Η Καμηλοπάρδαλη και το Πίθηκάκι!!

Στην καρδιά της μεγάλης ζούγκλας, ζούσε μια καμηλοπάρδαλη που την έλεγαν Γιόλα. Η Γιόλα είχε τον πιο ψηλό λαιμό σε όλη την Αφρική. 

Ήταν τόσο ψηλή, που έβλεπε τι έτρωγε για πρωινό ο γείτονας από την επόμενη κοιλάδα! Παρόλο όμως που ήταν τόσο ψηλή, η Γιόλα είχε ένα μυστικό... φοβόταν τρελά τα σκαμπανεβάσματα!

Και όταν λέμε σκαμπανεβάσματα, εννοούμε το να σκύβει για να πιει νερό ή να σηκώνεται γρήγορα. Της προκαλούσε μια ζαλάδα, σαν να ήταν σε τρενάκι του λούνα παρκ! Έτσι, περνούσε τη μέρα της περήφανη και εντελώς ακίνητη.

Μια μέρα, ένα μικρό, σκανταλιάρικο πιθηκάκι, ο Κίκο, εμφανίστηκε. Ο Κίκο ήταν το αντίθετο της Γιόλας. Ήταν μικροσκοπικός, αλλά λάτρευε τις ψηλές κορυφές, τους χορούς και τις τρελές κούνιες. Ήταν τόσο γρήγορος που έμοιαζε με καφέ χνουδωτή μπάλα του πινγκ-πονγκ.

Ο Κίκο είδε τη Γιόλα και σκέφτηκε: “Τι υπέροχος, ψηλός, καφετί πύργος! Πρέπει να τον ανεβώ!”

Πήδηξε πάνω στην ουρά της Γιόλας (η οποία φυσικά δεν το κατάλαβε, γιατί η ουρά της ήταν... πολύ μακριά). Σκαρφάλωσε στα πόδια της, ανέβηκε στον κορμό της και τελικά, με μια τελευταία πιρουέτα, βρέθηκε να κάθεται στο κεφάλι της, ανάμεσα στα μικρά της κερατάκια.

Η Γιόλα, που μόλις είχε αρχίσει να χαζεύει τα σύννεφα, ένιωσε μια αλλαγή στην πίεση.

“Ωχ, όχι. Σεισμός;” αναρωτήθηκε, ακίνητη.

Τότε άκουσε μια μικρή φωνή πάνω από το κεφάλι της:

🐒 “Γεια σου! Τι ωραία θέα! Μπορείς να με πας μέχρι το δέντρο με τις μπανάνες; Ξέχασα να πάρω το τηλεσκόπιό μου.”

Η Γιόλα, από την έκπληξη, έκανε μια απότομη κίνηση. Σηκώθηκε, ζαλίστηκε και, για να κρατήσει την ισορροπία της, άρχισε να κουνάει τον λαιμό της μπρος-πίσω, σαν γίγαντας εκκρεμές!

Ο Κίκο, από την άλλη, ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Ήταν σαν να βρισκόταν στην καλύτερη τραμπάλα του κόσμου!

🐒 “Τέλεια! Αυτό είναι καλύτερο κι απ’ το τσίρκο! Πιο γρήγορα, Γιόλα! Πιο ψηλά!”

Η Γιόλα, μέσα στον πανικό της, προσπάθησε να σκύψει για να δει ποιος ήταν ο εισβολέας.

🦒 “Ποιος είσαι; Σταμάτα να με κουνάς! Έχω ένα πολύ ευαίσθητο νευρικό σύστημα και φοβάμαι ότι θα κάνω εμετό ένα σύννεφο!”

Ο Κίκο κατάλαβε τον φόβο της και, γεμάτος σκανδαλιάρικη διάθεση, της είπε:

🐒 “Εντάξει, εντάξει, ηρέμησε, ψηλέ μου φίλε! Απλώς κράτα με σταθερό. Θα σου πω ένα αστείο: Γιατί οι καμηλοπαρδάλεις δεν μπορούν να παίξουν κρυφτό;”

Η Γιόλα σταμάτησε να κουνιέται, περίεργη.

🦒 “Γιατί;”

🐒 “Επειδή... πάντα φαίνεται ο λαιμός τους! Χαχα!”

Η Γιόλα, αν και ζαλισμένη, ξέσπασε σε γέλια. Ήταν το πρώτο σκαμπανέβασμα (λόγω γέλιου) που δεν της προκάλεσε ζαλάδα! Ο Κίκο κατέβηκε, κάθισε δίπλα της και της εξήγησε ότι δεν είναι κακό να κουνιέσαι πότε-πότε.

Από εκείνη τη μέρα, η Γιόλα μάθαινε να κάνει μικρά «σκαμπανεβάσματα» (ακόμα κι αν ήταν απλώς το να κοιτάει τι χρώμα ήταν τα παπούτσια της). Και ο Κίκο; Βρήκε τον καλύτερο φίλο και, φυσικά, τον πιο ψηλό παρατηρητήριο στη ζούγκλα!

Και έζησαν αυτοί καλά, κι ο Κίκο πάνω στην Γιόλα... καλύτερα!