Κάτω στου Βάλτου τα χωριά
γιε΄μ στα πέντε βιλαέτια
που 'ναι τα πολλά τ΄ αδέρφια
Εκεί ειν΄οι κλέφτες οι πολλοί
αρματωμένοι, στο φλουρί
κάθονται και τρων και πίνουν
Πιάνουν και γραφούν μια γραφή
χέζουν τα γένια του Κατή
γράφουνε και στο Κομπότι
και στης ΄Αρτας τον Δεσπότη
Τούρκοι για κάτσετε καλά
γιατί σας καίμε τα χωριά
γλήγορα στ΄ αρματολίκι
γιατί ερχόμαστε σαν λύκοι
Αυτοί είναι οι στίχοι του αυθεντικού αυτού κλέφτικου τραγουδιού, από την προεπαναστατική περίοδο.
Την εποχή που φτιάχτηκε το δημοτικό αυτό τραγούδι, είχε γίνει η απαγωγή του ανιψιού του Καδή της Άρτας από τον κλεφταρματωλό του Βάλτου Χρήστο Μηλιώνη, που του έγραψε γράμμα ζητώντας του λύτρα να τον αφήσει (το 1753).
Ο Βάλτος ήταν το κέντρο των κλεφτών, ολόκληρης της Δυτικής Ελλάδας και μεγάλου μέρους της Ηπείρου.
Το τραγούδι (σε ρυθμό τσάμικου) συνοδεύονταν φλογέρα, τσαμπούνα, νταούλια και βιολιά (το κλαρίνο εισήχθη στην Ελλάδα γύρω στο 1850 από τους Βαυαρούς).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου