Μακριά από το πολυτραγουδισμένο, πολυκάμαρο γεφύρι, που έστεψε εν τέλει τον Άραχθο, μακριά από τις ωραίες παραποτάμιες βόλτες και τον πλάτανο του Αλή, η Άρτα συνδέει το όνομά της με άλλους θρύλους. Εξίσου ενδιαφέροντες.
Τζουμέρκα και τεχνητή λίμνη Πουρναρίου στην πλάτη, αρτινός κάμπος και Αμβρακικός κόλπος στα πόδια·
Αν αυτή η πόλη περηφανεύεται για κάτι (μετά το γεφύρι) είναι η θέση της, στο κέντρο ενός νομού πλούσιου, γεμάτου εναλλαγές και σε απόσταση μιας – δυο ωρών το πολύ από Γιάννενα, Πρέβεζα, Λευκάδα, Αγρίνιο...
Και για την ιστορία της, βέβαια (σαν πολλά δεν μαζεύονται;). Ως πρωτεύουσα του δεσποτάτου της Ηπείρου κατ΄ αρχάς αλλά και σε τρομακτική άνθηση επί τουρκοκρατίας, η Άρτα στολίστηκε με λαμπρά οικοδομήματα και πρωταγωνίστησε στα εμπορικά, στρατιωτικά και οικονομικά δρώμενα για τουλάχιστον 6 αιώνες.
 |
| Η γειτονιά του Κάστρου (Ταμπακιάδες), με χαμηλά σπίτια και αυλές κολλημένα στο τείχος |
Για χρώματα κι αρώματα, ίντριγκες και δολοπλοκίες, απαγορευμένους έρωτες, φιλίες αδερφικές και μίση αβυσσαλέα. Για έναν πολύχρωμο, πολύοσμο κόσμο που βούιζε έως την απελευθέρωση, το 1881, κάτω από το επιβλητικό κάστρο και μετρούσε τον καιρό με τις τούρκικες ώρες κατά πώς όριζε το περίφημο ρολόι, το πρώτο μηχανικό με δίσκο στην οθωμανική αυτοκρατορία.
Τόνοι μπετόν, αντικατέστησαν την πέτρα, και πολυκατοικίες τα αρχοντικά, όπως σε κάθε ελληνική πόλη που (δεν) σέβεται τον εαυτό της.
Μα η ιστορία δεν κρύβεται! Στο γεφύρι ορίστηκαν τα σύνορα του ελληνικού κράτους όταν η Άρτα απελευθερώθηκε, νωρίτερα από την υπόλοιπη Ήπειρο. Αλλά και το ρολόι, το κάστρο, οι σπουδαίοι βυζαντινοί ναοί, που περιέργως δεν είναι γνωστοί, όλα τα μαρτυρούν!
 |
| ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΣΣΑ (Βυζαντινός ναός-μουσείο) |
Καμάρι όχι μόνο των Αρτινών, αλλά των Ελλήνων, η Παρηγορήτισσα, δίπλα στην πλατεία Σκουφά, την... «παραλία» των ντόπιων. Εξωτερικά θυμίζει... βυζαντινό παλάτι, εσωτερικά... δεν θυμίζει τίποτα (απ’ ό,τι έχεις δει μέχρι τώρα στη ζωή σου). Κίονες πάνω σε κίονες, υψώνονται θαρραλέα για να στηρίξουν τον τρούλο με τον Παντοκράτορα, που επιπλέον είναι και ψηφιδωτός.
Κακά τα ψέματα, αυτό μονοπωλεί το βλέμμα – ο ιδιαίτερος αρχιτεκτονικός τύπος, οι τοιχογραφίες, τα αναστηλωμένα κελιά έρχονται σε δεύτερη μοίρα όπως και οι θρύλοι που με μικρές παραλλαγές θέλουν τον πρωτομάστορα και το τσιράκι του νεκρούς, απ’ τη ζήλια του πρώτου για το αρχιτεκτονικό θαύμα του δεύτερου!
 |
Το κυνήγι των βυζαντινών ναών στην Άρτα δεν έχει τελειωμό μα αν ξεχωρίζει ένας ακόμη είναι σίγουρα ο Άγιος Βασίλειος της Αγοράς. Είναι από εκείνους που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν φτιάχτηκε από μάστορες ή κεντήστρες! Απίστευτα πυκνή κεραμοπλαστική διακόσμηση σε διάφορα σχέδια κι επιπλέον εφυαλωμένα (σμαλτωμένα) πλακίδια σε διάφορα χρώματα κάνουν τον ναό, και ειδικά την ανατολική του πλευρά, ένα εντυπωσιακό ψηφιδωτό από... πηλό.
Τζαμί βέβαια ούτε για δείγμα δεν έμεινε εντός πόλης από τα 4 που αναφέρει ο Εβλιγιά Τσελεμπί. Μονάχα εκείνο του Φαΐκ Πασά, κάποτε μέρος του Ιμαρέτ, στον δρόμο προς Πρέβεζα, που γίνεται σιγά σιγά... δέντρο.
Άγρυπνος φρουρός από την εποχή του Δεσποτάτου, το κάστρο. Καλοδιατηρημένο εξωτερικά όσο λίγα, φωτισμένο τις νύχτες και με ένα θεατράκι να φέρνει ως εδώ τους Αρτινούς κάθε τόσο. Κατά τ' άλλα, εγκατάλειψη. Ένα Ξενία (!) που καταρρέει, κι αγριόχορτα αλλά και μια πρόσφατη ελπίδα φροντίδας που το «επανεντάσσει» στους επισκέψιμους χώρους - έστω και τα Σαββατοκύριακα.
Έξω απ’ το τείχος του, αντίθετα, στην οδό Πέτα, η ζωή καλά κρατεί.
Χαμηλά, σεμνά σπίτια απολαμβάνουν τη σκιά του κι αυλίτσες που μοσχοβολούν λουλούδια και εσπεριδοειδή γαντζώνονται πάνω του. Κι αν συνεχίσεις ετούτη τη βόλτα και το περιζώσεις βλέπεις ξεκάθαρα τα τείχη της αρχαίας πόλης, της περιλάλητης Αμβρακίας, της φημισμένης για το πολεοδομικό της σύστημα, το δημοκρατικό της πολίτευμα και... τα γυναικεία της παπούτσια, τις αμβρακίδες!
 |
| Γνωστό ως Ιμαρέτ, το τζαμί του Φαΐκ Πασά λειτούργησε, περιέργως, ως ναός του Αγ. Ιωάννη |
Κάθε σπίτι, κάθε οικοδομή «πατάει» ένοχα πάνω σε αγκωνάρια αρχαία. Η Αμβρακία κοιμάται ακριβώς κάτω από τη σύγχρονη Άρτα και κάθε γκρέμισμα... μπορεί να την ξυπνήσει.
Το έμαθαν οι Αρτινοί όταν εντοπίστηκε ο ναός του Απόλλωνα κοντά στην πλατεία Κιλκίς, το Μικρό Θέατρο, το μικρότερο της Ελλάδας, στην Αγίου Κωνσταντίνου, το αρχαίο νεκροταφείο δίπλα στο Στάδιο.
Ο,τι θαυμαστό βρέθηκε -κι είναι πολλά- βρίσκεται τώρα στο νέο αρχαιολογικό μουσείο, δίπλα στο ποτάμι. Καλοστημένο κι όμορφο δίνει ακόμη έναν λόγο στην Άρτα για να περηφανεύεται.
Μια μεγάλη παρέα
Στα πόδια του πευκόφυτου λόφου της Περάνθης με την απίθανη θέα και μέσα στο ήδη «πράσινο» ημικύκλιο που σχηματίζει ο Άραχθος, παρτέρια με λουλούδια, νησίδες με λουλούδια, δέντρα που ριζώνουν έστω και σε μια χούφτα χώμα, πλατείες και πάρκα κάνουν τους επισκέπτες να μιλούν για μια πόλη ανθρώπινη, ωραία για να ζεις.
«Βάγιας» λένε συνωμοτικά οι ντόπιοι λες και το όνομα εμπνέει τη βλάστηση. Το επίθετο του παλιού δημάρχου γράφτηκε στην αρτινή ιστορία και συνείδηση με... πράσινα γράμματα αφού ήταν εκείνος που εξωράισε την πόλη, με χώρους αναψυχής και πεζοδρόμους ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του '80.
 |
Πάντα όμως με το χαμόγελο στα χείλη. Και δίνοντας χώρο και υποστήριξη στα τσικό των μουσικών, τους φοιτητές ενός ΤΕΙ που τείνει να γίνει θρύλος. Τέσσερις σχολές στο σύνολο μα είναι το πρωτότυπο τμήμα της παραδοσιακής και λαϊκής μουσικής που φέρνει φοιτητές από όλη την Ελλάδα και... επανάσταση στις ακαδημαϊκές μεθόδους διδασκαλίας! Τους μπάζει στη μουσική παράδοση και τους σκορπά στα κουτούκια και στις πλατείες, μεμονωμένους ή σε μπουλούκια, κάνοντας την Άρτα να βαδίζει εδώ και 12 χρόνια σε... δρόμους χιτζάζ και σαμπάχ!
Ούτια και βιολιά, κανονάκια και λύρες, κλαρίνα, ζουρνάδες και μπαγλαμάδες βγαίνουν από τις θήκες, αφήνονται σε δάχτυλα και χείλη νεανικά και κάνουν αυτό που μόνο με μεράκι κι αγάπη μπορείς να κάνεις: σύγχρονη την παράδοση.
Αυτή τη μάχη δίνει τώρα η Άρτα. Να κρατήσει το ΤΕΙ. Και το Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων βέβαια. Φοιτητές και νεοσύλλεκτοι είναι «η ψυχή» της μεγάλης αρτινής παρέας. Μαζί τους μπλέκονται κι άλλοι, ηθοποιοί όπως εκείνοι της ομάδας Α.Θ.Ο.Α, σπουδαίοι μουσικοί που έρχονται ως καθηγητές ή… ως φίλοι, ακόμη και οι υπερήλικες νοσταλγικοί τροβαδούροι της Αρτινής κομπανίας.
Και κάπως έτσι η αιωνίως ιδιαίτερη ηπειρώτικη πόλη μένει ζωντανή και θελκτική. Εντάξει, δεν λέμε ότι είναι κι η ομορφότερη πόλη του κόσμου. Αλλά μέσα στην ιστορική της σπουδαιότητα, δείχνει ανάλαφρη. Χαλαρή, φιλική, ματζόβολη. Εκπέμπει μια γλύκα, ρε παιδί μου, σαν τους Αρτινούς. Κι αυτό, καμιά φορά, φτάνει.
Κείμενο: Ολγα Χαραμή
Φωτογραφίες: Ηρακλής Μήλας
ΑΠΟ
 |
| www.thetravelbook.gr |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου