Η ώρα του παιδιού: «Οι φίλοι που συναντιούνται το καλοκαίρι στο νησί»

Στην καρδιά του Αιγαίου, βρισκόταν ένα γραφικό ελληνικό νησί με το όνομα Αίολος, όπου ο ήλιος φιλούσε τα γαλαζοπράσινα νερά και το απαλό αεράκι έφερε το άρωμα από ανθισμένα λουλούδια. Κάθε καλοκαίρι, δύο νεαροί φίλοι, η Σοφία και ο Νίκος, περίμεναν με ανυπομονησία την επανένωση τους σε αυτό το μαγικό νησί.

Η Σοφία ζούσε σε ένα μικρό χωριό φωλιασμένο ανάμεσα σε ελαιώνες, ενώ ο Νίκος έμενε σε μια γραφική παραθαλάσσια πόλη. Παρά την απόσταση που τους χώριζε τον υπόλοιπο χρόνο, ο δεσμός τους δυνάμωνε κάθε καλοκαίρι που περνούσε.

Καθώς η σχολική χρονιά τελείωνε, η Σοφία και ο Νίκος μετρούσαν αντίστροφα τις μέρες μέχρι να συναντηθούν ξανά στις ηλιόλουστες ακτές του Αιόλου. Τη στιγμή που τα βλέμματά τους συναντήθηκαν στο πολύβουο λιμάνι, τα πρόσωπά τους φωτίστηκαν από χαρά και αγκαλιάστηκαν σαν αδέρφια που χάθηκαν από καιρό.

Μαζί, ξεκίνησαν αμέτρητες περιπέτειες, εξερευνώντας κρυμμένους κολπίσκους, σκαρφαλώνοντας αρχαία ερείπια και κυνηγώντας πολύχρωμες πεταλούδες στα λιβάδια. Περνούσαν νωχελικά απογεύματα κάνοντας πικνίκ κάτω από τη σκιά των ελαιόδεντρων, μοιράζοντας ιστορίες και όνειρα καθώς τα τζιτζίκια βουίζουν στο βάθος.

Μια μέρα, ενώ περιπλανήθηκαν σε ένα δαιδαλώδες χωριό, η Σοφία και ο Νίκος έπεσαν πάνω σε μια μυστηριώδη σπηλιά στολισμένη με αστραφτερούς κρυστάλλους. Ενθουσιασμένοι από την ομορφιά του, μπήκαν μέσα, όπου ανακάλυψαν έναν κρυμμένο θάλαμο γεμάτο με αρχαία αντικείμενα και λαμπερούς θησαυρούς.

Καθώς θαύμαζαν τα θαύματα που είχαν μπροστά τους, μια φωνή αντήχησε μέσα στη σπηλιά, αποκαλύπτοντας τον θρύλο του Αιόλου και τον δεσμό που ένωσε όλους όσους πάτησαν το πόδι τους στο νησί. Η Σοφία και ο Νίκος συνειδητοποίησαν ότι η φιλία τους δεν ήταν απλώς ένα καλοκαιρινό πέταγμα, αλλά μια διαχρονική σύνδεση που ξεπερνούσε την απόσταση και τον χρόνο.

Με τον ήλιο να δύει στον ορίζοντα, να ρίχνει μια χρυσαφένια λάμψη στο νησί, η Σοφία και ο Νίκος υποσχέθηκαν να επιστρέφουν στον Αίολο κάθε καλοκαίρι, όπου η φιλία τους θα συνέχιζε να ανθίζει σαν τα λουλούδια που στόλιζαν τις πλαγιές.

Και έτσι, καθώς οι ζεστές μέρες του καλοκαιριού ξεθώριαζαν σε νύχτες με ένα αστέρι, η Σοφία και ο Νίκος αποχαιρετούσαν τον Αίολο, γνωρίζοντας ότι οι αναμνήσεις τους θα έμειναν σαν το γλυκό άρωμα του γιασεμιού στον αέρα, περιμένοντας να ξαναζήσουν τα καλοκαίρια που έρχονται.

Γιώργος Γυρνάς..