Είμαστε πια πρωταθλητές: Η παραμυθένια ιστορία της πιο απομακρυσμένης ομάδας της Αιτωλοακαρνανίας.

Η διαφορά όμως καλύπτεται χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες όλων. «Τα παιδιά της ομάδας δεν παίζουν μόνο μπάλα. Μια μέρα πριν από κάθε εντός έδρας παιχνίδι, δίνουμε ραντεβού για να φτιάξουμε τις γραμμές με χρώμα, να κουρέψουμε το φυσικό χορτάρι, να καθαρίσουμε τα αποδυτήρια» σημειώνει.

Όλη αυτή η διαδικασία έχει φέρει πολύ κοντά τους ποδοσφαιριστές του συλλόγου, οι οποίοι θεωρούν ότι κάπως έτσι έχουν βρει μια δεύτερη οικογένεια. Και την οικογένεια αυτή δεν την αφήνουν, ακόμη και τις μέρες που είναι τόσο κουρασμένοι από την πρωινή τους δουλειά.

Ο Σταύρος Μασκλαβάνος εργάζεται ως αγρότης μαζί με τον πατέρα του. Τον χειμώνα το πρόγραμμα για εκείνον είναι πολύ ζόρικο, ωστόσο, πάντα καταφέρνει στις 4 η ώρα το απόγευμα να βάλει τα παπούτσια του και να βγει για προπόνηση.

Την ίδια ακριβώς διάθεση έχει και ο Θωμάς Ζήμος, ο οποίος εργάζεται ως κτηνοτρόφος. «Ξεσκάς. Μπαίνεις μέσα στο γήπεδο και τα ξεχνάς όλα. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί, μόνο η παρέα» εξηγεί. Οι περισσότεροι, μάλιστα, από τους ποδοσφαιριστές κάνουν παρέα και εκτός αγωνιστικού χώρου. Πηγαίνουν για καφέ, ενώ τα σαββατόβραδα βγαίνουν καμιά φορά και στο κλαμπ της περιοχής για να πιουν το ποτό τους.

«Στα χωριά μας πια δεν υπάρχουν πολλές επιλογές. Δεν έχει μείνει τίποτα άλλο για τη νεολαία μας πέρα από το ποδόσφαιρο. Τα παιδιά δουλεύουν κι ύστερα θα πάνε είτε για καφέ, είτε για προπόνηση στον Ιδομενέα» συμπληρώνει ο Άκης Κουσιορής. Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, όπως λέει ο ίδιος, έχει πληγεί ανεπανόρθωτα την τελευταία δεκαετία στον ορεινό Βάλτο Αιτωλοακαρνανίας.

«Κάποτε υπήρχαν τρεις ομάδες που πρωταγωνιστούσαν. Εγώ πρόλαβα τον Άρη Μαλεσιάδας να έχει φοβερή ομάδα και να κατακτά πρώτος το πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας στην περιοχή. Ανταγωνιστικό ήταν και το Χαλκιόπουλο. Τώρα έχουμε μείνει μόνο εμείς» παραδέχεται.

Στόχος της ομάδας, κατά τον ίδιο, δεν είναι σε καμία περίπτωση το κυνήγι συμμετοχής σε εθνική κατηγορία. «Εμείς, όπως και να ‘χει, θέλουμε να παραμείνουμε μια ομάδα χωριού: να στηρίξουμε τα παιδιά της περιοχής. Τι νόημα έχει να σπαταλήσουμε 30 χιλιάδες ευρώ, να φέρουμε μια ενδεκάδα ποδοσφαιριστών από τις μεγάλες πόλεις της περιοχής και να παίξουν μόνο εκείνοι; Και τι θα γίνει στο τέλος;» αναρωτιέται.

Ο Ιδομενέας Εμπεσού, ο οποίος είχε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά στον πάγκο του τον Νίκο Μπόλη, παλαίμαχο αρχηγό του Παναιτωλικού στα 90s, στηρίχτηκε κυρίως σε μια βάση 12-13 ποδοσφαιριστών που αγωνίστηκαν σε όλα τα παιχνίδια.

Ανάμεσα σε αυτούς και ο βενιαμίν της παρέας, ο Ανδρέας Δημοβασίλης, ο οποίος ζει στο χωριό και έλειψε μόνο όταν το σχολείο του πήγε πενθήμερη εκδρομή στη Θεσσαλονίκη. Στόχος του είναι βέβαια να φύγει από το χωριό και να σπουδάσει σε μια μεγάλη πόλη της Ελλάδας. Κι έτσι, όμως, όταν βρίσκει ευκαιρία θέλει να έρχεται να στηρίζει αγωνιστικά τον ποδοσφαιρικό σύλλογο του τόπου του.

@Photo credits: Άκης Κατσούδας 

 Source: www.gazzetta.gr