 |
| Ο Μαραντόνα της Αργεντινής, της Καμόρα, της Μπόκα, των δαιμόνων, της Μπαρτσελόνα, των γυναικών, των πάγκων, των εκατομμυρίων οπαδών: 55 χρόνια σε 15.000 λέξεις. Και λίγες είναι |
"Είμαι άσπρος ή μαύρος. Ποτέ δεν ήμουν γκρι". Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα εξηγεί με δύο προτάσεις γιατί λατρεύτηκε όσο κανείς άλλος, τα 55 χρόνια που περπατάει στη Γη
που ακροβατεί σε ένα τεντωμένο σχοινί μεταξύ ενός κόσμου γεμάτου λάμψη
(άσπρο) και μιας σκοτεινής κόλασης γεμάτη δαίμονες (μαύρο). Μια θεότητα
που φροντίζει να δείχνει το θνητό του πρόσωπο κάθε φορά που οι προβολείς
χαμηλώνουν. Αυτή είναι άλλωστε η μεγάλη συζήτηση γύρω από το όνομα του.
Όχι για το αν ήταν ο καλύτερος (ήταν), αλλά για το αν είναι τελικά
κέρδισε τη θέση που άξιζε στην πυραμίδα της θρησκείας που ονομάζεται
ποδόσφαιρο.
Για κάποιους είναι ο ένας. Ο
μοναδικός. Ο θεός. Για άλλους είναι απλά ο σύγχρονος Αδάμ. Αυτός που τα
είχε όλα, αλλά δάγκωσε το μήλο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αφού το
δάγκωσε, έκανε κοντρόλ και άρχισε να ντριμπλάρει. Τους πάντες.Αυτός είναι ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Και αυτό είναι το αφιέρωμα του Sport24.gr για τα 55α γενέθλια του. Διαβάστε στις επόμενες 15.000 λέξεις.....
τα μεγαλύτερα κεφάλαια της ζωής του γραμμένα από τους Ηλία Ευταξία, Βαγγέλη Σταματόπουλο, Θανάση Κρεκούκια, Αλέξανδρο Λοθάνο και Θοδωρή Ρούσσο.
Του Βαγγέλη Σταματόπουλου
Ο Μαραντόνα της Μπόκα
Το πατρικό όνειρο και ο... ανταγωνισμός που συνέθεσαν τη γέννηση του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Με τον μανδύα της Μπόκα ΤζούνιορςΟ Ντιέγκο Μαραντόνα έκανε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Αρχεντίνος Τζούνιορς πριν καν συμπληρώσει 16 χρόνια ζωής (στις 20 Οκτωβρίου 1976), με το μαγικό του αριστερό πόδι και τις εκπληκτικές του ικανότητες με τη μπάλα στα πόδια να του ανοίγουν πολύ νωρίς τις πόρτες της ποδοσφαιρικής επιτυχίας, και μετά από πέντε χρόνια εντυπωσιακών επιδόσεων είχαν όλοι συνειδητοποιήσει πως ήταν πανέτοιμος για ακόμα πιο μεγάλο βήμα. Τα 115 γκολ του σε 176 εμφανίσεις του με την Αρχεντίνος αποτέλεσαν "μαγνήτη" για μεγάλους συλλόγους σε όλο τον κόσμο ώστε να τον εντάξουν στο δυναμικό τους, με την υπόθεση της μεταγραφής του να εξελίσσεται σε πολύκροτο σίριαλ.
Μπαρτσελόνα, Γιουβέντους και Νάπολι ήταν μερικές μόνο από τις ευρωπαϊκές ομάδες που έσπευσαν να αγοράσουν τα δικαιώματά του αντιμετωπίζοντάς τον ως μία ατόφια ποδοσφαιρική φλέβα χρυσού ενώ η Ρίβερ Πλέιτ είχε κάνει το πιο εντυπωσιακό μπάσιμο, προσφέροντάς του ένα συμβόλαιο που θα τον έκανε τον πλέον ακριβοπληρωμένο παίκτη στην ιστορία της. Οι σειρήνες ήταν δελεαστικές, παρόλα αυτά ο 21χρονος τότε Ντιέγκο έκλεισε τα αυτιά του καθώς στο μυαλό και στην καρδιά του υπήρχε μόνο μία ομάδα: η Μπόκα Τζούνιορς. Ήταν η ομάδα που λάτρευε ο συνονόματος πατέρας του οπότε το να φορούσε το μπλε και κίτρινο χρώμα της ήταν κάτι σαν πεπρωμένο για αυτόν από το οποίο δεν μπορούσε (και δεν ήθελε) να ξεφύγει.
O ίδιος εξηγεί αυτή την απίστευτη έλξη με τη Μπόκα αλλά και τους λόγους που απέρριψε μία σούπερ πρόταση της Ρίβερ Πλέιτ, μέσα από την αυτοβιογραφία του: "Πάντα ήξερα ότι η Μπόκα θα ήταν κάτι το ξεχωριστό για μένα, όλοι στο σπίτι μου την υποστήριζαν. Οι οπαδοί της είχαν σηκωθεί όρθιοι και με χειροκροτούσαν όταν είχα πετύχει τέσσερα γκολ κόντρα στον γκολκίπερ τους, Γκάτι. Η προσφορά της Ρίβερ ήταν ενδιαφέρουσα αλλά από εκεί που καταγόμουν εγώ, οι καρδιές μας άνηκαν στη Μπόκα. Θυμάμαι να περπατώ ένα απόγευμα με τον πατέρα μου και να μου λέει "Ντιεγκίτο, ξέρεις τι σκεφτόμουν χθες το βράδυ; Θα ήταν ωραίο να σε δω να παίζεις με τη φανέλα της Μπόκα κάποια ημέρα, εσύ στο Bombonera και η οικογένειά σου να πανηγυρίζει τα γκολ σου".
Δεν πήγα στη Ρίβερ γιατί δεν θα υπήρχε ανταγωνισμός
Τα χρήματα που θα έπαιρνα από τη Ρίβερ ήταν εξαιρετικά αλλά είχα ήδη αποφασίσει. Αν πήγαινα στη Ρίβερ, αυτό θα σήμαινε το θάνατο του ανταγωνισμού στην ποδοσφαιρική Αργεντινή γιατί ήταν ήδη μία εκπληκτική ομάδα και με τη δική μου προσθήκη ουδείς θα ήταν σε θέση να τη σταματήσει. Η Ρίβερ είχε Πασαρέλα, Γκαγιέγο, Μέρλο, Αλόνσο, Χότα Χότα Λόπεθ. Την ίδια ώρα η Μπόκα αιμορραγούσε μέχρι θανάτου, στη χειρότερη σεζόν ολόκληρης της ιστορίας της, με τον Οσβάλντο Ρατίν για προπονητή. Ήταν μία αλλόκοτη κατάσταση: η Ρίβερ που είχε όλα τα χρήματα δεν ήταν μέσα στην καρδιά μου και η Μπόκα που δεν είχε χρήματα ήταν το πάθος μου. Μέσα σε αυτό το χάος πήγα στη Μαρ ντελ Πλάτα με την Αρχεντίνος Τζούνιορς για να παίξω στο Gold Cup κόντρα στη Ρίβερ. Τότε όλοι ήξεραν πως θα πέθαινα για τη Μπόκα και δεν σταμάτησαν να προσβάλλουν εμένα και τη μητέρα μου σε όλο το ματς!Όμως στο τέλος, παρότι χάσαμε, ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Είχα πάρει αυτό που ήθελα: έστειλα το μήνυμα στη Ρίβερ πως δεν τους ήθελα καθόλου. Ο πρόεδρος της Αρχεντίνος, Πρόσπερο Κονσόλι, με λάτρευε αλλά εκείνη τη στιγμή ήθελε να με σκοτώσει! Είχε ζητήσει από τη Ρίβερ 13.000.000 δολάρια που ήξερε πως θα πάρει, αλλά με τη Μπόκα; Σε καμία περίπτωση... Ήταν επίσης ένα ακόμα περιστατικό που με έκανε 100% σίγουρο ότι θα πάω στη Μπόκα. Μία Τρίτη τον Φεβρουάριο του '81 προσκάλεσα την Κλαούντια και μερικούς συγγενείς για να δω τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Παίδων μεταξύ της Ίντερ και της ακαδημίας της βολιβιανής Ταχουίτσι στο "Monumental", το γήπεδο της Ρίβερ.
Η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη και όταν φτάσαμε στις θέσεις των επισήμων ένας άνδρας φώναξε: "Εσύ και η φίλη σου μπορείτε να κάτσετε αλλά δεν υπάρχει χώρος για τους υπόλοιπους. Εάν θέλετε, μπορούν να κάτσουν σε άλλη θύρα". Δεν μου άρεσε αλλά το αποδέχτηκα γιατί δεν ήθελα να κάνω φασαρία. Αφού όμως κάτσαμε στα VIP, μετά από μερικά λεπτά μερικοί παράγοντες της Ρίβερ φώναξαν από πίσω μου: "Τι κάνεις εδώ bostero (σ.σ υποτιμητικός όρος με τους οποίους αναφέρονται οι οπαδοί της Ρίβερ σε αυτούς της Μπόκα, υπονοώντας πως είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας); Γύρισα. Ήθελα να τους σκοτώσω. Αρχίσαμε να παίζουμε μπουνιές και μας πέταξαν έξω εμένα και την Κλαούντια. Το τελευταίο πράγμα που τους φώναξα, πριν καθήσω μαζί με τους υπολοίπους στις εξέδρες, ήταν κάτι που ήξερα ήδη: "Δεν θα ξανάρθω ποτέ σε αυτό το σύλλογο! Το ορκίζομαι: ποτέ ξανά"!
Τελικά το πολυθρύλητο deal μεταξύ Αρχεντίνος και Μπόκα ολοκληρώθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1981 και πέρα από τα 4.000.000 δολάρια που δόθηκαν από τους "Xeneizes", έξι συνολικά ποδοσφαιριστές ακολούθησαν το αντίθετο δρομολόγιο: οι Σάντος, Ροτόντι, Σαλίνας, Σανάμπρια Μπορντόν και Ραντάτσο. Η Μπόκα θεώρησε μάλιστα τόσο ξεχωριστό το γεγονός ώστε να οργανώσει το ίδιο βράδυ φιλικό με την Αρχεντίνος Τζούνιορς, με τον νεαρό Ντιεγκίτο να παίζει στο πρώτο ημίχρονο με την παλιά του ομάδα και στο δεύτερο ημίχρονο με τη Μπόκα Τζούνιορς. Το φιλικό εκείνο έληξε 3-2 υπέρ της Αρχεντίνος, με τον Μαραντόνα να σκοράρει κόντρα στην πρώην ομάδα του με πέναλτι, ενώ δύο ημέρες αργότερα πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στο "Bombonera", με τη Μπόκα να επικρατεί με 4-1 της Ταγέρες και τον ίδιο να σημειώνει δύο τέρματα.
Ακολούθησε ένας τραυματισμός που τον κράτησε εκτός δράσης για τέσσερις αγωνιστικές όμως επέστρεψε δριμύτερος και στις 10 Απριλίου του 1981 έλαμψε στο πρώτο του Superclásico απέναντι στη Ρίβερ Πλέιτ στο "Bombonera": σε ένα ματς που οι "Γενοβέζοι" θριάμβευσαν με 3-0 και ο Μαραντόνα πέτυχε το ένα από τα τρία τέρματα ύστερα από εκπληκτική ντρίμπλα πάνω στους Ταραντίνι και Φιγιόλ. Παρά το γεγονός πως η σχέση του με τον προπονητή Σίλβιο Μαρτζολίνι δεν ήταν καθόλου καλή, ο Μαραντόνα είχε απολογισμό 28 τερμάτων σε 40 παιχνίδια με την Μπόκα και στο τέλος πανηγύρισε το πρωτάθλημα Apertura του 1981.
Κάπου εκεί όμως ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την αποχώρηση του Μαραντόνα από την ομάδα που λάτρευε παθολογικά, όχι με δική του ευθύνη αλλά εξαιτίας της απελπιστικής κατάστασης στην οποία βρίσκονταν τα ταμεία του συλλόγου. Η Μπόκα ήταν ανήμπορη να κρατήσει ένα παίκτη της κλάσης του καθώς μετά την απόκτησή του με τη μορφή δανεισμού έναν χρόνο πριν δεν είχε την οικονομική ευρωστία για να ολοκληρώσει τη συμφωνία με κανονική μεταγραφή και έτσι είχε γίνει κατανοητό από όλους πως το επόμενο βήμα του θα γινόταν στην Ευρώπη. Το είχε καταλάβει τόσο ο ίδιος όσο και η ομάδα πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος, παρόλα αυτά οι φίλαθλοι αισθάνονταν πληγωμένοι και εκείνη την εποχή αντιμετώπισαν τον ίδιο και τους γονείς του ως προδότες.
Σαν να γεννάς μετά από εγκυμοσύνη 14 μηνών
Η αγάπη του πάντως για την ομάδα ήταν τέτοια που στο μυαλό του υπήρχε πάντα η σκέψη της επιστροφής στη δύση της καριέρας του εκεί που πρωτολατρεύτηκε ως επίγειος θεός και αυτή η επιστροφή έλαβε χώρα το 1995. Έχοντας πληγωθεί από το σκάνδαλο ντόπινγκ στο οποίο ήταν πρωταγωνιστής στο Μουντιάλ των ΗΠΑ το "χρυσό παιδί" του αργεντίνικου ποδοσφαίρου γύρισε στα πάτρια εδάφη και στις 7 Οκτωβρίου του 1995 η οικογένεια της Μπόκα άνοιξε και πάλι την αγκαλιά της για να τον δει να αγωνίζεται στο 1-0 απέναντι στην Κολόν, σε ένα ματς που οι οπαδοί των "Γενοβέζων" έστησαν πάρτι προς τιμή ανάβοντας αμέτρητα καπνογόνα στις εξέδρες."Για μένα, το να επιστρέφω στη Μπόκα μετά από όσα είχαν συμβεί το καλοκαίρι του 1994 στο Μουντιάλ, ήταν σαν να γεννάς μετά από εγκυμοσύνη 14 μηνών. Ήθελα να φέρω λίγη χαρά στον κόσμο της ομάδας, ήθελα να ακούσω για μία ακόμα φορά στις γειτονιές του Μπουένος Άιρες να τραγουδούν το "Έλα, ας πάμε στο στάδιο γιατί παίζει ο Ελ Ντιέγκο". Δεν ήθελα όμως να κοροϊδεύω κανέναν και έτσι συμφώνησα να υπογράψω συμβόλαιο σε συνάρτηση με τις εμφανίσεις μου. Αν δεν απέδιδα, δεν θα πληρωνόμουν", ανέφερε σχετικά στην αυτοβιογραφία του ο "Πίμπε Ντ'Όρο".
Στη δεύτερη θητεία του στον σύλλογο του Μπουένος Άιρες ο Μαραντόνα έπαιξε συνολικά σε 30 ματς και σκόραρε 7 φορές, με το τελευταίο επαγγελματικό παιχνίδι του να είναι κόντρα στη Ρίβερ στο "Monumental" στις 25 Οκτωβρίου 1997. Εκτός φόρμας και με τη Μπόκα να βρίσκεται πίσω στο σκορ στο ημίχρονο με 1-0 ο Μαραντόνα ζήτησε να γίνει αλλαγή. Ένας νεαρός παίκτης που η Μπόκα είχε πάρει επίσης από την Αρχεντίνος Τζούνιορς αντικατέστησε τον επονομαζόμενο "El Diez" και αυτός δεν ήταν άλλος από τον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε, το νέο αστέρι που άρχιζε σιγά σιγά να ανατέλλει, με το φινάλε να μάλιστα να βρίσκει την ομάδα του Μαραντόνα να κάνει την ανατροπή και να νικάει 2-1 μέσα στο "Monumental".
Θαρρείς και ο θεός του ποδοσφαίρου δεν ήθελε να αποχωρήσει ένα από τα πιο προικισμένα παιδιά του με την άσχημη γεύση της ήττας στο στόμα. Λίγες ημέρες αργότερα ήρθε το οριστικό και τελεσίδικο αντίο από τον Μαραντόνα, ο οποίος ανήμερα των 37ων γενεθλίων του (30 Οκτωβρίου 1997) ανακοίνωσε πως κρεμάει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Όσον αφορά για τη σχέση πάθους και λατρείας με τη Μπόκα, ο Αργεντινός σούπερ σταρ την περιέγραψε ανάγλυφα πριν από λίγους μήνες, στο πλαίσιο συνέντευξής του στην "Olé" και με αφορμή την επιστροφή του Κάρλος Τέβες στην ομάδα: "Θέλετε να είμαι ειλικρινής μαζί σας; Τώρα θα έδινα το ένα μου χέρι για να μπορούσα να παίξω στο πλευρό του Τέβες στη Μπόκα. Τι σημαίνει για μένα να πηγαίνω στο Bombonera για να βλέπω τη Μπόκα να παίζει; Κάθε φορά που πηγαίνω εκεί για να δω την ομάδα της καρδιάς μου, αισθάνομαι σαν να πηγαίνω να συναντήσω τον Πάπα Φραγκίσκο".
Του Θανάση Κρεκούκια
Ο Μαραντόνα της Μπαρτσελόνα
Ο Μαραντόνα μπορεί να έμεινε μόνο δυο χρόνια στην Μπαρτσελόνα, όμως το πέρασμά του από εκεί σε καμία περίπτωση δεν πέρασε απαρατήρητο. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί κάτι τέτοιο όταν μιλάμε για τον Θεό του ποδοσφαίρου; Ο Ντιέγο μπορεί να μην είχε στεφθεί ακόμα βασιλιάς του κόσμου (κάτι που θα συνέβαινε το 1986, τότε που ανελήφθη εις τους ουρανούς), ήταν όμως το μεγάλο ανερχόμενο αστέρι του αθλήματος σε παγκόσμια κλίμακα. Η πρώτη του συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο, το 1982 στην Ισπανία, δεν μας πρόσφερε αυτά που περιμέναμε, αφού ο "πίμπε" αποβλήθηκε στο ματς με την Βραζιλία και γενικότερα κινήθηκε σε πολύ χαμηλά επίπεδα, οι "μπλαουγκράνα" όμως είχαν αποφασίσει να τον εντάξουν στο δυναμικό τους. Τα περισσότερα από 4 εκατομμύρια σημερινά ευρώ που πλήρωσαν οι Καταλανοί ήταν ποσό αμύθητο για την εποχή και φυσικά διέλυσε το παγκόσμιο ρεκόρ της ακριβότερης μεταγραφής στην ιστορία του ποδοσφαίρου που ανήκε μέχρι τότε στη μετακίνηση του Πάολο Ρόσι το 1976 από την Γιουβέντους στην Βιτσέντζα (2.5 εκ. ευρώ). Τα χρήματα μοιράστηκαν ανάμεσα στην Αρχεντίνος Τζούνιορς (δυο τρίτα) και την Μπόκα (ένα τρίτο) και ο Ντιέγο ξεκίνησε έτσι την ευρωπαϊκή του "περιπέτεια".
Σε αυτές τις δυο σεζόν, ο Μαραντόνα έπαιξε σε 58 επίσημα παιχνίδια πετυχαίνοντας 38 τέρματα, το οποίο αν το δει κανείς ψυχρά - χωρίς να γνωρίζει τί και πώς - είναι άκρως εντυπωσιακή επίδοση για ένα καθαρόαιμο "δεκάρι". Και όμως, οι συνθήκες και οι συγκυρίες δεν ευνόησαν σε καμία περίπτωση τον Αργεντίνο, αφού οι ατυχίες ήταν συνεχόμενες και πολύ σοβαρές, τόσο που απείλησαν την ίδια την καριέρα του. Ο "πελούσα" πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την "μπλαουγκράνα" φανέλα στις 4 Σεπτεμβρίου του 1982 στο "Μεστάγια", με αντίπαλο τη Βαλένθια. Σε εκείνο το ματς πέτυχε το πρώτο του τέρμα, όμως η Μπάρτσα ηττήθηκε 2-1. Δέκα μέρες αργότερα ήρθε το πρώτο χατ-τρικ απέναντι στον Απόλλωνα Λεμεσού, στην πρώτη φάση του Κυπέλλου Κυπελλούχων (τελικό σκορ 8-0). Ακολούθησαν ακόμη δυο τέρματα στη δεύτερη φάση της διοργάνωσης μέσα στο Βελιγράδι εναντίον του Ερυθρού Αστέρα (εκ των οποίων το ένα πραγματικό αριστούργημα). Ο Ντιέγο έδειχνε να βρίσκει τον ρυθμό του και να προσαρμόζεται χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα στην καινούργια του ομάδα, όταν στις 16 Δεκεμβρίου η είδηση έσκασε σαν βόμβα. Ο "πίμπε" είχε διαγνωστεί με ηπατίτιδα και κινδύνευε να χάσει ολόκληρη την υπόλοιπη σεζόν!
Το ιατρικό επιτελείο της Μπαρτσελόνα έπεσε πάνω στον Αργεντίνο και οι θεραπείες στις οποίες υποβλήθηκε έφεραν αποτέλεσμα, αφού επανήλθε στην αγωνιστική δράση τρεις μήνες αργότερα, στις 12 Μαρτίου του '83, σε ένα ματς με αντίπαλο την Μπέτις. Η απουσία του για 14 ολόκληρες αγωνιστικές, είχε σαν αποτέλεσμα να χαθεί το τρένο του τίτλου στην Πριμέρα, έναν τίτλο που κατέκτησε τελικά η Αθλέτικ, με τους "μπλαουγκράνα" να τερματίζουν στην τέταρτη θέση. Τέσσερις μέρες μετά την επανεμφάνισή του, η Μπάρτσα αποκλείστηκε από το Κυπελλούχων με το εκτός έδρας γκολ της Αούστρια Βιέννης στο "Καμπ Νόου", σε ένα παιχνίδι στο οποίο αγωνίστηκε ο Ντιέγο, χωρίς όμως να μπορέσει να βοηθήσει ιδιαίτερα την ομάδα του, αφού ήταν φανερά ανέτοιμος. Η σεζόν πάντως τελείωσε με δυο τίτλους για τους Καταλανούς. Πρώτα ήρθε το Κύπελλο Ισπανίας απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο τελικός διεξήχθη στην "Ρομαρέδα" της Σαραγόσα και οι Καταλανοί πήραν το τρόπαιο, νικώντας 2-1 τους "μερένγκες" με το εκπληκτικό γκολ του Μάρκος Αλόνσο στο τελευταίο λεπτό της συνάντησης. Ακολούθησε ο διπλός τελικός του ισπανικού Λιγκ Καπ (μιας διοργάνωσης που πλέον δεν υπάρχει) με την σημαντικότερη στιγμή που έζησε ο Μαραντόνα στην Ισπανία.
Βίντεο: Δυο εκπληκτικά γκολ του Μαραντόνα με την φανέλα της Μπαρτσελόνα. Το πρώτο εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης, με το οποίο κέρδισε το αυθόρμητο χειροκρότημα του "Μπερναμπέου" και το δεύτερο απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα, στο Βελιγράδι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου