Ανέκδοτο: Το τηλεφώνημα από τον... ουρανό

Δυο φίλοι, ο Κώστας, και ο Θανάσης, ήταν αχώριστοι και τους ένωνε η αγάπη για το ψάρεμα. 

Πέρναγαν ατελείωτες ώρες στις ακτές, συζητώντας για δολώματα, τεχνικές και φυσικά... ψαρότοπους. Είχαν μάλιστα κάνει ένα αστείο σύμφωνο: όποιος τους "προλάβαινε" και έφευγε πρώτος, θα έβρισκε τρόπο να στείλει μήνυμα από τον άλλο κόσμο για το αν υπήρχαν ψάρια εκεί και πού ακριβώς!

Δυστυχώς, ο Κώστας έφυγε ξαφνικά. Ο  Θανάσης, στεναχωρημένος, συνέχισε τις ψαρευτικές του εξορμήσεις, αλλά πάντα με μια μικρή σκέψη στον Κώστα και το σύμφωνό τους.

Μερικούς μήνες αργότερα, το τηλέφωνο του Θανάση χτυπάει μέσα στη νύχτα. Ο αριθμός ήταν άγνωστος, μια περίεργη ακολουθία από πολλά ψηφία, και στην οθόνη έγραφε "Περιοχή: Ουρανός". Ο Βασίλης, ξυπνώντας απότομα, σηκώνει το τηλέφωνο διστακτικά.

"Βασίλη; Είμαι ο Κώστας!" ακούγεται μια γνώριμη φωνή.

Ο Βασίλης πετάγεται από το κρεβάτι. "Κώστα; Είσαι εσύ; Τι γίνεται εκεί πάνω; Έχει ψάρια;!" ρωτάει ενθουσιασμένος και ταραγμένος.

"Άκουσε φιλε μου, έχω δύο νέα, ένα εκπληκτικό και ένα... λιγάκι περίεργο," λέει ο Κώστας.

"Πες το καλό πρώτα!" φωνάζει ο Θανάσης.

"Το καλό είναι ότι εδώ στον ουρανό, έχει απίστευτους ψαρότοπους! Ναι, ρε φίλε, έχει ψάρια! Και τι ψάρια! Τεράστια, πεντακάθαρα νερά, απίστευτες ποικιλίες, και το καλύτερο απ' όλα... δεν χρειάζεται καν δόλωμα! Πέφτουν μόνα τους στα δίχτυα! Μιλάμε για τον παράδεισο του ψαρά!"

Ο Θανάσης ξεσπά σε επευφημίες. "Απίστευτο! Αυτό είναι το όνειρο!"

"Ναι, αλλά υπάρχει και το περίεργο, το κακό..." λέει ο Κώστας με έναν αμήχανο τόνο.

"Τι είναι, ρε Κώστα; Μη με βασανίζεις!"

"Λοιπόν, χθες το βράδυ," συνεχίζει ο Κώστας, "κάναμε την πρώτη μας ψαριά με την ομάδα εδώ, και ο αρχηγός... μας ανακοίνωσε το πρόγραμμα. Και για το Σαββατοκύριακο..."

Ο Θανάσης κρατάει την ανάσα του.

"...Μας έβαλε όλους σε μια ομάδα... συλλογής σκουπιδιών από τον βυθό! Και εσένα σε έβαλε υπεύθυνο για τα αλιευτικά εργαλεία!"