Κάθε φορά που ο ουρανός γεμίζει με εκρήξεις φωτός και ήχου, οι άνθρωποι χειροκροτούν. Τα ζώα όμως τρέμουν. Κυριολεκτικά.
Η χρήση βεγγαλικών σε γιορτές, πανηγύρια, γάμους και – κυρίως – το Πάσχα, έχει μετατραπεί από πράξη χαράς σε πράξη άγνοιας και βίας απέναντι σε όσα ζουν σιωπηλά δίπλα μας: τα ζώα.
Αδέσποτα και δεσποζόμενα υποφέρουν σε κάθε «γιορτινή» έκρηξη. Και κανείς δεν τολμά να το πει δυνατά.Ένα Θέμα Επιβίωσης – Όχι Ευαισθησίας
-
Καρδιακές προσβολές σε ηλικιωμένα κατοικίδια.
-
Τραυματισμοί από απότομη φυγή ή σύγκρουση με εμπόδια.
-
Απώλεια προσανατολισμού στα αδέσποτα.
-
Απόπειρες αυτοτραυματισμού από τον πανικό.
-
Μαζικές φυγές από αυλές και σπίτια — κάθε Πάσχα, κάθε Πρωτοχρονιά, εκατοντάδες ζώα χάνονται.
Οι φωνές τους δεν ακούγονται πίσω από τις εκρήξεις. Μα πονάνε. Και πεθαίνουν.
Η Κοινωνική Υποκρισία
Πώς μπορούμε να λέμε πως «αγαπάμε τα ζώα» όταν:
-
Τρομοκρατούμε τον σκύλο μας για το κέφι της στιγμής;
-
Αδιαφορούμε για τις γάτες που τρέχουν αφηνιασμένες στους δρόμους; - Αδιαφορούμε για τις γάτες που τρέχουν να βρουν κρυψώνα εντός σπιτιού να κρυφτούν;
-
Δεν μιλάμε όταν βλέπουμε βεγγαλικά να πέφτουν μέσα σε γειτονιές;
Ο «λαϊκός πολιτισμός» δεν μπορεί να είναι άλλοθι για βία.
Οι Λύσεις Υπάρχουν – Αρκεί να Θέλουμε
-
Απαγόρευση των ιδιωτικών βεγγαλικών: Όπως σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
-
Αυστηρά πρόστιμα και έλεγχοι για χρήση σε κατοικημένες περιοχές.
-
Χρήση σιωπηλών πυροτεχνημάτων – ναι, υπάρχουν.
-
Ενημερωτικές καμπάνιες στα σχολεία και στους δήμους.
Ήρθε η ώρα να επιλέξουμε: Θέαμα ή συνείδηση;
Η χαρά δεν είναι αυθεντική όταν προκαλεί τρόμο σε ένα πλάσμα που εμπιστεύεται τον άνθρωπο. Αν συνεχίσουμε να σιωπούμε, γινόμαστε συνένοχοι.
Και κάτι τελευταίο: όταν ακούς το επόμενο «μπαμ», αναρωτήσου — ποιος χαίρεται πραγματικά και ποιος πεθαίνει μέσα του;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου