Κινδύνευσα να γράψω σαββατιάτικα για την Μάχη της Αμφιλοχίας και πως
κυριάρχησε και φέτος η μία εκδοχή της Ιστορίας, σαν να μην υπήρξε ποτέ η
άλλη. Όμως με έσωσε ένα κείμενο που διάβασα κι έτσι δεν θα μπω- ούτε
εγώ ούτε το site που με φιλοξενεί -στην δύσκολη θέση να πρέπει να μιλήσω
για ένα θέμα που το ευρετήριο της google έχει κατοχυρώσει πια, οριστικά
και αμετάκλητα, στους νικητές της ιστοριογραφίας.
Το κείμενο στο οποίο αναφέρομαι είναι εκείνο προς τον υπουργό Εσωτερικών Πάνο Σκουρλέτη από τον βαλτινό οικονομολόγο κ. Δημήτρη Μωραΐτης, ιδρυτή του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος & Ανωτάτης Οικονομικής Σχολής Αγρινίου, το οποίο το διάβασα εδώ στο agrinionews.gr. Θέμα του να επανέλθει το όνομα «Βάλτος» τουλάχιστον για το κομμάτι εκείνο του σημερινού δήμου Αμφιλοχίας που ταυτίζεται με την ιστορική Επαρχία Βάλτου όπως την ξέραμε.
Ο κ. Μωραΐτης έχει απόλυτο δίκιο για τις ιστορικές αναφορές της περιοχής, τους ήρωες και τους πνευματικούς ανθρώπους. Και δεν θέλω να πλατειάσει το σημερινό κείμενο, νομίζω ότι το μείζον πια είναι να βρεθεί ένας τρόπος, την ύστατη ώρα- την στιγμή που στους Χαλκιόπουλους ζουν δεν ζουν 500 άνθρωποι πλέον-, να ξαναζωντανέψει ο τόπος. Δεν ξέρω πως μπορεί να γίνει αυτό αλλά χρειάζεται κάτι κατεπείγον.
Καλός ο Καραϊσκάκης και ο Χατζόπουλος, όμως φίλος μου που ξέρει καλά την περιοχή μου λέει πως σε ένα μεγάλο αριθμό χωριών από Αμοργιανούς μέχρι τα όρια του Θυάμου φέτος υπάρχουν όλα κι όλα δύο νήπια! Για ποιον δήμο μιλάμε; Τα παιδιά της εφηβικής ηλικίας αρχίζουν και κατεβαίνουν επικίνδυνα κάτω από τα όρια που συγκροτούν κανονικό Γυμνάσιο ή Λύκειο. Δεν θα γίνει φέτος, θα γίνει του χρόνου. Ο τόπος ερημώθηκε. Το γιατί και το πώς είναι μια μεγάλη κουβέντα αλλά ο τρόπος που το φαινόμενο αυτό θα αναστραφεί είναι μια άλλη, ακόμη μεγαλύτερη.
Ο γράφων πρέπει να το ομολογήσει ότι έχει καταγωγή από τον Βάλτο όπως έχουν και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που σήμερα ζουν σε άλλο σημείο της Αιτωλοακαρνανίας, της Αθήνας, του Σίδνεϋ ή της Φραγκφούρτης. Ως εκ τούτου, δεν τίθεται θέμα προκατάληψης πια, ο Βάλτος έχει ένα υπέροχο τρόπο να σε κάνει να τον αφήνεις πίσω σου και να μην ξαναπατάς, όπως έχει κι έναν τρόπο να τον νοσταλγείς. Αρκεί να πω ότι το χωριό της μάνας μου, η Δρομίστα (εκεί που πήγαινα πριν τον Δεκαπενταύγουστο στην ηλικία που είναι τα παιδιά μου τώρα) είναι ένα χωριό ακατοίκητο πια, ένας έρημος τόπος…
Γ.Συμψηρής
Το κείμενο στο οποίο αναφέρομαι είναι εκείνο προς τον υπουργό Εσωτερικών Πάνο Σκουρλέτη από τον βαλτινό οικονομολόγο κ. Δημήτρη Μωραΐτης, ιδρυτή του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος & Ανωτάτης Οικονομικής Σχολής Αγρινίου, το οποίο το διάβασα εδώ στο agrinionews.gr. Θέμα του να επανέλθει το όνομα «Βάλτος» τουλάχιστον για το κομμάτι εκείνο του σημερινού δήμου Αμφιλοχίας που ταυτίζεται με την ιστορική Επαρχία Βάλτου όπως την ξέραμε.
Ο κ. Μωραΐτης έχει απόλυτο δίκιο για τις ιστορικές αναφορές της περιοχής, τους ήρωες και τους πνευματικούς ανθρώπους. Και δεν θέλω να πλατειάσει το σημερινό κείμενο, νομίζω ότι το μείζον πια είναι να βρεθεί ένας τρόπος, την ύστατη ώρα- την στιγμή που στους Χαλκιόπουλους ζουν δεν ζουν 500 άνθρωποι πλέον-, να ξαναζωντανέψει ο τόπος. Δεν ξέρω πως μπορεί να γίνει αυτό αλλά χρειάζεται κάτι κατεπείγον.
Καλός ο Καραϊσκάκης και ο Χατζόπουλος, όμως φίλος μου που ξέρει καλά την περιοχή μου λέει πως σε ένα μεγάλο αριθμό χωριών από Αμοργιανούς μέχρι τα όρια του Θυάμου φέτος υπάρχουν όλα κι όλα δύο νήπια! Για ποιον δήμο μιλάμε; Τα παιδιά της εφηβικής ηλικίας αρχίζουν και κατεβαίνουν επικίνδυνα κάτω από τα όρια που συγκροτούν κανονικό Γυμνάσιο ή Λύκειο. Δεν θα γίνει φέτος, θα γίνει του χρόνου. Ο τόπος ερημώθηκε. Το γιατί και το πώς είναι μια μεγάλη κουβέντα αλλά ο τρόπος που το φαινόμενο αυτό θα αναστραφεί είναι μια άλλη, ακόμη μεγαλύτερη.
Ο γράφων πρέπει να το ομολογήσει ότι έχει καταγωγή από τον Βάλτο όπως έχουν και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που σήμερα ζουν σε άλλο σημείο της Αιτωλοακαρνανίας, της Αθήνας, του Σίδνεϋ ή της Φραγκφούρτης. Ως εκ τούτου, δεν τίθεται θέμα προκατάληψης πια, ο Βάλτος έχει ένα υπέροχο τρόπο να σε κάνει να τον αφήνεις πίσω σου και να μην ξαναπατάς, όπως έχει κι έναν τρόπο να τον νοσταλγείς. Αρκεί να πω ότι το χωριό της μάνας μου, η Δρομίστα (εκεί που πήγαινα πριν τον Δεκαπενταύγουστο στην ηλικία που είναι τα παιδιά μου τώρα) είναι ένα χωριό ακατοίκητο πια, ένας έρημος τόπος…
Γ.Συμψηρής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου