Μια φορά ήταν ένας παππούλης που έπασχε από προστάτη.
Πάει στον ουρολόγο λοιπόν κι αυτός αφού τον εξετάζει προσεκτικά, του λέει με καθησυχαστικό ύφος:
— Εντάξει γιατρέ μου. Θα προσπαθήσω. (Περιεργάζεται με απορία το μέγεθος του κουτιού). Αν και στην ηλικία μου, όπως καταλαβαίνετε, δε θα είναι και τόσο εύκολο...
— Θα τα πάτε μια χαρά, μην ανησυχείτε καθόλου, του απαντάει ο γιατρός χαμογελώντας.
Την άλλη μέρα λοιπόν, ο παππούς προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιτελέσει το καθήκον του. Προσπαθεί με το ένα χέρι, τίποτα. Προσπαθεί με το άλλο, τίποτα. Προσπαθεί και με τα δύο χέρια μαζί, πάλι τίποτα.
Φωνάζει τη γυναίκα του να βοηθήσει. Προσπαθεί αυτή, βάζει όλη της τη δύναμη, τίποτα. Προσπαθούν κι οι δυο μαζί, τίποτα. Φωνάζουν τη γειτόνισσα να προσπαθήσει, τίποτα.
Φωνάζουν και το γείτονα. Προσπαθεί κι αυτός πάλι τίποτα. Φωνάζουν την εγγονή της γειτόνισσας που είναι και φωτομοντέλο. Προσπαθεί κι αυτή, βάζει όλη της την τέχνη, τίποτα όμως.
Προσπαθούν ξανά όλοι μαζί, πάλι τίποτα. Τι να κάνει κι ο καψερός ο παππούλης, πάει πίσω στο γιατρό απογοητευμένος. Του επιστρέφει το κουτί κλειστό και τελείως άδειο και του λέει με παράπονο:
— Τι να σας πω γιατρέ μου. Όλη μέρα σήμερα προσπαθούσαμε και δεν καταφέραμε τίποτα. Ήταν ανάγκη να σφίξετε τόσο πολύ αυτό το άτιμο το κουτί;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου