 |
Συγκλονίζουν οι μαρτυρίες των Ελλήνων ομήρων στα βουλγαρικά τάγματα εργασίας
|
Υποχρεώνονταν να σπάνε και να μεταφέρουν πέτρες για τη διάνοιξη δρόμων και σιδηροδρομικών γραμμών.
Η λέξη «ντουρντουβάκι» είναι παράφραση από τη βουλγάρικη λέξη που σημαίνει είτε τάγματα εργασίας είτε φαντάρος αγγαρείας. Η επιστράτευση του ανδρικού πληθυσμού ήταν ένα ακόμα ένα ακραίο μέτρο εξόντωσης του ελληνικού πληθυσμού στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Οι επιστρατευμένοι λάμβαναν ατομικές προσκλήσεις και ήταν υποχρεωμένοι να υπογράψουν ότι επιθυμούν να εργαστούν στη Βουλγαρία. Η στρατολόγηση ξεκίνησε με τους Έλληνες που είχαν γεννηθεί το 1921-1922 και σταδιακά επεκτάθηκε και σε άλλες ηλικίες. η Μηχανή του Χρόνου συνάντησε στο Δοξάτο της Δράμας τον Κώστας Χατζησπάσου.
Γεννήθηκε το 1921 και έζησε και τις τρεις βουλαρικές κατοχές στο χωριό του. Ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που άρπαξαν οι κατακτητές και τον έστειλαν στο Μόμτσιλγκραντ να σπάει πέτρες και να φτιάχνει δρόμους κάτω από αντίξοες συνθήκες.
Ο ίδιος θυμάται:
«Απάνθρωπα πράγματα, μέναμε σε κάτι τσαντίρια. Κάθε πρωί μας φώναζαν να ξεκινήσουμε τη δουλειά. Στριμωχνόμασταν σε μία στενή πόρτα για να βγούμε έξω. Ένας – ένας που έβγαινε έξω τον περίμενε ο Βούλγαρος με το φτυάρι και τον χτυπούσε».
 |
| Επέζησε από τα εφιαλτικά ντουρντουβάκια. Δεν τα ξέχασε ποτέ , ούτε και τους συγχωριανούς του που έμειναν για πάντα εκεί. Ο Κώστας Χατζησπάσου στεναχωριέται γιατί στα σχολεία τα παιδιά δεν διδάσκονται τίποτα για την βουλαρική κατοχή και τα βάσανα της γενιάς του |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου