ΟΧΙ, εγώ προτιμώ την παλιά εποχή...

1977: Στο Ρίβιο Αιτωλοακαρνανίας παίζοντας με το καροτσίνι (αυτοσχέδιο αμαξίδιο με καλάμι και ρόδες και τιμόνι από σύρμα..)

Αφιερωμένο στους αναγνώστες της γενιάς μου...

Σχεδόν όσοι βρισκόμαστε στην πέμπτη δεκαετία της ζωής μας η και ακόμη περισσότερο η λιγο λιγότερο, έχουμε να θυμηθούμε τα παιχνίδια που παίζαμε, στις αλάνες, στις γειτονιές, στα χωράφια, μέχρι να πέσει το φως και να βγει η μάνα να μας φωνάξει να μαζευτούμε. Και βέβαια πάντα και όλοι να παρακαλάμε για λίγο ακόμα. Μέχρι που έμπαινε στο ''κόλπο'' ο πατέρας και με μια ματιά η ένα σφύριγμα ήταν και το τέλος του παιχνιδιού και ανανεώναμε το ραντεβού για την επομένη. 

1979: Φορώντας την κλασική της εποχής, καζάκα, τσάκιση στο παντελόνι, κρατώντας το πλαστικό πιστόλι με τα καψούλια!!

Ήταν η εποχή που βρισκόμασταν έξω από το σπίτι όλη μέρα τα Σαββατοκύριακα και ολόκληρα τα απογεύματα  τις καθημερινές που είχαμε σχολείο, χωρίς να υπάρχει ο παραμικρός φόβος και παίζαμε σε έναν κόσμο που  μπορούσες να χαρείς το παιχνίδι ανέμελος και με λιγοστούς κινδύνους.

Ήταν τότε που για μπάλα, παίζαμε με ένα κουτί από γάλα μεταλλικό (βαζόγαλο) η φτιάχναμε μπάλα από πανιά.

Ήταν τότε που όλα τα πιτσιρίκια, κορίτσια και αγόρια παίζαμε ώρες ατελείωτες με το σχοινάκι.

Τότε που ψάχναμε να βρούμε ωραία γυαλιστερά κομμάτια από κεραμίδι η ομοιόμορφες πέτρες για να παίξουμε ''φέγγαρο''.

Ήταν τότε που παίζαμε κρυφτό και κυνηγητό σε όλη τη γειτονιά.

Ήταν τότε που όλα τα αγόρια μαζευόμαστε και παίζαμε μακριά γαϊδούρα τσακίζοντας την μέση μας και τα κεφάλια μας.

Μακριά γαιδούρα...pic: City of Athens

Ήταν τότε που ένα ξύλο για τσιλίκι, μια ρόδα και ένα σύρμα, λίγες μπίλιες (γκαζάκια) έφταναν για να μας κάνουν τα πιο ευτυχισμένα πιτσιρίκια της γης, γιατί απλά, ήμασταν τα πιο ευτυχισμένα πιτσιρίκια της γης.

Ήταν τότε που τα παιχνίδια είχαν ως σκοπό την πνευματική εξέλιξη μας, τη σωματική μας εξάσκηση, την διεύρυνση της φαντασίας, την ψυχική μας εκτόνωση και τόσα πολλά που έρχονται σε αντιδιαστολή με το σήμερα, που με λύπη διαπιστώνει κανείς, ότι όλα τώρα  γίνονται με την τεχνολογία σε διαδικτυακό επίπεδο και έχουμε χάσει όλα τα παραπάνω...

ΟΧΙ λοιπόν, εγώ προτιμώ την εποχή που δεν είχα την τεχνολογία, που δεν είχα γλυκά να φάω και έτρωγα ψωμί με νερό η λάδι και ζάχαρη, αυτήν την εποχή λησμονώ και θα έδινα πολλά να την ζαναζήσω και αν ήταν δυνατόν να ΜΕΙΝΩ σε αυτήν..

Γιώργος Γυρνάς. Γεννημένος το 1968