Ήταν από τις φιγούρες εκείνες στον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο
που σου έμενε. Μπορεί να μην ήταν ο κυρίως πρωταγωνιστής, κρατώντας
δεύτερους και τρίτους ρόλους, όμως, το άπλετο ταλέντο του αλλά και η
φυσιογνωμία του τον έκαναν να ξεχωρίζει. Μα περισσότερο εκείνο που τον
ξεχώρισε, ήταν οι ατελείωτες σφαλιάρες που είχε φάει στη διάρκεια της
κινηματογραφικής και θεατρικής του πορείας.
Γι’ αυτό και του απέδωσαν τον τίτλο του «καρπαζοεισπράκτορα» του ελληνικού κινηματογράφου. Ένα παρατσούκλι που δεν εμπεριείχε ίχνος περιφρόνησης του ταλέντου του. Το αντίθετο, ο Αλέκος Τζανετάκος ήταν ένας χαρισματικός, ταλαντούχος και ατόφια κωμικός ηθοποιός. Και αυτό του το αναγνώριζαν όλοι. Αλλά και το μαρτυρούν οι περισσότερες από 200 ταινίες που είχε στο ενεργητικό του.
Και να φανταστεί κανείς πως έγινε ηθοποιός καθαρά για βιοποριστικούς λόγους. Ο Αλέκος Τζανετάκος, όμως, ήταν αγαπημένος και των γυναικών. Σωστός καρδιοκατακτητής, είχε αρραβωνιαστεί 17 φορές, αλλά ποτέ δεν ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας.
Ο αγαπημένος ηθοποιός ήταν ένας βαθύτατα ευαίσθητος και μοναχικός άνθρωπος. Κάποια στιγμή της ζωής του, τα βαρέθηκε όλα κι αποφάσισε να αποσυρθεί από τους προβολείς και να απολαύσει τις ήσυχες στιγμές της ιδιωτικότητας, γράφοντας τα δικά του σενάρια για τις βιντεοκασέτες που γύριζε τώρα σωρηδόν.
Αλλά ο Αλέκος Τζανετάκος δε διαμαρτυρήθηκε στης μοίρας τα γραμμένα. Τα υπόμεινε με ένα πλατύ κι αυθεντικό από τα βάθη της ψυχής του βγαλμένο, χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που ποτέ δεν έφυγε από το πρόσωπό του. Έτσι, ήταν στη ζωή του κι έτσι τον θυμούνται όλοι, αυθεντικά χαμογελαστό.
Ο Αλέκος Τζανετάκος γεννήθηκε το 1937 σε μια φτωχοσυνοικία του Πειραιά, τα Μανιάτικα. Όπως γράφει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του, οι γείτονές του ήταν «άνθρωποι απλοί, μεροκαματιάρηδες, που παρ’ όλη τη φτώχεια τους χαμογελούσαν ο ένας στον άλλον και το πρωί, όταν ξυπνούσαν να τραβήξουν για το μεροκάματο, έλεγε ο ένας στον άλλον μέσα από την καρδιά τους μια φαρδιά καλημέρα και ξεκινούσαν για τον άρτον ημών τον επιούσιον».
Ο μικρός μεγαλώνει μέσα στην πολυμελή φαμίλια των πέντε παιδιών, ορφανός από πατέρα. Παράλληλα με το σχολείο αναγκάζεται να δουλέψει για να βοηθά τη μάνα και τις τέσσερις αδερφές του, κάνοντας όπως έλεγε «σφουγγαρίκι στους πλούσιους». Τη δουλειά μήτε τη φοβήθηκε, μα μήτε και ντράπηκε γι’ αυτήν.
Από εκείνα τα δύσκολα χρόνια είχε πολλές αναμνήσεις. «Θυμάμαι τη μάνα μου που μας έκοβε μία μικρή φέτα ψωμί, την έβρεχε και την πασπάλιζε με ζάχαρη ή κάποιες φορές την άλειφε με θρεψίνη και περιμέναμε πότε θα ’ρθει η Κυριακή να φάμε κρέας με μακαρόνια, μετά το κατηχητικό».
Γι’ αυτό και του απέδωσαν τον τίτλο του «καρπαζοεισπράκτορα» του ελληνικού κινηματογράφου. Ένα παρατσούκλι που δεν εμπεριείχε ίχνος περιφρόνησης του ταλέντου του. Το αντίθετο, ο Αλέκος Τζανετάκος ήταν ένας χαρισματικός, ταλαντούχος και ατόφια κωμικός ηθοποιός. Και αυτό του το αναγνώριζαν όλοι. Αλλά και το μαρτυρούν οι περισσότερες από 200 ταινίες που είχε στο ενεργητικό του.
Και να φανταστεί κανείς πως έγινε ηθοποιός καθαρά για βιοποριστικούς λόγους. Ο Αλέκος Τζανετάκος, όμως, ήταν αγαπημένος και των γυναικών. Σωστός καρδιοκατακτητής, είχε αρραβωνιαστεί 17 φορές, αλλά ποτέ δεν ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας.
Ο αγαπημένος ηθοποιός ήταν ένας βαθύτατα ευαίσθητος και μοναχικός άνθρωπος. Κάποια στιγμή της ζωής του, τα βαρέθηκε όλα κι αποφάσισε να αποσυρθεί από τους προβολείς και να απολαύσει τις ήσυχες στιγμές της ιδιωτικότητας, γράφοντας τα δικά του σενάρια για τις βιντεοκασέτες που γύριζε τώρα σωρηδόν.
Η ορφάνια και τα φτωχά παιδικά χρόνια
Όπως πολλοί μεγάλοι του ελληνικού κινηματόγραφου έζησαν τη φτώχεια στο πετσί τους πριν γίνουν τρανοί, έτσι και ο Αλέκος Τζανετάκος από πολύ νωρίς γνώρισε τη στέρηση. Και στη δική του την περίπτωση, η μοίρα έτσι αυθόρμητα αποφάσισε να του προσφέρει τα μεγάλα και τα σπουδαία στην ενήλικη ζωή, δίνοντας του σαν «αντάλλαγμα» δύσκολα παιδικά χρόνια, με φτώχεια, στερήσεις και ορφάνια.Αλλά ο Αλέκος Τζανετάκος δε διαμαρτυρήθηκε στης μοίρας τα γραμμένα. Τα υπόμεινε με ένα πλατύ κι αυθεντικό από τα βάθη της ψυχής του βγαλμένο, χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που ποτέ δεν έφυγε από το πρόσωπό του. Έτσι, ήταν στη ζωή του κι έτσι τον θυμούνται όλοι, αυθεντικά χαμογελαστό.
Ο Αλέκος Τζανετάκος γεννήθηκε το 1937 σε μια φτωχοσυνοικία του Πειραιά, τα Μανιάτικα. Όπως γράφει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του, οι γείτονές του ήταν «άνθρωποι απλοί, μεροκαματιάρηδες, που παρ’ όλη τη φτώχεια τους χαμογελούσαν ο ένας στον άλλον και το πρωί, όταν ξυπνούσαν να τραβήξουν για το μεροκάματο, έλεγε ο ένας στον άλλον μέσα από την καρδιά τους μια φαρδιά καλημέρα και ξεκινούσαν για τον άρτον ημών τον επιούσιον».
Ο μικρός μεγαλώνει μέσα στην πολυμελή φαμίλια των πέντε παιδιών, ορφανός από πατέρα. Παράλληλα με το σχολείο αναγκάζεται να δουλέψει για να βοηθά τη μάνα και τις τέσσερις αδερφές του, κάνοντας όπως έλεγε «σφουγγαρίκι στους πλούσιους». Τη δουλειά μήτε τη φοβήθηκε, μα μήτε και ντράπηκε γι’ αυτήν.
Από εκείνα τα δύσκολα χρόνια είχε πολλές αναμνήσεις. «Θυμάμαι τη μάνα μου που μας έκοβε μία μικρή φέτα ψωμί, την έβρεχε και την πασπάλιζε με ζάχαρη ή κάποιες φορές την άλειφε με θρεψίνη και περιμέναμε πότε θα ’ρθει η Κυριακή να φάμε κρέας με μακαρόνια, μετά το κατηχητικό».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου