Ο πρώτος drummer των Beatles ήταν ο Pete Best, το μεγαλύτερο 'what if' της ιστορίας, ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς, αν ένα πρωινό του '62 δεν του έλεγαν να περάσει απ' το λογιστήριο. Ή μάλλον απ' το δισκάδικο του Brian Epstein, του μάνατζερ των Beatles, όπου στον πάνω όροφο, σε ένα μικρό γραφειάκι, θα του ανακοίνωνε ότι απολύεται.
Ποτέ δεν ήμουν συνηθισμένος με την έννοια 'απόλυση' όταν μιλάμε για ένα συγκρότημα, ακούγεται υπερβολικά επαγγελματικό, με την πεζή έννοια του όρου, πολύ μακριά από αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως τέχνη. Είναι η τέχνη επάγγελμα;
Ε, λοιπόν δεν ξέρω, αλλά όταν αποφέρει εκατομμύρια, μπαίνει στην αγορά και παίζει κι αυτή με τους ίδιους κανόνες. Αναγκαστικά.
Μπήκε στο συγκρότημα όταν ακόμα λέγονταν Silver Beatles και τους γνώρισε ένα χρόνο νωρίτερα, όταν ακόμη λέγονταν The Quarrymen. Η μητέρα του Best, η Mo, είχε ανοίξει ένα πολύ προχωρημένο καφέ για τα δεδομένα του Liverpool των late 50s και εκεί ο John, o Paul και ο George άρχισαν να παίζουν τις πρώτες διασκευές τους μπροστά σε 25 άτομα -στην καλύτερη. Το 1960, λίγο πριν φύγουν για εμφανίσεις στο Αμβούργο ζήτησαν απ' τον Pete Best να μπει στη μπάντα τους, εκείνος δέχτηκε και κανονικά σε αυτό το σημείο θα έπρεπε να πούμε ότι "και τα υπόλοιπα είναι ιστορία", αλλά δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα.
Η ιστορία για τον Best σταμάτησε το '62, όταν τον αντικατέστησε ο Ringo Starr και ναι, τώρα μπορούμε να πούμε ότι "και τα υπόλοιπα είναι ιστορία". Γιατί οι Beatles μπορεί να πρόλαβαν να ηχογραφήσουν το πρώτο τους single, 'Love me Do' με τον Best στα drums, αλλά την ιστορία την έγραψαν με το που τον έδιωξαν. Δυστυχώς γι' αυτόν, ευτυχώς για όλους τους υπόλοιπους.
Η ανεπίσημη ιστορία λέει ότι τον ζήλευαν, επειδή τον προτιμούσαν τα κορίτσια απ' τους υπόλοιπους τρεις. Και μία ακόμη πιο ανεπίσημη ιστορία λέει ότι είχε θέμα με τα ναρκωτικά, ιστορία για την οποία πάντως οι Beatles αναγκάστηκαν το 1968 να έρθουν σε εξωδικαστικό συμβιβασμό μαζί του για ηθική βλάβη. Ήταν μια ιστορία που την ξεκίνησαν ο John και ο Ringo σε μια συνέντευξή τους στο Playboy το 1965 και από ό, τι φαίνεται, δεν ήταν και τόσο αλήθεια. Ή ακόμα κι αν ήταν, τα χάπια που έπαιρνε δεν του δημιουργούσαν πρόβλημα στις υποχρεώσεις του με το συγκρότημα. Αλλά έχουμε ακόμα μέχρι να φτάσουμε στο 1968.
Δες προς το παρόν πώς περιγράφει ο ίδιος την απόλυσή του και σκέψου ότι αν εσύ κι εγώ έχουμε στεναχωρηθεί, επειδή μας έχουν διώξει από μία δουλειά, αυτός πώς θα έπρεπε να νιώθει; Τι θα έπρεπε να κάνει; Να αυτοκτονήσει; Βασικά, ναι, το προσπάθησε το 1965, αλλά μισό πρώτα, τώρα είναι άλλο το θέμα μας, τώρα θα δούμε πώς περιγράφει την 16η Αυγούστου του 1962...........
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου