Τα γεμάτα κόσμο χωριά της Αιτ/νιας, οι άνεργοι Αθηναίοι, οι διακοπές που τελειώνουν, η περιουσία που μένει αδρανής, οι νέοι χωρίς ελπίδα και η «κινητικότητα» των υπαλλήλων.
Θα μπορούσε να είναι και τίτλος ταινίας: «Εννιά κηδείες, μηδέν γάμοι και μια βάπτιση»!
Είναι όμως το παραμιλητό ενός παππούλη (ιερέα) σε χωριό λίγο έξω απ’ το Αγρίνιο. Είναι ο απολογισμός του πρώτου εφταμήνου του 2013.
Αυτός ο παππούλης κήδευσε φέτος, εκεί στο χωριό, εννιά ανθρώπους. Δεν πάντρεψε κανέναν και η μια βάπτιση που έκανε ήταν επειδή το είχαν υποσχεθεί στον εαυτό τους οι γονείς του παιδιού… όταν εγκατέλειπαν το χωριό.
Δεν πρόκειται δηλαδή για παιδί που γεννήθηκε στο χωριό. Και δεν θα μπορούσε άλλωστε, αφού νέα ζευγάρια έχουν προ πολλού σταματήσει να υπάρχουν εκεί.
Έφυγαν μέχρι και οι τελευταίοι. Το σχολείο έχει κλείσει χρόνια πριν. Υπήρχαν όμως λεωφορεία και ταξί προς Αγρίνιο. Έκλεισε όμως και ο Παιδικός Σταθμός και όλα ερήμωσαν.
… Ή σχεδόν όλα. Διότι στο συγκεκριμένο χωριό, όσο υπήρχαν νέοι, όσο υπήρχαν τα καπνά, όσο υπήρχε (η αγροτική) ζωή, δεν υπήρχε παρά μόνο ένας παραδοσιακός καφενές. Όλως παραδόξως, με το που μετανάστευσε και η τελευταία οικογένεια με παιδιά στο σχολείο, άνοιξαν δυο – τρεις ταβέρνες και δύο περισσότερο σύγχρονα καφενεία (που τώρα, χάρη στον ΟΑΕΕ, πάνε για λουκέτο κι αυτά).
Μη σας κάνει εντύπωση. Έχει την ερμηνεία του. Αυτοί που έφυγαν, δεν έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους. Αλίμονο. Σε κάθε ευκαιρία στο χωριό τους γυρνάνε και εκείνοι που μένουν πια στο Αγρίνιο είναι σχεδόν κάθε απόγευμα στα παλιά τους λημέρια. Ειδικά τώρα το καλοκαίρι που οι θερμοκρασίες στο χωριό είναι… απόλαυση!
Μόνο που τώρα πάνε σαν επισκέπτες. Αυτό είναι το δράμα.
Το δράμα ενός χωριού, μιας γενιάς, μιας ολόκληρης ζωής.
Είναι αυτό που με μια φρασούλα τόση δα περιέγραψε σε όλες του τις διαστάσεις ο παππούλης: «Εννιά κηδείες, μηδέν γάμοι, μια βάπτιση»…
Συγχωρέστε μας που θα το πούμε, αλλά αυτός ο παπάς, σ’ αυτό το χωριό, ξέρει ότι έχει πολλή δουλειά μπροστά του. Γι’ αυτό και μονολογεί.
Ας αλλάξουμε θέμα όμως γιατί θα μας πιάσει κατάθλιψη. Υπάρχουν και τα άλλα χωριά, με τους πολλούς νέους, αυτούς που δεν το βάζουν κάτω και δεν απογοητεύονται. Αυτούς που δεν κλαίνε τη μοίρα τους στο καφενείο και που ψάχνονται…
Μ’ αυτούς, τουλάχιστον, θα ασχοληθεί κανένας; Θα αποφασίσει ποτέ η πολιτεία να τους στηρίξει;
Νέα παιδιά, σπουδαγμένα, με όρεξη για δουλειά, με περιουσία στο χωριό. Περιουσία που θέλουν να αξιοποιήσουν, αλλά δεν μπορούν…
Τι να καλλιεργήσουν; Πως θα ποτίσουν; Ποια τράπεζα θα τους δώσει δάνειο να ξεκινήσουν; Αυτά και άλλα πολλά τέτοια ερωτήματα είναι που πρέπει να απαντηθούν…
Χιλιάδες είναι οι επισκέπτες αυτή την περίοδο στα χωριά μας. Οι δικοί μας άνθρωποι. Τα παιδιά και τα’ αδέρφια μας, που χωρίς δουλειά πλέον στην Αθήνα, το μόνο που σκέπτονται είναι το πώς θα γυρίσουν.
Το πατρικό σπίτι, ταπεινό αλλά πάντα φιλόξενο, τους περιμένει.
Σκέφτονται, όμως, κι άλλα πράγματα μαζί… Που θα πάνε τα παιδιά σχολείο, τι θα γίνει με τα φροντιστήριά τους; Γιατρός στο χωριό δεν υπάρχει. Κι αν συμβεί κάτι έκτακτο; Τώρα που είναι καλοκαίρι, είναι καλά. Το χειμώνα, τι θα γίνει που ούτε πρόσβαση δεν θα έχουν στο σπίτι τους;
Αν η Αιτωλοακαρνανία μπορέσει να απαντήσει πειστικά, θα βγει πολλαπλά κερδισμένη. Δυστυχώς, όμως, δεν δείχνει να έχει την παραμικρή διάθεση να ασχοληθεί…
Μόνο εκείνοι που γύρισαν τα προηγούμενα χρόνια έχουν κάτι να πουν… Για τις δυσκολίες που συνάντησαν και που καθημερινά αντιμετωπίζουν, αλλά και για την άλλη ποιότητα ζωής που ανακάλυψαν!
Πάντως, αν υπήρχε η στοιχειώδης λογική σ’ ετούτο το κράτος, θα μπορούσε να γίνουν… πράγματα και θάματα! Η «κινητικότητα», άλλωστε, είναι το μέγα θέμα αυτή την περίοδο. Ξέρετε πόσοι Αιτωλοακαρνάνες, όχι απλά θα το ήθελαν, αλλά έχουν κάνει αιτήσεις για να επιστρέψουν στο Αγρίνιο, στο Ξηρόμερο, στην Αμφιλοχία; Να δουλέψουν στους δήμους, στο νοσοκομείο, στο δασαρχείο, στην εφορία, στα σχολεία, στην αστυνομία, …παντού.
Πότε, όμως, έγινε σωστή δουλειά για να γίνει και τώρα;;;
Φώτης Μπερίκος Πηγή agrinioreport.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου