Δήλωσε κάποτε ο Ουμπέρτο Εκο πως το Αύγουστο ειδήσεις δεν υπάρχουν.
Λάθος. Η Ελλάδα που στις μέρες μας τείνει να διαψεύδει ακόμα και…θέσφατα κι’αυτό το διέψευσε. Ήταν ο πιο «καυτός» και…περίεργος Αύγουστος των τελευταίων χρόνων.Ο πιο πολιτικά…πονηρός. Όπου μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης αν κάποιος λογικά θα ανέμενε πολιτική ηρεμία, ξαφνικά οι…κρατούντες επιδόθηκαν σε πρωτοφανείς αριστερόφρονες ιδεολογικές ταλαντώσεις.
Και ω! του θαύματος, κατακαλόκαιρο, θυμήθηκαν κληρώσεις για τη σημαία, κατάργηση εισαγωγικών, ξαναθυμήθηκαν τα 200 εκατομμύρια που χρωστούν τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, το 25% απομείωσης του ΑΕΠ που οι…επάρατες έως το 2014 έφεραν στη χώρα, τους πυροσβέστες που δεν προσελήφθησαν «εξ αιτίας Ν.Δ.-ΔΗΣΥ , λόγω αντίδρασής τους σε σχετικό στη Βουλή Νομοσχέδιο», τα δυόμιση εκατομμύρια ανασφάλιστων που τώρα, λέει, έχουν πρόσβαση σε νοσηλεία, ύστερα από κοινωνική μέριμνα της κυβέρνησης (Καλά αυτό «σύντροφοι» μην το ξαναπείτε.
Αυτό το πληρώνω εγώ με το 6% που μου κόψατε από την κύρια σύνταξη!) και άλλα πολλά. Ένα κρεσέντο επικοινωνισμού, ώστε –βρέ αδερφέ- να δείχνουμε και λίγο αριστεροί (!).. Μα το σοβαρότερο και λίαν επικίνδυνο ήρθε σαν αποκορύφωμα, πως δεν αποδέχεστε θυματοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων με ευθύνη κομμουνιστικών ολοκληρωτκών Σταλινικών καθεστώτων.
Δηλαδή, μήπως και οι Ναζί δεν ήταν τα ίδια…σκατά και χειρότεροι; Κι’αυτοί δεν εξολόθρευσαν εκατομμύρια ανθρώπους; Σύντροφοι, έχετε πει και έχετε …διαπράξει πολλά, μην το διαπράττεται κι’αυτό, μην επαναφέρετε στον λαό διαχωρισμούς, μην ξαναδιχάζετε τον κόσμο με αναφορές σε μνήμες και γεγονότα που η ελληνική πολιτεία έχει συμφιλιωτικά τακτοποιήσει εδώ και χρόνια.
Μ’αυτά και μ’αυτά ούτε προφίλ θα ενισχύσετε ούτε…κουκιά να περιμένετε. Ο,τι πια και να του πείτε, όσο κι’αν προσπαθήσετε…έχετε τελειώσει. Όσο ιστορικό ανασκάλεμα κι’αν κάνετε, πλέον άδικα κοπιάζετε. Τον κόσμο άλλα τον ενδιαφέρουν και όχι ό,τι συνέβη πριν περίπου έναν αιώνα. Επικαιρότητα, εκτός επικαιρότητας. Αναζήτηση…αριστερισμού. Συγκρίσεις, αναθέρμανση, αναβίωση, εξισώσεις ανάμεσα στον Ναζισμό και τον Σταλινισμό με προεκτάσεις και αναφορές στον κομμουνισμό.
Αυταπάτες η …εξαπάτηση; Με πρωτοστατούσα την ελληνική κυβερνώσα αριστερά (;), μάλλον σκόπιμη επαναφορά ενός θέματος που αποτελεί προσβολή στην ιστορική αυτογνωσία της Ευρώπης.
Υπάρχει εξήγηση;
Ναι υπάρχει. Η αριστερά από τον Λέο Μπλούμ, τον Ζαν Ζορές, τον Μιτεράν, τον Ολάντ, έχει αποδεδειγμένα κακές σχέσεις και συνήθως κατά την κυβερνητική διαχείριση φέρει κοινωνική επιδείνωση. Και ενώ ως αντιπολίτευση κινείται πάγια στον χρόνο του μέλλοντος, ως κυβέρνηση, μπροστά στα δύσκολα, αναβιώνει τον χρόνο του παρελθόντος, δηλαδή αυτό καθεαυτό το παρελθόν.
Πρόκειται για κάθε φορά οπορτουνιστική εκτροπή από την κοινωνική πραγματικότητα. Στην χιτλερική Γερμανία κινδύνευες αν είχες τέσσερις ιδιότητες: Η πρώτη αν ήσουν αντιφρονών η αντιστασιακός, Οι άλλες τρεις αν ήσουν Εβραίος, τσιγγάνος η ομοφυλόφιλος.
Στην Σταλινική Σοβιετική Ένωση αλλά και γενικότερα στα κομμουνιστικά καθεστώτα ο φόβος δεν είχε όρια. (Ακόμα και ο μέγας Σοστακόβιτς κοιμόταν εκτός σπιτιού επί μήνες με τα ρούχα, ώστε να μην ευτελιστεί στα παιδιά του σε περίπτωση σύλληψής του! με τις…πυτζάμες!).
Πρέπει να γίνει αντιληπτό πως στους μεν Ναζί κατίσχυε η βούληση της υπέρτατης Αρίας φυλής, στους δε Σταλινικούς η αντίληψη της λαοκρατίας ως ύψιστης Μαρξιστικής επιστημονικής νομοτέλειας. Από τη μια τα κρεματόρια κι’από την άλλη τα «γκουλάγκ» και οι εκκαθαρίσεις ακόμα και συντρόφων που είχαν πρωτοστατήσει στην Οκτωβριανή επανάσταση (Κεμένεφ, Ζινόβιεφ αλλά και διαφωνούντων όπως o Τρότσκι!). Τι να εξισώσουμε δηλαδή; «Σύντροφοι», δεν είναι ανιστόρητος όποιος θέλει να..ξεχάσει!.
Η ιστορία τα έχει πει και τα έχει γράψει. Εδώ η χώρα τσουρουφλίζεται, καίγεται κι’εμείς θα ξαναρχίσουμε κουβέντες για…εθνικοφροσύνες και…λαοκρατίες, για…ταγματασφαλίτες και…κατσαπλιάδες; Παρόλα αυτά, τελευταία, κάθε μέρα, μα κάθε μέρα από πλευράς κυβερνώντων και αποπροσανατολιστική αλλαγή αντζέντας.
Ανάμεσα στ’άλλα και σωρός από…μουχλιασμένα αριστερίστικα ιστροχτουρικά θεωρητικά παροχημένα στερεότυπα. «Σύντροφοι», μ’αυτά και μ’αυτά η Ελλάδα έχει πάθει, έχει υποφέρει. Ως αριστερά (;), κυρίως σ’αυτή στη χώρα, οφείλετε να έχετε τη δύναμη της διαχρονικής αυτογνωσίας, διότι έτσι βελτιώνονται τα πολιτικά υποκείμενα και όχι να χρησιμοποιείτε την αναζωγόνηση ενός διχασμού, προκειμένου να εκτρέψετε την αντζέντα από προβλήματα που έχουν να κάνουν με την αδυναμία να εκπληρώσετε το…ονειρεμένο…μέλλον που υποσχόσασταν όντας στη φάση της αντιπολίτευσης. Αυτό που σήμερα επιχειρείτε δεν είναι μόνον παράδοξο, αλλά και άκρως επικίνδυνο για την ίδια την Δημοκρατία μας.
Μην σκαλίζετε τη…θράκα. Μη βάζετε φωτιά στην ελληνική κοινωνία. Σαν να …γλεντάτε την δραματοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, να λειτουργείτε…ψυχαγωγικά και με ότι μη αντιμετωπίσιμο να εμπλουτίζετε το αφηγηματικό σας υλικό απέναντι στην καθημερινότητα με ανασκαλέματα .
Τι διάολο, αυτή η δημοσία ευθύνη είναι ανύπαρκτη για ό,τι συμβαίνει παραέξω στην ελληνικά κοινωνία; Είναι κυνισμός!. Δηλαδή ένας είναι ο δρόμος; Ο δρόμος της εξιλέωσης δια του μίσους απέναντι στους πρότερους αφού «κι’αυτοί τα ίδια έκαναν;». Δηλαδή αφού δεν έχουμε τίποτα άλλο να πούμε, ας επαναφέρουμε το μίσος της διαφοράς!.
Προφανώς και ηθελημένα δεν διαχωρίζετε τον αντίπαλο από τον…εχθρό. «Σύντροφοι», φτάνει.Μην πουλάτε άλλη …τρέλα, αμοραλισμό και μιθριδατισμό. Μην ψάχνετε άλλο για αφανείς…«ολετήρες!». Στερέψατε κι’αυτό είναι, δυστυχώς, το τελευταίο αφηγηματικό σας καταφύγιο; Φοβούμαι πως όχι!. Τι άλλο θ’ακούσωμε και θα δούν τα μάτια μας!.
Δυστυχώς δεν βάζουμε μυαλό. Που είναι εκείνος ο Μαξ Βέμπερ που μίλησε για το «Αιώνιο χθές»;
Αυτό που μας κατατρέχει και ως χώρα το έχουμε…πληρώσει. Πανάκριβα!..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου