Δύο παππούδες με Αλτσχάιμερ βρίσκονται στην παραλία. Καθώς περπατούν στην άμμο, λέει ο ένας στον άλλον:
– Πάω να πάρω ένα παγωτό.
– Πάρε μου κι εμένα ένα, του λέει ο δεύτερος.
– Ρε φίλε, ευχαρίστως να σου πάρω, αλλά πώς να το θυμηθώ; αναρωτιέται ο πρώτος με απόγνωση.
– Θα το λες συνέχεια από μέσα σου για να μην το ξεχάσεις. Του λέει ο άλλος με σιγουριά…
— Κρέμα και φράουλα.
Φεύγει λοιπόν ο ένας για να πάρει τα παγωτά και καθώς προχωράει στον παραλιακό δρόμο μονολογεί:
– Παγωτό κρέμα, φράουλα. Παγωτό κρέμα, φράουλα. Παγωτό κρέμα, φράουλα. Παγωτό κρέμα, φράουλα…
Καθώς έχει ήδη απομακρυνθεί αρκετά, του φωνάζει ο άλλος από μακριά:
– Παγωτό κρέμα, φράουλα, σαντιγί. Παγωτό κρέμα, φράουλα, σαντιγί. Παγωτό κρέμα, φράουλα, σαντιγί…
— …και λίγο σιρόπι… ακούει να του φωνάζει ξανά μετά από λίγο.
– Παγωτό κρέμα, φράουλα, σαντιγί, σιρόπι. Παγωτό κρέμα, φράουλα, σαντιγί, σιρόπι. Παγωτό κρέμα, φράουλα, σαντιγί, σιρόπι. Παγωτό κρέμα, φράουλα, σαντιγί, σιρόπι…
Μετά από κανένα μισάωρο τέλος πάντων επιστρέφει ο παππούς κρατώντας περήφανος δύο ζεστές τυρόπιτες.
— Οι τυρόπιτες που ζήτησες, του απαντάει όλο καμάρι ο άλλος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου