Ο κυρ-Θανάσης, ένας 60άρης που περνούσε κρίση ηλικίας, αποφασίζει ένα βράδυ να το ρίξει έξω. Φοράει το καλό του πουκάμισο, βάζει μπόλικη κολόνια και μπαίνει σε ένα «σκοτεινό» μπαρ της εθνικής οδού.
Δεν προλαβαίνει να παραγγείλει μια σόδα και νιώθει το κάθισμά του να βαραίνει. Μια ξανθιά καλλονή, δίμετρη, με τακούνι-στιλέτο και βλέμμα που «τσάκιζε», κάθεται στα πόδια του, τον παίζει από το πηγούνι και του ψιθυρίζει: — «Γεια σου, γοητευτικέ μου... Θα με κεράσεις ένα ποτό να πάνε κάτω τα φαρμάκια;»
Ο κυρ-Θανάσης, που πάντα έψαχνε την καλύτερη τιμή στην αγορά, την κοιτάζει στα μάτια και της λέει: — «Κούκλα μου, αντί να πληρώνω χρυσάφι τα ποτά εδώ μέσα, δεν θέλεις καλύτερα να σε πάρω και να πάμε στο σπίτι μου, που έχω και τζάκι και καλό κρασί;»
Η ξανθιά, επαγγελματίας στο είδος, του απαντάει κοφτά: — «Για αυτά τα θέματα, παππούλη, πρέπει να μιλήσεις με το αφεντικό. Είναι κανόνας του μαγαζιού!»
Φωνάζει τον ιδιοκτήτη —έναν τύπο με μπράτσα σαν κορμούς δέντρων και βλέμμα "μη μου μιλάς"— ο οποίος πλησιάζει τον κυρ-Θανάση και του λέει με βραχνή φωνή: — «Λοιπόν, ακούστε πώς έχει το deal: Θα δώσεις 100€ σε μένα για την "άδεια" και 100€ στην κοπέλα για τον κόπο της. Και μετά, θα έχεις ό,τι θέλεις!»
Ο κυρ-Θανάσης μένει για λίγο σκεπτικός. Κοιτάζει τη δίμετρη ξανθιά, κοιτάζει και τον "ντουλάπα" ιδιοκτήτη, ξύνει το κεφάλι του και απαντάει με απόγνωση:
— «Ρε παιδιά, να σας πω την αλήθεια... στην ηλικία που είμαι και με τη μέση μου έτσι όπως είναι, δεν νομίζω πως θα σας καταφέρω και τους δυο μαζί! Ας μείνουμε στο ποτάκι καλύτερα!»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου