλεξαν να γυρίσουν την πλάτη στη γη που τους ταΐζει. 

Γιώργος Γυρνάς...