Παναθηναϊκός: “50 Χρόνια από τον θρυλικό τελικό στο Wembley”

© Φωτογραφία : Facebook/Panathinaikos FC

Γουέμπλεϊ. Και μια λέξη αρκεί. Δεν χρειάζεται ημερομηνία, χρονολογία, ονόματα ομάδων. Αρκεί το γήπεδο. Ο ομφαλός του ποδοσφαίρου, λέξη που αρκεί για ξυπνήσει μνήμες σε όποιον οπαδό έχει δει την ομάδα του να παίζει έστω και μια φορά εκεί.

Για τη χώρα μας, Γουέμπλεϊ σημαίνει Παναθηναϊκός. Γουέμπλεϊ σημαίνει πορεία ως τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Άνοδος στο Έβερεστ. Πιο ψηλά απ'όσο έχει φτάσει ποτέ ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος.

Ο Παναθηναϊκός στην κορυφή. Το τριφύλλι δεν κατάφερε να καρφώσει τη σημαία του, αυτό το έκανε ο Άγιαξ του Κρόιφ. Όμως, οι πράσινοι στάθηκαν για ένα απόγευμα και κοίταξαν τον ποδοσφαιρικό κόσμο από το υψηλότερο σημείο.

Πέρασε μισός αιώνας από τότε. Κάθε χρόνο στις 2 Ιουνίου το παρόν ξεθωριάζει, γίνεται ασήμαντο. Για μια μέρα δεν μετράει πού είναι τώρα ο Παναθηναϊκός, ποιον έχει προπονητή, ποιοι είναι οι παίκτες του, πώς είναι η εμφάνισή του.

Κάθε χρόνο στις 2 Ιουνίου, ο Παναθηναϊκός δεν έχει ξένους, παρά μόνο Έλληνες. Προπονητής είναι ο Πούσκας, αρχηγός ο Δομάζος. Τέρμα είναι ο Οικονομόπουλος, στην άμυνα παίζουν ο Τομαράς, ο Καψής, ο Βλάχος και ο Σούρπης. Στο κέντρο Γραμμός, Καμάρας και Ελευθεράκης, στην επίθεση ο Φυλακούρης με τον Αντωνιάδη.

Κάθε χρόνο στις 2 Ιουνίου, ο Παναθηναϊκός φοράει πράσινες μακρυμάνικες εμφανίσεις, με άσπρο μόνο στο γιακά και στο τέλος των μανικιών. Το λευκό τριφύλλι είναι μεγάλο, εμβληματικό. Οι φανέλες δεν γράφουν "Panathinaikos", δεν έχουν χορηγό, ούτε τα ονόματα των παικτών στην πλάτη.

Οι παίκτες έχουν φαβορίτες, ο καθένας φαίνεται να είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερος από την πραγματική του ηλικία. Δεν θυμίζουν ποδοσφαιριστές, έχουν ονόματα όπως Μίμης, Τότης, Αριστείδης, παρατσούκλια όπως πουλί, ελάφι, στρατηγός, ψηλός.

Κάθε χρόνο στις 2 Ιουνίου, ο Παναθηναϊκός παίζει στο παλιό Γουέμπλε¨ϊ, με τους διάσημους δίδυμους πύργους του. Αντίπαλος είναι ο Άγιαξ του Μίχελς και του Κρόιφ, η πιο διάσημη κάθετη ρίγα του ποδοσφαίρου.

Κάθε χρόνο στις 2 Ιουνίου, ο Παναθηναϊκός χάνει 2-0, αλλά είναι εκεί, στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Αν νικούσε, θα λέγαμε "50 χρόνια από το Πρωταθλητριών", όπως μετράμε χρόνια από το Ευρωμπάσκετ, το Euro. Έχασε και λέμε απλά μια λέξη. Γουέμπλεϊ.

Πέρασαν 50 χρόνια και το SPORT24 δεν μπορεί παρά να επιστρέψει στο Γουέμπλεϊ. Ο Μίμης Δομάζος επιστρέφει στο χορτάρι και στα αποδυτήρια της Λεωφόρου και διηγείται στον Κώστα Γουλή την πορεία από τη Ζενές Ες στο Λονδίνο.

Ο ερχομός του Πούσκας, ο τραυματισμός του Αντωνιάδη, το δώρο της Λίβερπουλ, το πριμ του Γουλανδρή, οι μικρές λεπτομέρειες της διαδρομής ως τον τελικό.

Ο φάρος του Γουέμπλεϊ δεν έσβησε ποτέ. Οδήγησε τον Παναθηναϊκό στους ημιτελικούς του 1984 και του 1996, στο μεγάλο "αχ" το 2002 στο Καμπ Νόου.

Μισό αιώνα μετά, εξακολουθεί να στέλνει το φως του, να δίνει το στίγμα του τι ήταν, τι είναι ο Παναθηναϊκός. Τι πρέπει να είναι...

Δείτε εδώ την συνέχεια του καταπληκτικού αφιερώματος από τον Κώστα Γουλή: sport24.gr...