Η πάντοτε ωραία εποχή των φθινοπωρινών κυνηγετικών εξορµήσεων στην Αττική παρακίνησε το 1893 τον Χαρίλαο Τρικούπη, που είχε υπερβεί τότε τα 60 του χρόνια, να ξαναγίνει κυνηγός.
Είναι γνωστό πως ο Μεσολογγίτης πολιτικός έτρεφε από την παιδική του ηλικία έρωτα για το κυνήγι. Η ενασχόλησή του αυτή ήταν συνδεδεµένη µε τα ωραιότερα νεανικά του χρόνια, τότε που τα καλοκαίρια τα περνούσε στο πατρικό του σπίτι στην Αίγινα, στο µικρό και θελκτικό νησάκι του Αργοσαρωνικού.
Τότε ο νεαρός Χαρίλαος Τρικούπης δεν ήταν µόνο κυνηγός, αλλά και ψαράς και δεινός κολυµβητής. Οι παλιοί Αιγινήτες έλεγαν ότι κολυµπούσε σαν δελφίνι. Κάποτε µάλιστα η αδελφή του Σοφία τρόµαξε µε το κολυµβητικό του εγχείρηµα να φτάσει στο Αγκίστρι.
Κατ’ απαίτησή της τον ακολούθησε µια βάρκα, η οποία και προχωρούσε µαζί του στα ανοιχτά, ενώ εκείνη τον περίµενε προσευχόµενη στον Υψιστο για τη σωτηρία του. Αλλά και ως ψαράς είχε ξεχωρίσει. ∆ιέθετε, µάλιστα, µια θαυµάσια συρτή µε δόλωµα- τα που είχε αγοράσει από την Αγγλία και που του προσέφερε πλούσιες ψαριές.
Γενικά στη θάλασσα ο Χαρ. Τρικούπης αγνοούσε τον κίνδυνο και δεν φοβόταν καθόλου. Κάποιες, µάλιστα, από τις παλιές του συνήθειες δεν τις εγκατέλειψε ούτε όταν µεγάλωσε. Ετσι, το καλοκαίρι µάλιστα του 1893 έλαβε άδεια κυνηγίου από την Αστυνοµική ∆ιεύθυνση Αθηνών.
Άσκησαν κριτική
Βέβαια, οι εφηµερίδες που τον αντιπολιτεύονταν βρήκαν ευκαιρία για να
του ασκήσουν κριτική, γράφοντας περιπαικτικά: «Ο κ. Τρικούπης, αποτυχών
εις το κυνήγι του δανείου, ήρχισε να κυνηγά διάφορα πτηνά». Εν πάση
περιπτώσει, εκείνος παρέµεινε απτόητος και λίγες ηµέρες αργότερα
αποφάσισε να εξέλθει για θήρα, ακολουθώντας όλους τους νόµιµους τύπους
της κυνηγετικής εκστρατείας.
Υποκινητές, βέβαια, σε αυτή την έξοδό του στα αθηναϊκά περίχωρα ήταν δύο
κυνηγοί φίλοι του, ο Ανδρέας Αυγερινός και ο Ανδρέας Συγγρός. Στο
κτήµα, µάλιστα, του τελευταίου στο Μαρούσι υπήρχε τότε και κυνηγετικό
περίπτερο. Η αρχή, λοιπόν, έγινε και από εκεί και ύστερα αφιέρωνε όποτε
έβρισκε καιρό στην αγαπηµένη του ασχολία.
Πάντοτε συνοδευόταν από φίλους του και συνοδούς, οι οποίοι τον θαύµαζαν
για τη σκοπευτική του δεινότητα. Σπανίως, δε, έχανε τουφεκιά.
Όταν χάρισε ένα δικό του θήραμα σε άλλον κυνηγό
Κάποτε µάλιστα σε µια κυνηγετική εκδροµή στην Πεντέλη, που ήταν τότε πλούσια σε θηράµατα, συνέβη και ένα ωραίο περιστατικό. Σε ένα πέρασµα χτύπησε µια µπεκάτσα, αλλά συγχρόνως ακούστηκε και άλλος πυροβολισµός. Η µπεκάτσα έπεσε, αλλά, µόλις την πήρε στα χέρια του ο Χ. Τρικούπης, παρουσιάστηκε ξαφνικά µπροστά του ένας Μαρουσιώτης κυνηγός που υποστήριζε πως εκείνος χτύπησε το πουλί. Ήρεµος και ατάραχος καθώς ήταν ο Χ. Τρικούπης, του απάντησε: «Νοµίζω ότι δεν έχετε δίκιο. Οπωσδήποτε, διά να µη σας µείνη η ιδέα ότι αδικηθήκατε, ευχαρίστως σας το προσφέρω».
Ο νεαρός Μαρουσιώτης τότε πήρε το πουλί και χωρίς να προσέξει και πολύ τον δωρητή έκανε να αποµακρυνθεί, ενώ ο Ανδρέας Αυγερινός διαµαρτυρόταν για τη χειρονοµία του πολιτικού φίλου του. Προτού όµως προλάβει να κάνει δυο βήµατα – ο κυνηγός, ο Χ. Τρικούπης, χαριτολογώντας, τον ρώτησε αν διέθετε άδεια κυνηγίου, για να λάβει την αδιάφορη απάντησή του ότι εκείνος και ο πατέρας του έβγαιναν για κυνήγι χωρίς να πάρουν ποτέ άδεια. Όπως, µάλιστα, του εξήγησε µε καµάρι, ο πατέρας του ήταν αντιπρόσωπος του Χαρίλαου Τρικούπη στο Μαρούσι.
Ακούγοντας όλα αυτά, η παρέα του Τρικούπη άρχισε να γελά, αλλά εκείνος µε το σοβαρό του ύφος αποκρίθηκε στον νεαρό κυνηγό: «Ειπέτε, παρακαλώ εις τον πατέρα σας ότι ο Τρικούπης, όπως µανθάνω, έχει πάντοτε άδειαν κυνηγίου! Ουδέποτε θηρεύει παρανόµως».
 |
| Source: ihunt.gr |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου