Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι γεμάτο λουλούδια και θάμνους, μια μικρή, όμορφη πασχαλίτσα που τη λέγανε Ρούμπη. Το κόκκινο της χρώμα έλαμπε σαν φλόγα στον ήλιο, και οι μαύρες βούλες της ήταν τόσο συμμετρικές, που ακόμα και οι πεταλούδες τη ζήλευαν.
Η Ρούμπη αγαπούσε την άνοιξη περισσότερο από κάθε άλλη εποχή. Την αγαπούσε γιατί τότε τα λουλούδια άνθιζαν, οι μέλισσες σιγοτραγουδούσαν στα αυτιά της, και ο κόσμος όλος έμοιαζε να ξυπνάει από έναν μακρύ χειμωνιάτικο ύπνο.
Αλλά φέτος, κάτι ήταν διαφορετικό. Η άνοιξη είχε έρθει, τα λουλούδια είχαν ανοίξει, αλλά κανείς δεν τραγουδούσε. Ο άνεμος ήταν σιωπηλός, τα πουλιά δεν κελαηδούσαν και ούτε μια μέλισσα δεν πετούσε γύρω της. Ήταν λες και η φύση είχε ξεχάσει να χαμογελάσει.
Η Ρούμπη πέταξε ως την άκρη του λιβαδιού για να συναντήσει τη σοφή κουκουβάγια, την Αθηνά, που ήξερε πάντα τι συνέβαινε στον κόσμο.
— Σοφή Αθηνά, γιατί η άνοιξη φέτος δεν χαμογελά; —ρώτησε με αγωνία.
Η κουκουβάγια κοίταξε με τα μεγάλα της μάτια.
— Ένα παλιό τραγούδι, Ρούμπη, έχει χαθεί. Το τραγούδι της Άνοιξης. Είναι αυτό που ξυπνάει τα χρώματα, φέρνει το άρωμα στα λουλούδια και την όρεξη για χορό στα πουλιά. Χωρίς αυτό, η άνοιξη είναι μισή.
— Και πού μπορώ να το βρω; —ρώτησε η πασχαλίτσα με μάτια που έλαμπαν από αποφασιστικότητα.
— Θα πρέπει να ταξιδέψεις στην Καρδιά του Δάσους, εκεί που γεννιούνται τα τραγούδια. Εκεί, ίσως βρεις την απάντηση.
Χωρίς να χάσει στιγμή, η Ρούμπη ξεκίνησε το ταξίδι της. Πέταξε πάνω από λόφους και μέσα από κοιλάδες, διασχίζοντας ποτάμια και παλιά δέντρα που ψιθύριζαν ιστορίες ξεχασμένες.
Στον δρόμο της, συνάντησε πολλά πλάσματα που είχαν χάσει τη χαρά τους. Ένας λαγός που δεν ήθελε να χοροπηδά, ένα σαλιγκάρι που είχε κλειστεί στο καβούκι του, και μια χελώνα που δεν ένιωθε την ανάγκη να τραγουδήσει με τη βροχή.
Όλους τους καθησύχαζε η Ρούμπη, λέγοντάς τους πως θα έβρισκε το τραγούδι και θα το φέρει πίσω.
Τελικά, έφτασε στην Καρδιά του Δάσους. Ήταν ένα ξέφωτο γεμάτο αρχαία δέντρα και νερά που λαμπύριζαν. Εκεί, την περίμενε μια νεράιδα, η Φλόρα, φύλακας των τραγουδιών.
— Ήρθες για το τραγούδι της Άνοιξης, —είπε η νεράιδα. —Το τραγούδι δεν χάθηκε. Κρύφτηκε, γιατί οι καρδιές των πλασμάτων της γης είχαν ξεχάσει να αγαπούν, να προσέχουν, να ακούν τη φύση.
Η Ρούμπη δάκρυσε.
— Εγώ την αγαπώ τη φύση! Και δεν είμαι μόνη!
Η νεράιδα χαμογέλασε.
— Για να ξυπνήσει το τραγούδι, πρέπει να το τραγουδήσεις εσύ πρώτη. Όχι με φωνή, αλλά με πράξεις, με αγάπη.
Η πασχαλίτσα δεν κατάλαβε αμέσως. Αλλά καθώς γύριζε πίσω, άρχισε να κάνει μικρές καλές πράξεις: καθάριζε πέταλα από σκόνη για τις μέλισσες, χάιδευε με τα φτερά της τα μωρά φύλλα, και ψιθύριζε ιστορίες στις ρίζες των δέντρων.
Σιγά σιγά, η φύση άρχισε να ξυπνά. Ένα πουλάκι κελάηδησε. Ένα λουλούδι άνθισε πιο γρήγορα. Μια σταγόνα δροσιά χόρεψε στο φως.
Το τραγούδι επέστρεφε.
Όταν έφτασε ξανά στο λιβάδι, όλα ήταν διαφορετικά. Οι μέλισσες πέταγαν γελώντας, τα λουλούδια είχαν χρώμα και το αεράκι σιγοτραγουδούσε έναν παλιό, μα τόσο αγαπημένο σκοπό.
Η Αθηνά την περίμενε στο μεγάλο πεύκο.
— Μπράβο σου, μικρή μου. Δεν χρειάστηκε να βρεις το τραγούδι. Το τραγούδι ήσουν εσύ.
Η Ρούμπη χαμογέλασε και πέταξε ψηλά, καθώς η άνοιξη αγκάλιαζε ξανά τη γη.
Και από τότε, κάθε φορά που μια πασχαλίτσα εμφανίζεται την άνοιξη, οι καρδιές θυμούνται πως τα τραγούδια της φύσης δεν χάνονται ποτέ – φτάνει μόνο μια ψυχή που πιστεύει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου