Ο Γιώργος, ο Νίκος και ο Παύλος ήταν τρία φιλαράκια κολλημένα με την μπάλα. Τόσο κολλημένα που είχαν κάνει συμφωνία: όποιος έφευγε πρώτος για τον άλλο κόσμο, θα έβρισκε τρόπο να επικοινωνήσει με τους άλλους για να τους πει αν υπήρχε ποδόσφαιρο και στον Παράδεισο.
Δυστυχώς, ο Γιώργος ήταν ο πρώτος που έφυγε. Οι φίλοι του είχαν αρχίσει να το ξεχνούν, όταν ένα βράδυ χτυπάει το τηλέφωνο του Νίκου. Άγνωστος αριθμός, είκοσι ψηφία, και δίπλα γράφει: "ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ".
Ο Νίκος σηκώνει το τηλέφωνο, τρέμοντας. "Γιώργο;" ψιθυρίζει.
"Νίκο! Είμαι εγώ, ο Γιώργος!" ακούγεται η φωνή από την άλλη άκρη. "Έχω νέα για εσάς, φίλοι μου! Έχω ένα πολύ καλό και ένα... χμμμ... ένα όχι και τόσο καλό."
"Πες μας, ρε Γιώργο! Τι γίνεται εκεί πάνω; Έχει μπάλα;" ρωτάει ο Νίκος, έχοντας βάλει το τηλέφωνο στο μεγάφωνο για να ακούει κι ο Παύλος.
"Έχει, ρε παιδιά! Και τι μπάλα! Το καλό είναι ότι εδώ στον Παράδεισο, όλη μέρα, μόνο ποδόσφαιρο! Από το πρωί μέχρι το βράδυ! Γήπεδα φανταστικά, χόρτο τέλειο, και το καλύτερο απ' όλα... όλες οι ποδοσφαιρίστριες είναι κουκλάρες, μοντέλα, με φανέλες που αναδεικνύουν τα προσόντα τους! Μιλάμε για όνειρο!"
Ο Νίκος και ο Παύλος ξεσπούν σε ζητωκραυγές. "Τέλεια! Ανυπομονούμε να έρθουμε!"
"Ναι, ναι... αλλά έχω και το όχι και τόσο καλό," λέει ο Γιώργος με μια κάπως ανήσυχη φωνή.
"Τι είναι, ρε Γιώργο; Μη μας κρατάς σε αγωνία!"
"Λοιπόν, χθες το βράδυ," λέει ο Γιώργος, "είδα την ομάδα για το επόμενο παιχνίδι. Και ο προπονητής... με έβαλε βασικό!"
Ο Νίκος και ο Παύλος απορούν. "Και τι κακό έχει αυτό; Αφού είσαι καλός παίκτης!"
"Ναι, αλλά το κακό είναι..." λέει ο Γιώργος με ένα αναστεναγμό, "...ότι σε έχει κι εσένα, Νίκο, βασικό... τερματοφύλακα για την Κυριακή!"..........................
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου