Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια καταπράσινη λίμνη γεμάτη νούφαρα, ζούσε η κυρία Μαργαρίτα, η πιο σοβαρή μητέρα χήνα που είχε γνωρίσει ποτέ κανείς.
Είχε πέντε χηνάκια που... πώς να το πούμε ευγενικά;
Ήταν λίιιγο ζωηρούτσικα!
Ο Πάρης έκανε φούσκες με τη μύτη του μέσα στο νερό.
Η Νεφέλη ήθελε να πετάει αντί να κολυμπάει.
Ο Φάνης προσπαθούσε να κάνει σέρφινγκ πάνω σε φύλλα νούφαρου.
Η Ροδούλα τραγουδούσε δυνατά “Κουάξ-κουάξ” προσποιούμενη πως ήταν βάτραχος.
Και ο πιο μικρός, ο Μπίλης... νόμιζε ότι είναι κάβουρας και περπατούσε πλάγια.
Η μητέρα χήνα κάθε πρωί τους μάζευε όλους και έλεγε:
– Σήμερα, θα κάνουμε ένα ήσυχο, ευγενικό, τακτικό μπάνιο στη λίμνη. Όχι τρέλες! Κατανοητό;
– Ναι, μαμά! φώναζαν όλα μαζί και... έπεφταν στη λίμνη με τέτοιο σπλατς που πέταξαν νερά μέχρι το κεφάλι της καημένης της κουκουβάγιας στο δέντρο!
Η κυρία Μαργαρίτα αναστέναξε.
– Αυτή η λίμνη ήταν ήσυχη πριν αποκτήσω παιδιά…
Την ίδια μέρα, ο Φάνης κατάφερε να πηδήξει σε έναν μεγάλο νούφαρο και φώναξε:
– Δείτε! Έγινα νούφαρο-καβαλάρης! 🏄♂️
Η Ροδούλα του απάντησε:
– Ναι, αλλά εγώ είμαι βάτραχος-ροκ σταρ! 🎤 Κουάξ κουάξ κουκουάξ!
Ο Μπίλης, πάλι, είχε βρει ένα σαλιγκάρι και του έκανε κουβέντα:
– Μήπως είσαι κι εσύ κάβουρας μεταμφιεσμένος;
Η μητέρα χήνα απλώς τους παρακολουθούσε με το φρύδι (ή μάλλον το φτερό) σηκωμένο. Ώσπου… ΜΠΑΦ! Ο Πάρης έσκασε με φόρα μέσα στη λίμνη και κατά λάθος εκτόξευσε ένα νούφαρο πάνω στο κεφάλι της μαμάς.
Τα χηνάκια πάγωσαν.
– Εεε... μαμά; Είσαι καλά; ρώτησε η Νεφέλη.
Η μητέρα χήνα στάθηκε σοβαρή. Πολύ σοβαρή.
Και ξαφνικά... έβαλε τα γέλια!
– ΧΑΧΑΧΑ! Εντάξει, δεν αντέχω άλλο! Είστε τα πιο τρελά, αστεία, αξιαγάπητα χηνάκια του κόσμου!
– Ουουου! φώναξαν όλα και της έριξαν μια ομαδική αγκαλιά με φτερούγες, ράμφη και... λάσπες!
Από τότε, η λίμνη δεν ήταν ποτέ ξανά ήσυχη. Ήταν γεμάτη φωνές, παιχνίδια,και τραγούδια
Και η κυρία Μαργαρίτα; Έμαθε πως η ζωή μπορεί να είναι λίγο τρελή… αλλά και πολύ πιο αστεία έτσι!
Τέλος🎉
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου