Σαν σήμερα (29 Οκτ. 1986), «έφυγε» ο Μίμης Φωτόπουλος

«Και μετά θα κάαααθεσαι», είπε στο πανί με τη χαρακτηριστική μακρόσυρτη χροιά του και το άστρο του έλαμψε μονομιάς.
Ο λόγος για το ιερό τέρας της εθνικής μας κινηματογραφίας και αγαπημένο απ’ όλους ηθοποιό Μίμη Φωτόπουλο, τον άνθρωπο που ήταν άλλοτε στην αφρόκρεμα της χρυσής φουρνιάς του ελληνικού κινηματογράφου.
Μάγκας μεν, αλλά σοφός μάγκας, καθώς τα υποκριτικά του χαρίσματα πλαισιώνονταν από βαθιά μόρφωση, καλλιτεχνική παιδεία αλλά και πολιτικούς αγώνες, δίνοντας έτσι στην έννοια του καλλιτέχνη την πλήρη της σημασία.
Ο μεγάλος κωμικός που σκόρπισε απλόχερα γέλιο μέτρησε στην προσωπική του ζωή πίκρες, δοκιμασίες, αλλά και έντονες συγκινήσεις, ξεκινώντας τον βίο του ορφανός από πατέρα. Ο Φωτόπουλος βρήκε την κλίση του από μικρός στήνοντας παραστάσεις θεάτρου σκιών στην αυλή του σπιτιού του και σε πείσμα των χαλεπών καιρών, έμαθε βιολί και γαλλικά, ξοδεύοντας το πενιχρό του χαρτζιλίκι πάντα στα βιβλία.
Πολιτικοποιημένος και αγωνιστής, εντάχθηκε στις τάξεις του ΕΑΜ και θα βρεθεί έτσι στα Δεκεμβριανά του 1945 εξόριστος στο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα στην Αφρική. Μετά θα έρθει η θεατρική και κινηματογραφική επιτυχία, αν και για τον Φωτόπουλο η καλλιτεχνική του δουλειά δεν θα εξαντλούνταν εδώ, καθώς έγραφε, ζωγράφιζε και έφτιαχνε υπέροχα κολάζ φιλοτεχνώντας την εικόνα του ολοκληρωμένου δημιουργού…

Πρώτα χρόνια

Ο Δημήτρης «Μίμης» Φωτόπουλος γεννιέται στις 20 Απριλίου 1913 στη Ζάτουνα της Γορτυνίας σε μια φτωχή οικογένεια. Η παιδική του ηλικία θα σφραγιστεί από τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του, κάτι που ήρθε να κάνει ακόμα πιο δύσκολα τα πρώτα αυτά χρόνια της ζωής του. Σύντομα η οικογένεια θα βρεθεί να ζει στο Αίγιο, όπου και θα στήσει ο μικρός Μίμης με την παρέα του τις πρώτες παραστάσεις Καραγκιόζη στην αυλή του σπιτιού του. Το ίδιο θα κάνει και όταν θα μετακομίσει η φαμίλια στα Εξάρχεια των Αθηνών.
Μετά το σχολείο και παρά τις οικονομικές δυσκολίες, ο Φωτόπουλος θα βρεθεί να σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας, αν και το μικρόβιο της υποκριτικής είχε ήδη τρυπώσει για τα καλά μέσα του. Κι έτσι στο δεύτερο έτος εγκαταλείπει τις σπουδές του και βρίσκεται τώρα να φοιτεί στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (Βασιλικού Θεάτρου). Ο ίδιος πίστευε ότι έγινε καλός κωμικός λόγω της παιδικής του θλίψης αλλά και των τραγικών αναμνήσεών του από την έλευση των μικρασιατών προσφύγων το 1922.

ΔΕΙΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ...