Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό, ζούσε ένα χαρούμενο αγόρι που το έλεγαν Γιωργάκη. Ο Γιωργάκης αγαπούσε πολύ τη θάλασσα και περνούσε ατελείωτες ώρες παίζοντας στην άμμο και κολυμπώντας στα γαλανά νερά.
Ένα καλοκαιρινό πρωινό, καθώς ο Γιωργάκης έπαιζε με το κουβαδάκι του στην άκρη της θάλασσας, παρατήρησε κάτι παράξενο. Ένα μεγάλο, διαφανές πλάσμα με μακριά, κυματιστά πλοκάμια έπλεε κοντά στην ακτή. Ήταν μια όμορφη μέδουσα, που γυάλιζε στον ήλιο σαν πολύτιμο πετράδι.
Ο Γιωργάκης, γεμάτος περιέργεια, πλησίασε τη μέδουσα. Αν και ήξερε ότι οι μέδουσες μπορεί να τσιμπήσουν, δεν ένιωσε φόβο. Η μέδουσα φαινόταν πολύ φιλική και ήρεμη.
"Γεια σου, μικρέ μου φίλε," είπε η μέδουσα με μια απαλή φωνή. "Είμαι η Μένια, η μέδουσα, και ήρθα από τα βαθιά νερά να γνωρίσω νέους φίλους."
Ο Γιωργάκης εντυπωσιάστηκε. "Γεια σου, Μένια! Εγώ είμαι ο Γιωργάκης. Θέλεις να παίξουμε μαζί;"
Η Μένια χαμογέλασε και συμφώνησε. Έτσι, ο Γιωργάκης και η Μένια πέρασαν το πρωί παίζοντας παιχνίδια στη θάλασσα. Έκαναν αγώνες κολύμβησης, χόρευαν με τα κύματα και τραγουδούσαν τραγουδάκια.
Καθώς η μέρα προχωρούσε, η Μένια είπε στον Γιωργάκη ότι έπρεπε να επιστρέψει στα βαθιά νερά. Ο Γιωργάκης λυπήθηκε που θα αποχωριζόταν τη νέα του φίλη, αλλά η Μένια του υποσχέθηκε ότι θα τον επισκεπτόταν ξανά.
"Πριν φύγω, θέλω να σου δώσω ένα δώρο," είπε η Μένια. "Αυτό το μαργαριτάρι θα σου θυμίζει πάντα την φιλία μας και θα σε προστατεύει από κάθε κακό."
Ο Γιωργάκης πήρε το μαργαριτάρι και το έβαλε σε ένα κολιέ που φορούσε πάντα. "Ευχαριστώ, Μένια! Θα σε θυμάμαι πάντα!"
Η Μένια χαμογέλασε για τελευταία φορά και βούτηξε στα βαθιά νερά, αφήνοντας τον Γιωργάκη να κοιτάζει τη θάλασσα με ευγνωμοσύνη και χαρά.
Από εκείνη τη μέρα, ο Γιωργάκης φορούσε πάντα το κολιέ με το μαργαριτάρι και αισθανόταν ασφαλής και χαρούμενος. Και κάθε φορά που κοιτούσε τη θάλασσα, ήξερε ότι η φίλη του, η Μένια, ήταν κάπου εκεί έξω και τον σκεφτόταν.
Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
Γιώργος Γυρνάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου