Ένα αίνιγμα που έχει απαντηθεί κατά το ήμισυ αποτελούν οι φετινές μπεκάτσες.
Και εξηγούμαι: μέχρι το τέλος της σεζόν κανένας δεν ξέρει τι θα γίνει,
αλλά μέχρι και την προτελευταία εβδομάδα του Δεκέμβρη που διανύσαμε η
χρονιά ήταν φτωχή.
Έτσι συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε τη χρονιά που δεν έχει και πολλές μακρομύτες, εντοπίζοντας τον πλούτο στους αριθμούς. Τι γίνεται όμως αν σταθμίσουμε τα πράγματα με άλλο «ζύγι»; Αν πει κανείς ότι φέτος είναι ικανοποιημένος θα ακούσει σχόλια.
Αλλά πώς γίνεται να μην είσαι ευχαριστημένος όταν σε κάθε κυνήγι τα νεαρά σου σκυλιά βγάζουν με κόπο μία – δύο δύσκολες μπεκάτσες; Προσωπικά μπορώ να πω ότι κάθε φετινή μακρομύτα είναι και μια περιπέτεια και αν με ρωτήσει κανείς προξενεί πολύ πιο ισχυρά συναισθήματα από πολλές άλλες «καλές» χρονιές (ενώ έχω ζήσει και χειρότερες).Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τα χάδια και τους επαίνους, πρέπει να αφήσω τα σκυλιά να ηρεμήσουν για να ανοίξουν τα σαγόνια τους στο απορτάρισμα. Είναι λογικό η ένταση να χτυπά κόκκινο όταν τρέχεις μέσα στη βροχή για ώρες και καταφέρνεις να μπλοκάρεις μία από τις λίγες και ελαφριές μπεκάτσες του δάσους.
Είτε πολλές, είτε λίγες, το κυνήγι θα γίνει…
 |
Αν γίνονται πιο ανεξάρτητα κυνηγώντας πραγματικά τον τόπο. Κι όταν λέμε κυνηγώντας, εννοούμε ότι δεν γυροφέρνουν απλά τρέχοντας, γιατί αυτό μόνο κουράζει. Μια αόρατη κλωστή δένει το μπεκατσόσκυλο με τον κυνηγό, ο οποίος είναι το σημείο αναφοράς σε ό,τι κι αν κάνει.
Μια συνεννόηση χωρίς λόγια, μια συμφωνία που έχει να κάνει με τον λόγο που κυνηγάμε. Ειλικρινά, αν στα κυνήγια μου μπορώ να βρίσκω έστω και λίγα από αυτά, δεν ξέρω γιατί να μη βγω έξω πάλι με όρεξη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου