 |
| Γράφει ο Γιώργος Μπαλγκάς |
Από τις Μυκήνες που δεν κάηκαν και την Ακρόπολη που δεν τσιμεντοποιήθηκε, στην παράνοια του σήμερα. Ποιοι και γιατί πριονίζουν συστηματικά εδώ και μήνες την καρέκλα της υπουργού Πολιτισμού;
Είναι στην ανθρώπινη φύση η έρευνα, η αναζήτηση. Υπάρχουν άνθρωποι που καταστράφηκαν αναζητώντας την απάντηση σε ένα «γιατί». Υπάρχουν κι άλλοι που έβαλαν τα ονόματά τους σε μουσεία, εγκυκλοπαίδειες και σχολικά εγχειρίδια. Ακόμα κι επειδή ένα μήλο τους χάλασε τη μεσημεριανή ανάπαυση στη σκιά ενός δέντρου. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Μακάρι να ήταν…
Η Λίνα Μενδώνη είναι μια γυναίκα που μόλις την αντικρίσεις βγάζεις κάποια συμπεράσματα. Κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί. Παλαιά Αρσακειάδα, με τη στέκα στα φροντισμένα αλλά όχι εξεζητημένα μαλλιά της, με της κλασικές σπουδές της. Η αυστηρή εικόνα της βάζει όρια στο φέρεσθαι του συνομιλητή της. Αλλά ούτε αυτό είναι το θέμα μας. Το ντύσιμο και το χτένισμα της κ. υπουργού. Οχι προς το παρόν…Η επιλογή της οργανωμένης στο ΠΑΣΟΚ και επί δύο πενταετίες Γενικής Γραμματέως του υπουργείου ήταν συμβολική για τον Μητσοτάκη. Οι άριστοι δεν έχουν κομματική ταυτότητα, grosso modo. Βέβαια, η ίδια αναγκάστηκε να επιστρέψει τη δική της στη Χαριλάου Τρικούπη, διότι διεγράφη την ίδια μέρα από το ΚΙΝΑΛ. Παρ’ όλα αυτά, είναι σαφές πως στα δεξιά… διαμερίσματα της πολυκατοικίας δεν χάρηκαν και πολλοί με αυτή την επιλογή. Αλλά ούτε αυτό είναι το θέμα μας. Ακόμα…
Ξέρω, αναρωτιέσαι, φίλε αναγνώστη. Ποιο, στο διάβολο, είναι το θέμα μας; Λίγη υπομονή ακόμα θα ικετεύσω. Στο πολιτικό –όπως και στο πολίτικο– τραπέζι οι μεζέδες είναι πολλοί. Και πρέπει να τούς δοκιμάσεις όλους… Υπομονή…
Επενδύσεις που ξεπάγωσαν
Το υπουργείο Πολιτισμού είναι αναμφισβήτητα πολύ σημαντικός φορέας για μια χώρα με την ευλογημένη κληρονομιά που μας άφησαν οι πρόγονοί μας. Εκτός εάν ο Πολιτισμός καταφέρνει να γίνει εμπόδιο για μια χώρα που προσπαθεί να πάρει ανάσα έπειτα από τη δεκαετή περιπλάνηση στην έρημο της οικονομικής κρίσης.
Η Μενδώνη βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Ειδικά όταν καταφέρνει να παρακάμψει τις ενστάσεις του ΚΑΣ για τα… δάση και τους αρχαίους θησαυρούς του Ελληνικού, το μπλόκο για την Cosco στο λιμάνι του Πειραιά, το οποίο αίφνης βρέθηκε σε αρχαιολογική ζώνη μαζί με τη μισή πόλη, και να ξεμπλοκάρει τις επενδύσεις στις Σκουριές Χαλκιδικής.
Τρία projects που εκτός από επιχειρηματικό ενδιαφέρον έχουν –με τη σπουδή της προηγούμενης κυβέρνησης– αποκτήσει πολιτικό πρόσημο.
Τα πρώτα βέλη, αμήχανα –και μάλλον για αφελείς– δημοσιεύματα σχετικά με τις ανασκαφές στην Αμφίπολη και τον τύμβο Καστά, μοιάζουν με προειδοποιητικές βολές μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη ευκαιρία για να σερβιριστεί το κυρίως πιάτο…
Φωτιά στο διαδίκτυο
Τον Αύγουστο του 2020 επαναλαμβάνεται το ετήσιο φεστιβάλ πυρκαγιών… Μια φωτιά στον αργολικό κάμπο πλησιάζει στον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών. Μερικά σάιτ αρχίζουν να γράφουν ότι καίγονται τα αρχαία και τα σόσιαλ μίντια για ανεπανόρθωτη καταστροφή. Την επόμενη μέρα η Μενδώνη σπεύδει στον χώρο και οι φωτογράφοι αποτυπώνουν την πραγματικότητα. Η φωτιά έκαψε μερικά χόρτα γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο. Η τοπική εφορεία είχε λάβει τα μέτρα της. Ακόμα και οι ξύλινες ράμπες για τα ΑμεΑ ήταν στη θέση τους. Για τα σόσιαλ μίντια αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι οι Μυκήνες κάηκαν, και μάλιστα από το χέρι της Μενδώνη.
«Τσι-Μενδώνη την Ακρόπολη»
Μερικούς μήνες αργότερα και εν όψει της ολοκλήρωσης των έργων του νέου ανελκυστήρα για τα ΑμεΑ, η «είδηση» ότι έστρωσαν τσιμέντο στην Ακρόπολη σαρώνει τον ελληνικό κυβερνοχώρο. Οι πρώτες φωτογραφίες δείχνουν πράγματι κάποιες επιφάνειες με σκυρόδεμα και παντού σαν σύνθημα αναπαράγεται ο τίτλος «Τσι-Μενδώνη την Ακρόπολη». Μια αρχαιολόγος; Είναι δυνατόν; Η πραγματικότητα ήταν, φυσικά, διαφορετική. Επρόκειτο για επισκευή των διαδρόμων που υπήρχαν στον Ιερό Βράχο από την δεκαετία του ’70 και είχαν μερικώς καταστραφεί. Φτιάχτηκαν με νέα μελέτη και καλύτερα υλικά με την ευκαιρία του νέου ανελκυστήρα. Τι νόημα θα είχε το ένα έργο χωρίς το άλλο;
Κι έπειτα ήρθαν οι βροχές… «Πλημμύρισε την Ακρόπολη η Μενδώνη» έγραφαν τα έντυπα του αντιπολιτευτικού φάσματος και φαντάσματος. Επίσημα και ανεπίσημα. Έτσι, χωρίς εξηγήσεις. Αρκούσε μια φωτογραφία από τη νεροποντή. Το σχέδιο σε πλήρη εξέλιξη…
Θέατρο του παραλόγου
Και ερχόμαστε στο τελευταίο και πιο σοβαρό. Το ελληνικό #metoo ξεσπά. Οι αποκαλύψεις της Σοφίας Μπεκατώρου γίνονται η σπίθα που βάζει φωτιά στο ελληνικό θέατρο. Οι πρώτες καταγγελίες προκαλούν σοκ, αλλά όχι σε εκείνους που γνωρίζουν. Τα παρασκήνια έχουν κι αυτιά και μάτια. Ταυτόχρονα, φήμες αρχίζουν να κυκλοφορούν στα θεατρικά στέκια και να διοχετεύονται στα δημοσιογραφικά γραφεία. Για τα αρρωστημένα βίτσια και τα περίεργα γούστα του καθενός. Η αξιοπρέπεια πολλών ανθρώπων γίνεται φέιγ βολάν. Ουδείς γνωρίζει πού αρχίζει η αλήθεια και πού τελειώνει το ψέμα.
Μέχρι που έρχεται στο φως η πρώτη καταγγελία, ανώνυμη, η οποία σκιαγραφεί πρόσωπα και πράγματα. Την επομένη, με ημερομηνία 6/2 φτάνει στο γραφείο της Μενδώνη η επιστολή παραίτησης του Λιγνάδη από το Εθνικό Θέατρο. Και γίνεται δεκτή. Την ίδια ημέρα.
Τρεις εβδομάδες αργότερα η αντιπολίτευση κατηγορεί τη Μενδώνη και τον Μητσοτάκη, ότι επιχείρησαν να συγκαλύψουν την υπόθεση. Δηλαδή τι έπρεπε να κάνουν; Να πάνε να τον συλλάβουν οι ίδιοι; Μήπως να τον εκτελέσουν; Κάποτε γίνονταν αυτά, όχι πια. Η Θέμις δεν λειτουργεί με λαϊκά δικαστήρια, ούτε οι διαδικασίες είναι συνοπτικές, ούτε οι αποφάσεις εκτελούνται στην ΟΥΛΕΝ.
Τα ΜΜΕ του κομματικού αστερισμού της αξιωματικής αντιπολίτευσης συμμετέχουν σε έναν άτυπο διαγωνισμό πλειοδοσίας χυδαιότητας που διοργανώνει η Κουμουνδούρου, μέχρι που κάποιος αντιλαμβάνεται ότι η κοινωνία έχει ξεπεράσει την εποχή του Αυριανισμού. Οι κατηγορίες περί συγκάλυψης πέφτουν στο κενό. «Δεν χειρίστηκε το θέμα όπως θα έπρεπε» είναι το νέο κατηγορητήριο που απευθύνουν στην ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού, με σεγόντο «σωματεία και φορείς» που ζητούν την παραίτηση της Μενδώνη…
Επιδόρπιο…
Κάπου εδώ, φίλε αναγνώστη, πρέπει να σερβιριστεί το γλυκό. Δυστυχώς μας τελείωσε. Δεν υπάρχει τίποτα γλυκό σε αυτήν την υπόθεση. Μόνο ένα «γιατί;» το οποίο θα το απαντήσει ο καθένας μόνος του. Δεν χρειάζεται γνώση βαθιά, εντιμότητα και ειλικρίνεια μονάχα.
Γιατί να βάλει η Μενδώνη το κεφάλι της στον ντορβά; Γιατί να διανοηθεί να συγκαλύψει μια τέτοια υπόθεση; Επειδή τον Λιγνάδη τον διόρισε η ίδια; Ειλικρινά το πιστεύετε; Αρκεί αυτό για να κουκουλώσει κανείς τέτοιες κατηγορίες; Αντιθέτως. Το πολιτικό της συμφέρον της επέβαλε να τον παραδώσει σιδηροδέσμιο. Αλλά η Μενδώνη παραμένει αρχαιολόγος, δεν είναι πολιτικός με τη στενή έννοια του όρου…
Ορισμένοι δεξιοί ψάλτες, στο μεταξύ, άρχισαν ήδη το «μακαρία η οδός». Η Μενδώνη είναι αναλώσιμη. Είπαμε. Εξωκοινοβουλευτική. Και ΠΑΣΟΚ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου