Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας, Κοσμάς, ο Ιεράρχης που ζύμωνε μόνος του πρόσφορα για τη Θεία Λειτουργία και μια χαρισματική μορφή, που παρέμεινε ανεξίτηλη και ζωντανή μέσα στις καρδιές όλων.
Ο Ιεράρχης που ζύμωνε μόνος του πρόσφορα για τη Θεία Λειτουργία,
ο Ιεράρχης που έπλυνε τα πιάτα του,
ο Ιεράρχης που ετοίμαζε μόνος, τις περισσότερες φορές, τη βαλίτσα του με τα άμφια,
ο Ιεράρχης που όρθιος υποδεχόταν στο γραφείο του κληρικούς και λαϊκούς και τους συνόδευε ως την έξοδο,
ο Ιεράρχης που μετά από τη Θεία Λειτουργία δεν αρνούνταν την εξομολόγηση ή την ευχή σε όποιον το ζητούσε, ενώ πορευόταν προς την έξοδο του ναού («φέρτε μου πετραχήλι», έλεγε),
ο Ιεράρχης που γυρνώντας αργά βράδυ στο σπίτι του από απομακρυσμένη ενορία, δεχόταν αγόγγυστα όσους τον περίμεναν,
ο Ιεράρχης που δεν τιμωρούσε ιερέα από αγάπη κι ας έμενε άυπνος ο ίδιος από στενοχώρια,
ο Ιεράρχης που μιλούσε στους ιερείς –και όχι μόνο– με πολλή διάκριση και ευγένεια,
ο Ιεράρχης που έπαιρνε τηλέφωνο τον ιερέα και το πρώτο που έλεγε ήταν «μήπως ενοχλώ;»,
Ο Ιεράρχης που έλεγε «δεν είμαι ο δεσπότης σας, αλλά ο πατέρας σας»,
ο Ιεράρχης που δεν αγάπησε ποτέ το χρήμα, και γι’ αυτό μερικοί
θεωρούσαν μειονέκτημά του ότι δεν τα πήγαινε καλά στα οικονομικά,
ο Ιεράρχης με τις τρύπιες τσέπες,
ο Ιεράρχης ο φιλακόλουθος νυχθημερόν στο σπίτι του… και άλλα χωρίς τελειωμό…
Ένας άγιος Ιεράρχης…
Να έχουμε την ευχή του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου