Το ανέκδοτο: Παντρεύτηκε ένας γέρος αγρότης μια νεαρή.

Ένας γερο-αγρότης, στα 75 του, πήρε για γυναίκα μια νεαρή και ζωηρή χωριατοπούλα. Ο έρωτας μεγάλος, αλλά το «εργαλείο»... σκουριασμένο. Όσο κι αν προσπαθούσε ο καημένος ο μπάρμπα-Μήτρος, η «σημαία» παρέμενε μεσίστια.

Απελπισμένος, πάει στον γιατρό του χωριού:
— Γιατρέ μου, βοήθεια! Η μικρή θέλει βόλτες κι εγώ δεν παίρνω μπρος ούτε με μανιβέλα. Μέχρι να πάω από το χωράφι στο σπίτι, έχει φύγει η όρεξη και έχει έρθει η κούραση.
Ο γιατρός, που ήξερε τι ξεροκέφαλος ήταν ο γέρος, του δίνει μια πρακτική συμβουλή:
— Άκου να δεις, Μήτρο. Μην χάνεις χρόνο στις διαδρομές. Την επόμενη φορά που θα νιώσεις μια σπίθα όσο οργώνεις, παράτα τα όλα και τρέχα στο σπίτι σφαίρα!

Μετά από μια βδομάδα, επιστρέφει ο Μήτρος με σκυμμένο κεφάλι:
— Τίποτα, γιατρέ. Μέχρι να διασχίσω τα δύο χιλιόμετρα ανηφόρα, γίνομαι πτώμα. Ξεχνάω και γιατί ξεκίνησα...

Τότε ο γιατρός ρίχνει την ιδέα-ματ:
— Λοιπόν, θα κάνουμε το εξής: Θα παίρνεις το δίκαννο μαζί σου στο χωράφι. Με το που θα νιώθεις ότι «ξυπνάει» το θηρίο, θα ρίχνεις μια τουφεκιά στον αέρα. Θα πεις στη γυναίκα σου ότι αυτό είναι το σύνθημα. Μόλις το ακούει, θα τρέχει εκείνη σφαίρα στο χωράφι για τα περαιτέρω. Έτσι θα είσαι κι εσύ ξεκούραστος!

Περνάει ένας μήνας και ο γιατρός πετυχαίνει τον γέρο στο καφενείο, να κάθεται μόνος και να κοιτάζει το κενό.
— Τι έγινε, Μήτρο; Πώς πήγε το σύστημα με το δίκαννο; Πετάει η ομάδα;

Ο γέρος αναστενάζει βαθιά, πίνει μια γουλιά ούζο και λέει:
— Άστα, γιατρέ... Την πρώτη εβδομάδα, μέλι-γάλα! Με το που έπεφτε η μπαλωθιά, εμφανιζόταν η γυναίκα μου σαν το ελάφι. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές...

— Και μετά; Τι στράβωσε; ρωτάει ο γιατρός περίεργος.

— Ε, μετά γιατρέ μου... άνοιξε η κυνηγετική περίοδος! Από εκείνη τη μέρα την έχω χάσει... Τρέχει από βουνό σε βουνό και δεν ξέρω πού πρωτοπάει!