Όταν υπάρχει «μπάσιμο» πουλιών από την προηγούμενη νύχτα, οι πλαγιές με τις ξερικές ελιές στα ακρωτήρια, θα… κρύβουν τρυγόνια και όλες τις υπόλοιπες ώρες μέχρι το απόγευμα.
κείμενο ΑΡΙΣ ΧΕΛΑΣ
Τώρα που τα διαβατάρικα τρυγόνια άρχισαν να περνούν από τους κάβους της Μεσσηνίας και της Λακωνίας, το «περπατητό» κυνήγι μέσα στα λιόδεντρα των λόφων γίνεται πάλι μία πραγματικότητα…
Και είναι ένα κυνήγι όλο ένταση, με όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση και τους παλμούς στο κόκκινο, που δεν θυμίζει σε τίποτα το στατικό κυνήγι των τρυγονιών στα καρτέρια.
Αν κάτσω να αναλογιστώ τις ώρες που έχω περπατήσει ανάμεσα στα λιοστάσια, ψάχνοντας για τρυγόνια μέσα στο λιοπύρι του Σεπτέμβρη, θα χάσω τον λογαριασμό…
Και είναι ένα κυνήγι όλο ένταση, με όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση και τους παλμούς στο κόκκινο, που δεν θυμίζει σε τίποτα το στατικό κυνήγι των τρυγονιών στα καρτέρια.
Αν κάτσω να αναλογιστώ τις ώρες που έχω περπατήσει ανάμεσα στα λιοστάσια, ψάχνοντας για τρυγόνια μέσα στο λιοπύρι του Σεπτέμβρη, θα χάσω τον λογαριασμό…
Όμως, κρατάω ανεξίτηλη στο μυαλό μου τη φιγούρα των πουλιών καθώς φτεροκοπούν ανάμεσα στα ανοίγματα των δέντρων, αλλά και εκείνο το συννεφάκι από πούπουλα που παίρνει απαλά ο αέρας, κάθε φορά που η τουφεκιά τα προλαβαίνει λίγο πριν χαθούν…
Νωρίς το χάραμα, τα πολλά τουφέκια που βρίσκονται στα παραδοσιακά καρτέρια των υψωμάτων, «ανεμίζουν» συνεχώς τα τρυγόνια. Όμως, αυτό είναι μόνο ένα «κομμάτι» του κυνηγιού των τρυγονιών, τώρα στα περάσματα του Σεπτέμβρη…
Όταν υπάρχει «μπάσιμο» πουλιών από την προηγούμενη νύχτα, τα τρυγόνια σε καμία περίπτωση δεν χάνονται μόλις τελειώσουν οι ώρες του καρτεριού. Οι πλαγιές με τις ξερικές ελιές στα ακρωτήρια, ειδικά αν έχουν την «πολυτέλεια» να αγναντεύουν θάλασσα, θα… κρύβουν τρυγόνια και όλες τις υπόλοιπες ώρες, μέχρι να πέσει η νύχτα και τα πουλιά σηκωθούν για να συνεχίσουν το ταξίδι τους.
Βέβαια, οι περισσότεροι κυνηγοί σταματούν μόλις ο καυτός ήλιος ανέβει ψηλά, και σταματήσει η κινητικότητα των τρυγονιών στα καρτέρια…
Για όσους περπατάνε, όμως, τότε μπορεί να αρχίζουν και οι καλύτερες ώρες μίας κυνηγετικής ημέρας: από τις 10 – 11 το πρωί και έπειτα, τα διαβατάρικα τρυγόνια παύουν να μετακινούνται, και μπορεί να μείνουν ακίνητα για ώρες στο έδαφος ή σε ένα ξερόδεντρο, μέχρι κάποιος να τα πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής!
Οι πλαγιές με τις ξερικές ελιές που είναι σε λαχίδες με πέτρες και ξερά χόρτα, ειδικά στα ακρωτήρια, έρχονται πρώτες στις προτιμήσεις των πουλιών.
Αν, μάλιστα, υπάρχουν διάσπαρτα και άλλα δέντρα που προσφέρουν ίσκιο, όπως αγκορτσές ή πουρνάρια, ακόμα καλύτερα…
Τις περισσότερες φορές, ειδικά αν οι ελιές είναι κοντές και πυκνές, τα τρυγόνια κάθονται στη ρίζα τους, πάνω στο χώμα. Εκεί, απολαμβάνουν τη σκιά του κορμού, ιδιαίτερα τα μεσημέρια που η ζέστη είναι έντονη.
Αντίθετα, όταν το έδαφος είναι επίπεδο σε μεγάλη έκταση και οι ελιές πιο μεγάλες και πυκνές, όπως στη Μεσσηνία, τα πουλιά κάθονται στα πρώτα κλαδιά, κοντά στα πιο χοντρά «μάτια» του δέντρου (ίσως γιατί αισθάνονται πως λόγω του επίπεδου εδάφους, μπορούν να γίνουν αντιληπτά από μακριά).
Σε αντίθεση με όσα πιστεύουν αρκετοί κυνηγοί, τα τρυγόνια δεν σηκώνονται με τις τουφεκιές, ακόμα και αν αυτές πέσουν σε κοντινή απόσταση!
Και αν το περπάτημα του κυνηγού είναι αθόρυβο και προσεκτικό, συχνά θα ακούσει…το φτερό τους λίγα, μόλις, μέτρα από την κάννη του όπλου του.
Όμως, ο χρόνος που θα δώσουν αυτά τα πουλιά είναι μικρός, απελπιστικά ελάχιστος για τους περισσότερους, ενώ δύσκολα παρέχεται ευκαιρία για δεύτερες και τρίτες τουφεκιές.
Τότε, ένα μικρό σκύψιμο του κορμιού κάτω από τα κλαδιά, μπορεί να προσφέρουν καλύτερη ορατότητα και…μερικά, επιπλέον, δευτερόλεπτα για το πάτημα της σκανδάλης!
Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα ανοιχτά τσοκ είναι η ιδανικότερη επιλογή (ειδικά ο κύλινδρος και – οριακά - τα τέσσερα άστρα).
Σε αντίθεση, πάντως, με πολλούς που προτιμούν τα 9άρια σκάγια γι’ αυτά τα «περπατητά» κυνήγια, εγώ ποτέ δεν χρησιμοποιώ μέσα στις ελιές πιο ψιλά σκάγια από τα 8άρια.
Ο λόγος είναι απλός: επειδή η τουφεκιά είναι δύσκολη, συχνά στόχο θα βρουν μόνο… τα ακρόσκαγα. Και δύο 9άρια σε λάθος σημείο θα τραυματίσουν το τρυγόνι (που θα πέσει μακριά), σε αντίθεση με ένα λίγο πιο χοντρό σκάγι που, συνήθως, θα το «κρατήσει».
Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι προτιμότερο - και ηθικότερο – να ξεφύγει αλώβητο ένα τρυγόνι, παρά να χαθεί τραυματισμένο.
Μπορεί ο ήλιος και η ζέστη να κάνουν δύσκολο ένα τέτοιο κυνήγι, αλλά όποιος «παλεύει» περπατώντας μέσα στις ελιές, στο τέλος ανταμείβεται.
Όχι μόνο το πρωί…
Αν χάσετε ένα καλό πρωινό πέρασμα τον Σεπτέμβρη, δεν σημαίνει ότι χάσατε ολόκληρη την ημέρα…
Τα καλύτερα μπορεί να συμβούν τις ώρες που θα ακολουθήσουν, μέσα στα λιόδεντρα ή στις βραχοτοπιές των ακρωτηρίων!
Όταν αναγκάζονται να πιάσουν στεριά
Τα ταξιδιάρικα τρυγόνια, όταν διακόπτουν την πτήση και πιάνουν στεριά, είναι τόσο κουρασμένα που ξεσηκώνονται σε κοντινή απόσταση από τον κυνηγό και απομακρύνονται αργά, με χαμηλωμένο ίσιο πέταγμα!
Κάποιες φορές (όχι συχνά) συμβαίνει, το πέρασμα να γίνει την ημέρα, λόγω αιφνίδιας μεταβολής του καιρού: ισχυρός βοριάς ή βροχή κατά την διάρκεια της πτήσης, υποχρεώνει τα τρυγόνια να γυρίσουν πίσω και να πιάσουν στεριά, αν πετούν πάνω από τη θάλασσα
Τα πουλιά αυτά δεν διέκοψαν το ταξίδι από κούραση, αλλά από ανάγκη. Έτσι, έχουν αρκετές δυνάμεις για να κάνουν τα πράγματα δύσκολα, στους κυνηγούς που τα περιμένουν!
Γενικά, όμως, το περασματιάρικο τρυγόνι είναι κατά κανόνα ένα κουρασμένο πουλί, γι’ αυτό και «λουφάζει» ολομερής, όπως κάνει το ορτύκι.
Ακόμα και κλαρωμένα να είναι, ακόμα και αν έχουν ελεύθερο οπτικό πεδίο, θα πετάξουν μόνο αν ο κυνηγός... πλησιάσει πολύ κοντά!
Στα αιγαιοπελαγίτικα νησιά και στα ακρωτήρια των Κυθήρων, συνηθίζεται το περπατητό, κοντά στις μύτες και στις κοίτες των ρεματιών που καταλήγουν στην θάλασσα...
Εκεί, στα σκίνα και στα χαμηλά θαμνάκια, έχουν τρυπώσει τα τρυγόνια μονά ή σε ζευγάρια, ή ακόμα και σε μικρά κοπαδάκια των 5-7 πουλιών.
